verliefd op een (vakantie)-buurjongen...

hallo, ik ben nu 5 jaar verliefd op iemand die ik niet ken, maar heb gezien op vakantie, om de 3/2 jaar bezoek ik dezelfde plek, omdat mijn familie daar namelijk woont, dus hij is een buurjongen van mijn familie. Ik weet dat hij mij ook leuk vindt omdat de hele buurt het tegen mij zegt maar ook omdat hij zich vreemd gedraagt wanneer hij mij ziet.

Ik ben nu 16, maar toen ik 8 was vertelde hij mij dat hij mij mooi vond, ik weet niet meer echt wat ik deed, ik denk dat ik ben weggerend. Toen ik 11 jaar was ben ik terug gegaan en wist dat iemand mij leuk vond maar niet wie. Zelf viel ik ook op iemand, maar uiteindelijk ben ik erachter gekomen dat de jongen die ik leuk vond, de jongen was die verliefd op mij was. De hele vakantie was er niks gebeurd, we hebben 1 keer gesproken maar hij deed heel raar, toen ik zijn naam vroeg zei hij niks, ook toen ik naar zijn leeftijd vroeg, niks....


Toen ik 14 was ben ik weer daar op vakantie gegaan en was erg teleurgesteld ik heb hem bijna niet gezien en ook probeerde hij mij te ontwijken. Ik kon aan de gezichten van zijn familie en vrienden zien dat hun het wisten. Omdat zijn moeder een gesprek met me begon te voeren, dat haar zoon me leuk vond etc. Ik was zo depressief toen ik weer terug naar nederland ging, ik dacht dat hij mij leuk vond, blijkbaar niet, maar misschien komt dat omdat hij verlegen en onzeker was omdat iedereen het wist.

Dus de hele jaar was ik depressief en wilde met niemand praten ik negeerde mensen zelfs en mensen noemde mij alien etc. Ik haatte mijn leven ik wilde er zelfs een einde aan maken maar toch deed ik dat niet omdat ik niet wilde sterven voor z'n jongen daar was mijn leven te goed voor, ik wilde nog veel dingen bereiken en dat liet ik niet door hem beeidigen.

En toch kreeg ik weer hoop, ik vergaf hem omdat hij onzeker was en gaf hem een kans om het de volgende zomer goed te maken. Ik hem mijzelf beloofd en God dat ik naar hem toe zal lopen en vragen wat hij van mij wil etc.

De volgende zomer zou deze vakantie zijn maar door bepaalde omstandigheden werd het verplaatst naar kerst dus ik ga met kerst daar naartoe...

Nu wanneer ik aan hem denk heb ik niet echt het gevoel dat ik verliefd ben, meer dat hij mijn hart heeft gebroken,onbewust...

Ik weet dat ik naief ben en onzeker...

Maar toch wil ik mijn gebroken hart op zij zetten en nog een kans wagen... Ik weet niet echt wat ik moet doen, blijven hopen of doorgaan met mijn leven... zelf probeer ik ook zijn daden (eigenlijk geen daden) goed te praten, ik ben namelijk een halfbloedje en dus blank en hij is getint. We zijn beide onzeker... Ik heb het gevoel dat ik van hem hou zonder dat ik hem ken, en wanneer ik doorga met mijn leven dat ik altijd de vraag in mijn hoofd heb van WHAT IF? misschien komt dat omdat ik geen duidelijkheid heb maar ben bang om hem te verliezen... Ik ken hem niet, maar toch denk ik dat hij de ware is of ben ik nou zo naief??

Ik hoop dat iemand mij kan helpen en goede advies kan geven... alvast bedankt...

naomi.... (16) | 21 jun 2011, 18:16 uur