De hele wereld staat op zijn kop

Hij is beter dan mijn dromen. Zo zou ik mijn vriend kunnen beschrijven.

Op heel jonge leeftijd ben ik misbruikt geweest, en normaliter heb ik hier een aantal gedragsproblemen. Psychologisch en lichamelijk zit ik niet 100 % in mijn vel. Totdat ik hem ontmoette, een aantal maand geleden. Geen idee dat liefde zo heftig, intens en tegelijk zo zalig kon zijn. Ik voel me tegelijk zo klein, maar ook alsof de hele wereld aan mijn voeten ligt.
& natuurlijk, na die heerlijke maanden dompelen we onze liefde onder in het meest geweldige genot op aard. Sex.
& ik doe er steeds alles aan om niet zwanger te worden, net zoals verscheidene mensen knokken om een kind te kunnen krijgen, knok ik voor de moment om niet zwanger te raken.
De vorige keer hebben we een condoom gebruikt, maar omwille van omstandigheden is deze niet gescheurd, maar is hij niet optimaal gebruikt geweest.
Ik ben daarom de volgende dag de morning after pil gaan halen.
Maar helaas speculaas, ben ik over tijd, voel ik me de laatste tijden in de ochtend vreselijk misselijk & heb ik een aantal verdere symptomen die wijzen op een mogelijke zwangerschap.
Binnekort ga ik een zwangerschapstest halen, maar goh.
Mocht ik toch een kind in dit lichaam hebben zitten,
ik kan het niet houden, noch weggeven, noch weghalen.
Ik kan het kind niet opvoeden, mijn hele wezen bestaat uit dromen waarop ik voortdrijf, op dingen die later zullen zijn. Zoals studeren, mijn zelfstandigheid, het reizen... Ik kan ze niet als een bel uiteen laten spatsen, ik kan dat niet aan. Ik heb te weinig verantwoordelijkheid om het kind op te voeden, ik sta zelf niet sterk genoeg in mijn schoenen, hoe zou ik dat het kind dan kunnen aanleren?
Ik kan het kind ook niet laten wegnemen. Emotioneel zou ik dit niet aankunnen. & adoptie, neen.
Ik voel me al zulk mislukking,
is dit het waard om een leven te eindigen? Ik wil mensen niet tot last zijn, vooral mijn ouders niet. Ik zou ze het niet kunnen & willen aandoen.

Maar doorheen alles hou ik van het gehele leven & iedere pijn. Iedere pijn die me eraan doet herinneren dat ik leef.
Goh, wat moet ik nou doen?

van: Liefde (17)