Je mooiste wonder delen met je vijand
Hallo Allemaal!
Ik was net 16 toen ik ontdekte dat ik zwanger was.
Zelf wist ik had al( 2 negatieve teste ) toch had ik zo'n gevoel dat ik niet meer alleen was.
Ik stond in de badkamer mijn moeder was in de keuken aan het wachte op het resultaat. toen ik het resultaat aflas opende ik de badkamer deur en riep net als ee klein kind om mijn moeder. ik vertelde haar dat de test positief was en we waren allebei in schok.. daar begon het allemaal.
Ik belde mijn ex op zijn mobiel hij was aan het werk. vertelde hem dat hij zo snel mogelijk naar zijn ouderlijk huis moest komen en dat hij vader was. Mijn moeder belde mijn vader. gelukkig hoefde ik dat niet e doen zijn reactie kon ik van een afstand al ruiken. ik weet nu nog steeds niet wat hij gezecht heeft. ik reed samen met mijn moeder naar de ouders van mijn ex. We vertelde het zijn moeder ze schrok wel maar volgens mij was ze ook best wel blij. ik vond het toen allemaal maar vreemd en kon het niet bevatte.. na veel twijfelen wikken en wegen heb ik besloten om het kindje te houden..
Mijn relatie met de vader van mijn kind werd steeds slechter we kwamen erachter dat hij waarschijnlijk een vorm van autisme had.. een ontzettend laag iq en gewoon crimineel.. maar terwijl de stress bij mij toe nam werd de relatie steeds erger en erger.. nu achteraf gezien besef ik dat ik gewoon geen moment heb kunnen genieten van mijn zwangerschap.. hij begon steeds meer te bellen zomaar op de stoep te staan te smse en de hele dag door was hij aanwezig.. ik zag het toen allemaal niet maar ik werd gewoon gestalkt..
steeds vaker werd hij echt ontzettend kwaad op zoon momenten zei hij dat hij niks meer zag(dat hij zwart werd voor zijn ogen) de ruzies werden steeds heftiger waar het eerst schelden en schreeuwen was begon hij me nu te duwen hij heeft me zelf van de trap willen duwen toen ik hoog zwanger was me tegen de kast aan gegooid en vervolgens in zijn kamer(hij woonde op kamers) opgesloten en na een uur pas eruit gelaten.. ik zag toen gewoon niet hoe erg hij was.. vreemd he?
in Juni beviel ik van het mooiste wat me ooit is overkomen mijn dochtertje.. Mijn vader en moeder waren bij de geboorte van haar. mijn ex niet daar heb ik van te voren over beslist. ik heb er in totaal 3 dage over gedaan. en toen eenmaal ales achter de rug was wou ik hem niet bellen ik was zooo moe! dat gedoe van hem kon ik gewoon niet meer aan. ik heb me beste vriendin gebeld en andere goede vriendin en me familie.. mijn ex belde ik de volgende dag.. ik lag nog in het ziekenhuis en hij kwam ontzettend kwaad binnengelopen. en dat voelde zo lullig lig je daar helemaal afgepeigerd en te beseffen wat er gebeurd komt er zo een bal gehakt binnen.. ik mogt die dag naar huis... hij kwam de eerste 3 dage elke dag langs.. maar de 3e dag ging het mis. hij flipte helemaal door en ik was bang da hij er met mijn dochtertje van door zou gaan. ik heb hem toen 2 weken niet gezien. toen mocht hij langs komen dat ging beter maar nog niet ideaal. evenlater zat hij vast.. en iedere keer belde en belde 9 maanden later kwam hij vrij ik was zo bang voor hem dat ik alle ramen en deuren dicht gedaan heb.. ik was zo bang dat hij mijn dochtertje mee zou nemen..
Nu is mijn dochtertje bijna 2 en een half jaar geleden ben ik pas begonne te besseffen hoe me ex nou werkelijk is.. hy is niet erkend maar hij heeft wel een bezoeksregeling met mijn dochtertje 1 x in de 3 maanden.. Met mijn dochtertje gaat het hardstikke goed en zolang ik haar maar heb heb ik het gevoel dat ik de helewereld aan kan ik hou ontzettend veel van haar.. maar weten dat ik haar met mijn ex moet delen voelt net of je het aller aller mooiste wat je hebt moet delen met je ergste vijand..
dit wou ik even kwijt.. en ik hoop en bid voor iedreen dat ze nooit zoiets mee hoeve te maken
Cryeyed (18) | 12 mrt 2011, 21:49 uur
