Thuissituatie = Chaos. Levensmoe aan het worden.

De laatste maand is het wel constant ruzie hier in het huis.
Het gaat allemaal over kleine dingen die zich maar telkens opstapelen. Zoals men vader, die op de kleinste dingen gewoonweg een drama van maakt. Bv: De handdoek van mij, ligt niet 100% recht op het rekje, maar het ligt er wel mooi op, maar de zijkanten vanonder zijn niet even gelijk. Hierop krijg ik altijd een antwoordt van dat ik te lui, te vatsig ben. Dan mijn kamer, ik ruim alles op, en er liggen papieren op mijn bureau, 2 papieren welgeteld, waarop hij begint dat het niet op mijn bureau moet liggen, maar dat het weer teveel is om datgene op te ruimen. Hetzelfde in het huishouden, ik doe alles met een glimlach als ze mij iets vragen, maar ze vragen nooit iets, jawel, als ze het zelf gedaan hebben, dan komen ze af, zie je dat zelf niet in? Hoe oud ben je? Voel je u te goed daarvoor? Het begint mij gewoon teveel te worden. Zeker de laatste week. Op school zie ik de resultaten er ook van, en iedereen noemt mij de laatste tijd gespannen. Zoals gisteren, ik kom thuis, zeg hoi tegen mijn vader, maar daar reageert die niet op. Ik zet mij aan tafel voor het eten, hebben zij blijkbaar bewust geen eten gemaakt voor mij. Waarop ik zei? Hebben jullie geen eten gemaakt voor mij? Antwoordt: Ga zelf maar eten halen, het geld ligt op je bureau. 10 euro kreeg ik mee. Daarvan kreeg ik dus echt het gevoel dat ik niet meer welkom ben thuis. Zeer droevig dan maar een frietje gestoken, had enorme honger, waardoor de rekening op 7 euro uitkwam. Toen vader thuis kwam vroeg ik of ik nog geld over had, ik gaf hem de rest, waarop ik terug te horen kreeg: 'Is dat alles? Is een gewone friet met hamburger niet genoeg? Moet je weer speciaal kunnen doen he?' Uit frustatie wou ik hem gwn trg 10 euro van mij eigen terug geven, zodat er geen prul om kan gedaan worden, maar hij ging er vandoor. Dan vandaag, ik had een vervangingsgsm nodig, dus had ik die van thuis nodig (aangezien mijn smartphone de geest gaf). Maar deze had ik al eens geleend, en volgens hem behandelde ik dit niet met respect, omdat er 1 miniscuul krasje op kwam, omdat mijn sleutels erbij zaten, stom ja, maar een gsm van 25 euro, kan toch al wat minder kwaad...maar ik doe mijn best om er zorgvuldig mee om te gaan. Na dit geval mocht ik hem niet meer lenen, maar toch deed ik het, omdat het belangrijk was omdat werkgevers mij gingen bellen voor bepaalde jobs. Uiteindelijk is men vader er achter gekomen en moest ik de gsm terug afgeven. Hij gooit de gsm gewoon op de vloer kappot. Wat nu heeft dit? Het was de gsm van het huis, maar het moet weer kappot. Gunt hij mij dan niets? Uiteindelijk in het stad dan een goedkope gsm gekocht van een cadeaubon die ik nog had in een elektro winkel, maar blijkbaar was daar al vanaf gehaald door mijn vader zelf?! Fijn, maar ik had toch nog geld over. Het moest niets speciaals zijn, aangezien ik binnenkort een nieuwe smartphone ga kopen. Maar toen ervoor had ik echt een discussie dat dit gewoon niet verder kan..Ieder contact of gesprek, boort hij mij zo diep mogelijk de grond in. Jij kan dat niet, je bent een nietsnut. Hoe kan je dan nog gemotiveerd willen zijn? Hij zei dat ik zijn kop ook zot maakte, maar dat ligt niet aan mij. Waarop hij weer antwoorde, van mij part mag je het huis uit he, je krijgt de schoonste valies nog mee. Vanaf dat moment wist ik het zeker, hij wilt me liever kwijt dan rijk. Dus ik heb gezegt, dat hij niet verwonderd moet zijn moest ik ooit is een dag niet terugkomen thuis. Want zelfmoord zit nu wel erg in mijn gedachten te spelen. En ik heb het geluk nog dat het voor mij super gemakkelijk kan. Aangezien ik suikerziekte heb. Maar dat zou laf zijn. Maar zo wil ik echt niet leven...

Bn (19) | 22 dec 2011, 20:20 uur