Problemen met vertrouwen?
[deze vraag stond bij ‘mijn verhaal’, wij hebben deze in het forum geplaatst omdat hier een vraag in staat, team Hulpmix]
hey allemaal. het is eigenlijk zo simpel als de titel zelf: ik heb een vertrouwensprobleem. ik kan niemand echt volledig vertrouwen, zelfs m’n ouders niet. elke keer als ik iemand tegenkom die mij leuk lijkt te vinden klinkt een stem in m’n hoofd van:‘die is gewoon aardig’, ‘die heeft medelijden’, ‘het is onmogelijk da die u leuk vindt of dat die u beter wil leren kennen om wie dat jij bent’. Het is eigenlijk best deprimerend. nie alleen omdat ik dan mogelijke vriendschappen enzo laat lopen maar ook omdat ik me dan zo enorm rot voel achteraf.
vorig schooljaar in april ben ik op italiëreis geweest. om een lang verhaal kort te maken: m’n vrienden zaten in de andere reisgroep en ik voelde me vaak eenzaam. tot er van in het niets een jongen, die twee jaar ouder is, van m’n reisgroep contact met mij begint te zoeken. op een avond lachte hij met een van m’n bekende vreetbuien. z’n blik zal ik nooit vergeten. ik dacht ‘hij vindt me echt leuk om wie ik ben’. zo simpel. en da was het begin van de ellende want ik werd bang omdat ik het fout kon hebben. dus ik begon hem te mijden en alles te doen zodat hij weg ging gaan omdat ik zo verschrikkelijk veel angst had.verbazend genoeg is hij lange tijd gebleven maar heeft hij het uiteindelijk natuurlijk opgegeven. later heb ik geprobeerd met hem te praten. dus ik heb hem gebeld en hem gevraagd waarom HIJ mij aan het mijden was en HIJ zo raar deed. (op dat moment had ik nog niet door dat ik het probleem was) dus je hoort het ik heb het totaal en volledig verbrod.sindsdien hebben we niet meer gesproken.nu zou ik gewoon alles willen doen om te veranderen, om meer vertrouwen te krijgen in het leven, in mensen, in mezelf, in geluk. ik weet wel dat ik hem er niet mee terugkrijg.(ik betwijfel of dat nota bene wel mogelijk is; als ik dit allemaal bekijk walg ik er enorm van mezelf zo te laten leiden door stomme angst) maar zo is deze rommel die ik heb veroorzaakt niet voor niets geweest. dus als iemand tips heeft voor meer vertrouwen? zeker nu ik volgend jaar aan de hogeschool begin en op kot ga zal ik het meer dan ooit kunnen gebruiken.
Over die jongen. Ik zou hem graag eerlijk willen opbiechten waarom ik deed zoals ik deed. maar ik ben bang. ik weet niet of ik hem beter met rust kan laten of hem eerlijk alles vertellen en hem daarna met rust laten. kzou er gewoon niet mee kunnen leven mocht hij maar één seconde gedacht hebben dat het ZIJN schuld was, terwijl niets minder waar is. hoe moet ik in godsnaam de jongen waarbij ik volledig mezelf kon en mocht zijn, die zoveel begrip had, direct was en waarbij ik het gevoel had ergens bij te horen vertellen dat ik gewoon bang was? wat als hij niet wil luisteren naar wat ik te zeggen heb? please help me!
Italian ice cream-girl (18) | 8 sep 2009, 16:58 uur
hej lieverd.
even wat vertellen, deze verhaal had ik kunnen schrijven!
wat toevallig, ik dacht laat ik eens even op hulpmix kijken, want voel me de laatste tijd zoo rot
uit het niets klik ik meteen op jou verhaal, het lijkt 2 druppels water op mijn probleem!
die angst voor vertrouwen, een jongen die ik mijd omdat ik zooo bang ben om iemand toe te laten, niet kunnen geloven dat iemand mij de moeite waard vind, zelfvertrouwen van een (weetikveelwat).
verder heb ik nog een probleem, wat me al jaaaren, maanden, dagen, minuten en seconden achtervolgt.
