verliefd zijn op een homo, maar dat wil ik gewoon niet.

Hoi,

Laat mij maar eens beginnen aan het begin.

nou, ja... eerst vond ik de jongen maar raar...
maar doordat wij eigenlijk best wel vaak optrokken begon ik hem wel ontzettend leuk te vinden.
Nou, ja... het verliefdheid kwam geleidelijk... het was echt raar... opeens was ik verliefd... najaa... op een of andere dag, vond ik hem opeens leuk(of hou ik mezelf nou weer voor de gek)... maar toen wist ik niet dat hij homo is... Dus mijn gevoelens voor hem werden telkens sterker en sterker..En op een gegeven moment kon ik mijn gevoelens en emoties sirieus niet meer controleren... Ik wilde het hem zó graag vertellen... Dus op een dag... Wilde ik gewoon met hem gaan praten, en toen kwam er een opeens een onderwerp naar voren... Hij zei: ik weet dit eigenlijk al sinds vorig jaar... en had je dit eigenlijk willen vertellen...'ik ben homo'... Ik dacht, WTF? Hoe kan ik EVER OOIT OP EEN HOMO ZIJN GEVALLEN?...
Naja...Het enigste wat ik kon doen, was natuurlijk het accepteren.... Maar het gevoel voor hem bleef nog steeds... Het gaat niet weg... Nu na ong. een half jaar... Heb ik nog steeds gevoelen voor hem... Ik wil er van af! Dat gevoel haakt mij sirieus af van mijn schoolwerk... ik denk sirieus 24/7 aan hem... En soms fantaseer ik zelfs dat ik met hem aan het praten ben... Gek joh! Ik probeerde sirieus een dag zo ver mogelijk weg te lopen... Maar je kan letterlijk en figuurlijk niet weglopen van een gevoel... Een gevoel blijft... Of je kan het accepteren, of.... Je zal dan met zo een 'onprettig gevoel.... najaa... een gevoel die je in iedergeval niet wil hebben' rondlopen... Het maakt mij persoonlijk gek... En vreselijk ongelukkig, dit gevoel...Maar ik huil er sirieus dagelijks over... want ik kan er niet meer tegen! Ik wil het NIET MEER!!!... Ik wil het gewoon kwijt.. Verder gaan met mijn normale leven... en mezelf zijn! Maar op dit moment kan het gewoon niet...

van: Guislène (15)

Ai... Dat is balen.
Ik snap dat het moeilijk is maar je moet het echt van je afzetten. Het is natuurlijk niet fijn dat je je hele leven ermee zit. Ik denk dat het het beste is om er met je ouders over te praten. Dat is natuurlijk moeilijk. Als je dat niet durft ga dan naar je allerbeste vriendin of vriend. En als je dat ook niet wilt spreek dan een keer af met die jongen en praat er even mee. Draaf er natuurlijk niet heel de dag over door maar laat je hart wel even luchten. Hij zal het waarschijnlijk niet erg vinden omdat jullie veel met elkaar opschoten/opschieten. Als je dat doet komt het waarschijnlijk allemaal wel weer goed, en kan je weer lekker jezelf zijn!

Veel succes.

Melvin (17) | 2 nov 2011, 20:49 uur

Reageer op dit onderwerp

Velden met een * zijn verplicht.

Mijn verhaal reactie en personalia

Regels

Je verhaal kan door iedereen gelezen worden. Wil je advies van andere jongeren, ga dan naar het forum. Als je een vraag hebt voor een hulpverlener, ga dan naar de chat. De belangrijkste regels zijn:

  • Mijn Verhaal is voor jongeren tussen de 12 en 20 jaar
  • Alleen verhalen in het Nederlands worden geplaatst
  • Noem geen persoonlijke gegevens zoals naam, telefoonnummer, (e-mail)adres, schoolnaam, persoonlijke profiel op andere site, enz.
  • Geen discriminatie, vieze taal, schelden of reclame
  • Wij kunnen ingezonden verhalen bewerken, verplaatsen of niet publiceren als wij dat nodig vinden.

Zie ook de disclaimer