Ik weet niet meer wie ik ben
Hoi allemaal. Ik schrijf dat alleen omdat ik echt echt echt niet meer weet wat ik moet doen en omdat dit de enige site is die echt anoniem is. Ik weet niet waar ik een bericht als dit moet plaatsen dus heb ik het maar bij geaccepteerd worden geplaatst omdat het daar mischien ook iets mee te maken heeft Dit is dus mijn verhaal.
Ik ben van rond mijn 14de verhuisd van instelling naar instellng omdat het thuis nooit goed liep met mijn moeder. Mijn vader is wel heel lief. maar ik heb in mijn instellingperiode ook een hoop meegemaakt. Maar buiten die dingen ook de gewone dingetjes. Je gaat naar een nieuwe school, ontmoet nieuwe vrienden, je krijgt een vriendje uit de buurt enz enz. Maar ik ben altijd al een buitenstaanderdje geweest. op de kleuterschool had ik maar een beste vriendinnetje, de rest peste me of praatte wel maar meer omdat ze medelijden met me hadden denk ik. Op de lagere school werd ik door de hele klas altijd buitengesloten en mijn beste vriendinnetje was naar een andere klas en had daar nieuwe vrienden gemaakt. ze ging nog met mij om maar niet zo veel meer als ervoor. toen ik op de middelbare school kwam zat ik met helemaal niemand in de klas die ietwat met mij sprak in het lager. vanaf dat moment maakte ik hier en daar wat kennisen maar nooit een echte vriendschap. Ik werd ook gepest omdat ik vroeger emo was. Rond het 3de middelbaar ging ik dan naar die instelling nieuwe school dus en daar lukte het ook niet met vrienden maken. Ik had wel vrienden maar niet wat je echt vrienden kunt noemen. je praat ermee op school maar niemand vraagt je mee uit ofzo. en zo ging het altijd . nieuwe instelling, nieuwe school, nieuwe 'vrienden.' ik heb in totaal op drie verschillende scholen gezeten en op de laatste is het denk ik mis gegaan. Ik had daar mijn eerste echte vriendje ontmoet. Natuurlijk heb ik ook andere relaties gehad ervoor, maar dit was mijn eerste echte liefde. die echt van mij hield. en in de tijd dat ik met hem samen was is er zoveel gebeurt. tijdens de relatie heb ik mij anders gedragen. Ik was veel rustiger, veel liever en veel simpeler. dit ontdekte ik na de relatie pas. Zoals ik mezelf vroeger kende was ik vaak een rebel en ik sprak graag tegen. Vroeger voor de kick zeg maar nu omdat ik echt een mening heb. Dat denk ik toch. Maar het is dus ook uitgeraakt met die jongen. Ik heb er lang om zitten treuren en dat doe ik nu denk ik nog. Ik weet het alleen niet zeker. Dit is dus mijn probleem. Ik maak zoveel opeens mee dat ik niet weet hoe het te verwerken. Het raakte uit met die jongen, papa is oud en verslechtert met zijn gezondheid en ik weet niet hoe lang hij nog heeft, school niet afgemaakt, vind heel moeilijk werk, ik heb geen vrienden meer. (de vrienden van wouter waren mijn vrienden zoals het altijd ging, ze lieten me allemaal stikken nadat het uit was) Ik praat met niemand meer omdat ik heel andere intresses heb en iedereen zegt dat alles wat ik van plan ben nooit zal lukken. Ik heb heel rare en grote ideeën ja maar over mijn kleine ideeën en werken zeggen ze niks nada noppes. (ik wil kunstenaar worden) Ik ben gestopt met school omdat ik papa moet helpen thuis omdat hij oud is en zijn huis verkocht wordt door de scheiding met mijn moeder. Ik hoor al het geklaag van familie leden maar aan terwijl niemand eens vraagt : he **** alles goed? wat doe je zoal de laatste tijd? niemand toont gewoon het minste intresse in wat ik doe. op internetprofielen zitten heb ik een hekel. Ik ben gewoon verplicht om ergens een profiel te maken om toch maar met een paar mensen te kunne praten. Komt het door mij of door wat? ik weet het echt niet meer. Ik vind in de liefde ook maar niemand die echt bij me past, zelfs op het internet niet. iedereen is zo casual als ie maar kan zijn als ik mijn mening mag geven. ofwel ben ik heel heel heeeeel raar of wel ben ik echt gek. door dit alles begin in inbeeldmensen te maken en daarmee te praten. wat moet ik doen? help mij dit is echt mijn laatste beetje hoop dat ik nog heb. een psycholoog heb ik ontelbare keren gehad dus daar heb ik niks aan.
van: Phasia (18)
Hey Phasia,
Je verhaal lijkt heel erg veel op de mijne.
Wat ik je wil meegeven voor nu:
Is het niet je omgeving die geintresseerd in je is en je de liefde geeft, ga er zelf naar opzoek!
Het is jou leven, streef naar je behoefte en je wensen zodat jij een gelukkig,zelfstandig leven kan leiden.
Liefs,
Sanne
Sanne (21) | 10 jan 2012, 20:15 uur