ik heb het gevoel dehele tijd te moeten vechten, en nu ik het gevoel heb de jongen bij wie ik me op mijn gemakt voel weg zit te jagen, voel ik miserabler dan ooit
verder zit ik nu op de hogeschool, ik was er zoo bang voor.
want nu moet je je zelf laten zien, je beste zelf, mensen ontmoeten. ik was altijd het meisje dat zichzelf in haar kamer terugtrok, in haar eigen veilige zone.
maar dat kan nu niet, want ergens wil ik heel graag normaal zijn, sociaal zijn.
het gaat met horten en stoten, deze dagen bijvoorbeeld merk ik dat ik na school meteen de trein pak naar huis, en met de laptop in mijn kamer terugtrek.
maar het is een gevecht en die moet ik winnen!
bah, wat een verhaal van mij zeg.
het gaat hier nu om jou;)
meisje ik kan met zekerheid zeggen, dat je wel een leuk meisje bent, een lief meisje, maar met een angst.
heb je vroeger negatieve dingen ervaren, waardoor je zo denkt?
denk daar eens over na, is het wel realistisch om zo over jezelf te denken?
tuurlijk ben je het waard om lief te hebben, alleen zelf moet je ook liefde geven!
over dat jongen he…
schrijf een brief, mag zo lang zijn als je zelf wilt.
wees er eerlijk in, schrijf al je gevoelens op, waarom je zo deed, en dat het niet aan hem lag.
het is dan aan jou om het aan hem te geven of niet, zie het niet om het hoofdstuk af te sluiten, zie het niet als het licht aan het einde van de tunnel. maar om duidelijk te maken hoe het voor jou zat.
schep geen verwachtingen, vaak doen ze je alleen maar pijn.
als je het niet doet, zal je er alleen maar aan denken.
hoop dat ik je een btje heb geholpen, ben geen kei in advies geven.
maar ik weet wel zeker dat jij ook het waard bent om van te houden, net zoals ik!
xxxx
onzekeremiep (17) | 15 sep 2009, 12:41 uur
hey onzekeremiep! Ik begrijp precies wat je bedoelt met dat terugtrekken in de kamer met de laptop. Terwijl ik eigenlijk veel liever naar buiten zou gaan om plezier te maken. Maar dat gaat niet omdat ik teveel pieker en onzeker ben.
Die brief heb ik nog niet geschreven, gedeeltelijk omdat de buren het blijkbaar nodig vinden alle bomen hier om te zagen en gedeeltelijk omdat ik me er niet toe kan brengen. Ik weet precies wat ik wil zeggen en hoe; maar heb geen idee hoe hij alleen die brief zou kunnen krijgen. Het is niet zo dat ik ‘m constant zie en maandag begint hij – in een andere studentenstad – aan de universiteit.
Maar nu over jou: ben jij al eerlijk geweest tegen die jongen? Heb je hem verteld wat je mij juist hebt verteld? Over die angst, onzekerheid, het gevoel dat je steeds moet vechten? Praat er anders op één bepaald ogenblik duidelijk over, zeg alles wat je vindt dat hij moet weten. Gewoon die ene keer. Je zou versteld staan wat je kan bereiken door gewoon duidelijk te zijn. Nu ja…gewoon…
Ik weet in ieder geval één ding zeker: alles is beter dan u miserabel te voelen omdat je uw eigen geluk in de weg staat zonder dat je dat eigenlijk wou.
Toen ik besefte dat ik M. kwijt was heb ik een heel weekend zoveel gehuild dat je de wallen onder m’n ogen de komende week nog zag. Nooit heb ik me zo radeloos gevoeld als de afgelopen maanden. Meer omdat ik uiteindelijk niet alleen mezelf maar ook hem heb teleurgesteld. Natuurlijk is er geen garantie dat we nu nog met elkaar zouden omgaan als ik eerlijk was geweest, maar ik zou in ieder geval niet de hele tijd denken: ‘wat als…’ Geloof me, die vraag is rotvervelend.
In ieder geval al merci om te reageren, nu wil ik liever dan ooit hem gewoon uitleggen waarom ik in godsnaam zo deed. Ik hoop dat ik u ook toch een beetje heb kunnen helpen. groetjes!!!
Italian ice-cream girl (18) | 16 sep 2009, 16:01 uur
