problemen met vertrouwen
(Dit verhaal is ook in het forum geplaatst, omdat er een duidelijke vraag in staat, Team Hulpmix)
hey allemaal. het is eigenlijk zo simpel als de titel zelf: ik heb een vertrouwensprobleem. ik kan niemand echt volledig vertrouwen, zelfs m’n ouders niet. elke keer als ik iemand tegenkom die mij leuk lijkt te vinden klinkt een stem in m’n hoofd van:‘die is gewoon aardig’, ‘die heeft medelijden’, ‘het is onmogelijk da die u leuk vindt of dat die u beter wil leren kennen om wie dat jij bent’. Het is eigenlijk best deprimerend. nie alleen omdat ik dan mogelijke vriendschappen enzo laat lopen maar ook omdat ik me dan zo enorm rot voel achteraf.
vorig schooljaar in april ben ik op italiëreis geweest. om een lang verhaal kort te maken: m’n vrienden zaten in de andere reisgroep en ik voelde me vaak eenzaam. tot er van in het niets een jongen, die twee jaar ouder is, van m’n reisgroep contact met mij begint te zoeken. op een avond lachte hij met een van m’n bekende vreetbuien. z’n blik zal ik nooit vergeten. ik dacht ‘hij vindt me echt leuk om wie ik ben’. zo simpel. en da was het begin van de ellende want ik werd bang omdat ik het fout kon hebben. dus ik begon hem te mijden en alles te doen zodat hij weg ging gaan omdat ik zo verschrikkelijk veel angst had.verbazend genoeg is hij lange tijd gebleven maar heeft hij het uiteindelijk natuurlijk opgegeven. later heb ik geprobeerd met hem te praten. dus ik heb hem gebeld en hem gevraagd waarom HIJ mij aan het mijden was en HIJ zo raar deed. (op dat moment had ik nog niet door dat ik het probleem was) dus je hoort het ik heb het totaal en volledig verbrod.sindsdien hebben we niet meer gesproken.nu zou ik gewoon alles willen doen om te veranderen, om meer vertrouwen te krijgen in het leven, in mensen, in mezelf, in geluk. ik weet wel dat ik hem er niet mee terugkrijg.(ik betwijfel of dat nota bene wel mogelijk is; als ik dit allemaal bekijk walg ik er enorm van mezelf zo te laten leiden door stomme angst) maar zo is deze rommel die ik heb veroorzaakt niet voor niets geweest. dus als iemand tips heeft voor meer vertrouwen? zeker nu ik volgend jaar aan de hogeschool begin en op kot ga zal ik het meer dan ooit kunnen gebruiken.
Over die jongen. Ik zou hem graag eerlijk willen opbiechten waarom ik deed zoals ik deed. maar ik ben bang. ik weet niet of ik hem beter met rust kan laten of hem eerlijk alles vertellen en hem daarna met rust laten. kzou er gewoon niet mee kunnen leven mocht hij maar één seconde gedacht hebben dat het ZIJN schuld was, terwijl niets minder waar is. hoe moet ik in godsnaam de jongen waarbij ik volledig mezelf kon en mocht zijn, die zoveel begrip had, direct was en waarbij ik het gevoel had ergens bij te horen vertellen dat ik gewoon bang was? wat als hij niet wil luisteren naar wat ik te zeggen heb? please help me!
van: Italian ice cream-girl (18)
