Vrienden verliefd
De volgende onverzonden brief schetst het beste mijn siutuatie. X en Y zijn beide goede vrienden.
Lieve lieve X,
Ik zit al een tijd met een groot probleem, waarvan ik niet in staat ben om zelf op te lossen.
Omdat het mij nu erg hoog zit, schrijf ik dit om hopelijk mijn hart een stukje te kunnen luchten.
Al vanaf het moment dat ik je voor het eerst zag, sloeg mijn hart een keertje over.
Jouw grote blauwe ogen straalden iets uit wat mij diep van binnen raakte.
Naarmate ik je beter leerde kennen, merkte ik dat niet alleen je uiterlijk, maar ook je innerlijk, te mooi was om waar te zijn.
Jouw nonchalante, maar toch zorgzame kijk op het leven, is iets wat maar erg weinig mensen bezitten.
Jouw lach maakt me weer vrolijk
Jouw zorgen maken me alert
Jouw gestuntel maakt me zorgzaam
Jouw aanraking maakt me gelukkiger dan mijn geheugen toereikend is.
Tot mijn groot verdriet echter, was ik niet degene, waar jij op dat moment aan dacht.
Tijdens onze vakantie, kreeg Y de aandacht, waar ik zo naar verlangde.
Vol onmacht heb ik toe moeten kijken, hoe jullie samen de bouwstenen van jullie relatie aan het leggen waren.
Na een heftige ontekenning aan mijn zijde, stond kort na de vakantie jullie relatie als een huis.
Ondanks alle denkbare bewapeningen die ik in vele jaren had opgebouwd, viel ik in een diep zwart gat.
Het enige waar ik mij succesvol tegen heb kunnen wapenen, is jaloezie, want ik gun jullie allebei al het geluk van de wereld.
Van mijn zelfvertrouwen, eigenwaarde, hoop en goede moed was echter niks meer over.
Ik probeer elke dag het beste mens te zijn dat ik me maar kan bedenken, maar toch blijkt dit bijlange na niet genoeg voor de vrouw van mijn dromen.
Ligt het aan wie ik ben? Wat ik doe? Of hoe ik eruitzie?
Als mijn beste niet genoeg is, waarom zou ik uberhaupt nog moeten leven?
Mijn vuisten heb ik kapot geslagen op de muur, om een gevoel van realiteit terug te krijgen, en deze gedachte uit mijn hoofd te bannen.
Dit is iets waar ik niet trots op ben, maar het is de enige manier die ik ken om deze visueuze cirkel van zelfmedelijden te doorbreken.
Hierna is een periode van een aantal maanden aangebroken waarin ik langzaam maar zeker mezelf weer in mezelf heb laten geloven.
Elke keer dat ik je zag, wankelde de pilaar van mijn leven gevaarlijk veel, maar het is me gelukt om hem met veel moeite overeind te houden.
De clue is dat je verliefdheid kunt onderdrukken.
Verliefd wordt je willekeurig en je lichaam maakt verslavende hormonen aan zodra je aan deze persoon denkt of bij hem/haar bent.
Als je deze aanmaak psychologisch stop kunt zetten, houdt de verheerlijking op en is het weer mogelijk om de dingen te zien die niet perfect zijn aan de persoon.
Mijn grote probleem is dat nadat dit mij met veel moeite gelukt is, je in mijn ogen nogsteeds perfect bent.
Ik kan niks aan je ontdekken wat geen tedere gevoelens bij mij losmaakt.
Ik wil dat je blijdschap vind.
Ik wil dat je een zorgeloos bestaan vind.
Ik wil dat je geluk vind.
En oh god wat wil ik dat je hiernaar bij mijn wortels graaft.
Want ik ben er zeker van dat daar deze schat verborgen ligt.
Nu, bijna een jaar later, zijn de littekens op mijn handen nog maar licht te zien.
Ook de littekens in mijn hart zijn zorgvuldig weggeborgen.
Ik heb geaccepteerd dat het nog lang kan duren voordat je bij mij zult zoeken.
Ik heb geaccepteerd dat het een erg pijnlijke wacht kan worden.
En ik heb geaccepteerd dat ik deze wacht zal doorstaan, hoe moeilijk deze ook is.
Ik zal mijn wortels niet laten rotten totdat jij, of iemand anders die mij net zo gelukkig doet voelen, zal beginnen te graven.
Toch ben ik na deze afsluiting nogsteeds verward.
Verward als Y je weer eens uitscheld of belachelijk maakt.
Dan zie ik de verwarring en zelfs een stukje verdriet in je ogen.
Bedrieg ik nu mezelf om te hopen dat ik nog een kans maak, dat jullie niet voor het leven zijn?
Of is die blik in je ogen echt wat ik er in zie?
Elke keer dat ik die blik zie sterft er echter weer een stukje in mij.
Omdat ik mijn leven zou willen wijden om jouw die blik te kunnen besparen.
Ik snap dat Y nu eenmaal willekeurig bot is, maar waarom doet hij je dit aan?
Ook ben ik verward als je tegen me aanligt of een kus op mijn wang geeft.
Dit zijn de dingen waar ik het meest naar op zoek ben in een relatie.
Een stukje vreedzaamheid als je in elkaars armen ligt.
Hiermee lok je mij elke keer weer naar het randje van de afgrond, omdat ik weet dat het voor jou iets anders betekent.
Mijn drie burnouts zijn niet gekomen door overwerking, maar door een rusteloosheid bij gebrek aan iemand om in mijn armen te houden.
Toen jij dan ook in de oncomfortabele bus op mijn schouder lag te slapen, heb ik toch beter geslapen dan ik in een lange tijd heb gedaan.
Het derde punt wat mij verward is de ontwetendheid.
De ontwetendheid tot in hoeverre jij toch aangetrokken bent tot mij.
Zou een brief als deze genoeg zijn om je voor mij te winnen?
Elke vezel in mijn hele lichaam schreeuwt dan ook je deze brief gewoon te versturen, al is de kans maar een honderste van een procent.
Toch kan ik dit niet over mijn hart verkrijgen, omdat ik Y het verlies van jou nooit aan zou willen doen.
En ook omdat wat mij uiteindelijk drijft, jouw geluk is.
Dus als het jouw keuze is om bij hem te zijn, zal ik er achter staan.
Maar weet dat zodra jullie uit elkaar zijn, of als ik merk dat hij je niet meer gelukkig maakt, je van mij deze brief zal ontvangen.
Want dan is mijn lange wachten over en moet ik weten of jij uberhaupt wel op zoek bent naar de schat, die onder mijn wortels verborgen ligt.
Heel veel liefs
De vragen die mij resteren zijn, heb ik er goed aan gedaan de keuzes te maken die ik gemaakt heb, en hoe kom ik deze lange periode van wachten fatsoenlijk door?
van: Jazz (19)
