Meisje met problemen

Meisje met problemen

Marie is een meisje. Ze heeft blond haar en blauwe ogen. Ze is dun en knap. Alleen, wordt ze op school gepest omdat ze 'te dik' is. Vanaf de basisschool gaat het al zo, maar ze is ouder geworden en afgevallen. Nu zit ze in de derde klas, maar het pesten is niet gestopt. Het gaat door, en word erger. Op een dag hoort Marie een stemmetje in haar hoofd. 'Meisje toch, je weet toch dat ze gelijk hebben? Je bent ook wel iets te dik. Maar als je minder gaat eten zal dat wel weg gaan toch? Kom we doen het samen...' Marie denkt er niet aan. Maar als ze de volgende dag aan het ontbijt zit, komt dat stemmetje weer terug. 'Niet doen, niet doen! Daar word je dik van... Dikker en dikker en dikker!' Marie kijkt naar haar boterham. Tegenover haar aan tafel zit haar moeder. Als haar moeder even niet kijkt geeft ze haar broodje aan Nana, haar hond. Op school gooit ze haar eten weg. Maar 's avonds aan het eten MOET ze wel. Met tegenzin slikt ze de happen spinazie door. Ze wordt er misselijk van. 's avonds als ze in bed ligt, hoort ze de stem alweer. 'Marie toch, nu heb je gegeten.Nu word je dik. dat kan niet meisje... spuug het uit meisje. Toemaar. Je zult dan dun en mooi worden. Dun en mooi.' Marie stapt uit bed en loopt naar de wc. Als ze op de grond kijkt en in de pot kijkt, wordt ze nog misselijker. Dan steekt ze haar vinger in haar keel. De volgende dag aan het ontbijt schuift Marie haar broodje weer naar Nana toe. Op school gooit ze haar eten weer weg, en na het avondeten gaat ze weer naar de wc. Het gaat een paar dagen zo door, zonder dat iemand iets vermoedt. Maar dan begint Sandra tegen haar te praten in de pauze. ‘Waarom gooi jij je eten steeds weg?’ ‘Ik ehmm… ik heb niet zo’n honger.. ik voel me al dagen niet zo lekker.’ Sandra vindt het maar een vreemd excuus maar accepteert het. ‘Waarom ga je dan niet naar huis?’ Oeioei, wat nu?’ Ach, dan kon ik te ver achter liggen.’ Zelf vind ze dat ze zich hier wel goed uit heeft gered. Maar hoelang nog? Ook aan het avondeten vermoeden haar ouders nu wat. ‘Marie, gister en de dagen ervoor rook het niet zo fris in de wc, en je eet al een paar dagen niet zo veel..’ ‘IK HEB GEWOON GEEN HONGER!’ Marie begint te huilen, schuift haar stoel met een ruk achterover en rent de trap op naar haar kamer. Daar laat ze zich op bed vallen, en hoort opnieuw die stem. ‘Lief lief meisje, je bent nu goed bezig. Goedzo! Ik dacht al dat je dit wel kon…maar nu ze het allemaal weten zal het moeilijker worden. Nu moet je gewoon glashard eten weigeren.’ En dus zit Marie de volgende dagen op haar kamer, en weigert naar beneden te komen. Ze is ondertussen al 9 kilo afgevallen. Ze weegt nog maar 50 kg. Ook haar vriendinnen weten het nu. Ze nemen eten voor haar mee, maar ook dat weigert ze. Ze eet soms, heel soms, wat sla. Of een stukje brood, maar kotst dat daarna wel weer uit. Haar doel is 45, 40 of 35 kg. Ze heeft dus nog een lange weg te gaan. Als ze een strak truitje aanheeft, zijn haar ribben duidelijk zichtbaar… Maar nog steeds word ze dik genoemd… Op een avond ligt ze in bed, na weer een avond eten geweigert te hebben. De stem begint weer te praten. ‘Goedzo meid, je doet het prima. Je zult dun worden, dunner dan ALLE meisjes bij jou op school!’ Tevreden valt ze in slaap… Als ze de volgende ochtend wakker word, voelt ze zich raar in haar hoofd. Toch besluit ze naar school te gaan. Ze wil niet achter raken. Als ze kleine pauze hebben, en ze naar de kantine loopt, neemt het rare gevoel toe. Ze grijpt zich vast aan de trapleuning, loopt naar beneden en gaat zitten. Als de bel gaat, en ze op staat, wordt alles zwart voor haar ogen. Ze hoort nog even het lawaai van de kantine en valt dan flauw. Ze word wakker in een witte kamer. Het is geen ziekenhuis. Dat merkt ze meteen. Ze heeft wel eerder in een ziekenhuis gelegen. Ze kijkt haar ouders aan die naast haar zitten. Ze hebben gehuilt. ‘Meisje, je bent in een kliniek. Je leert hier weer langzaam eten… Je ehm…je hebt anorexia…’ Marie begint te huilen. ‘Ik anorexia? Ik ben dik dik mamma. Dik. Maar toch moet ze moet van haar ouders in de kliniek blijven. In de kliniek zijn meer meisjes, ze zijn allemaal dun. En ze voelt zich nu wel als een van hun. Maar ze wil niet eten, en elke hap die ze binnenkrijgt, wil ze het liefst uitkotsen. Maar dat kan niet. In de wc staat een mevrouw . het gaat nu iets beter met Marie, maar nog vind ze eten moeilijk. elke hap die ze binnenkrijgt voelt als 1 kg. Maar iedereen om haar heen helpt haar, en ze weet nu ook, dat ze niet dik is. Ze heeft 18 kg ondergewicht.

van: iloveyouxl (13)