gewoon lucht

toen ik het eerste jaar op het vmbo kwam ging het gewoon goed me cijfers waren best hoog ik had genoeg vrienden. maar er is veel verandert toen ik manga/anime ontdekte. en helemaal toen ik had vertelt dat ik later naar japan wilde.

ze begonnen (de hele school[400+ leerlingen] mij raar aan te kijken ik werd niet meer dat ene vrolijke meisje maar werdt al gelijk emo gothic enzo genoemt ik raakte steeds meer zelfvertrouwen kwijt, ik heb toen ook vaak gedacht: 'ik ben klaar met me leven' we kregen een nieuwe leerling in de klas(ik noem haar even D) we gingen kennens maken iedereen moets in een halve kring zitten ik zat zelf helemaal achteraan. D vertelde hoe ze heete hoe oud ze was en die standaard dingen. ik merkte dat het gepest minder werdt alleen werdt D 1 keer geplaagt omdat ze verschillende sokken had aangetroken. D was gelijk naar de onder-directrice gegaan en zei gelijk dat ze gepest was. De klas dreigde haar. D werd bang en gaf de schuld aan mij. op dat moment was ik het leven meer dan zat ik hoopte dat ik in een ongeluk dood zou gaan ik begon me zelf ook te snijden, tijdens de zomer vakantie(2009) alleen maar binnen.

na de zomervakantie begon het 2de jaar voor mij. ik was gewent geraakt aan dat niemand tegen mij iets zei. maar D kwam op de eerste dag van het 2de jaar naar mij toe en ze vertelde dat het haar speet van wat ze had gedaan, en na een tijdje werden we vrienden en zo is dat een tijd door gegaan al vertrouw ik haar niet dat ik alles tegen haar kan zeggen, dus eigelijk voelt het niet alsof we vrienden zijn.

ik had een keer op een site gelzen dat als je met je hobby vaak bezig bent dat het helpt om wat minder depri enzo te voelen dus vanaf ik dat had gelzen ben ik nu alleen nog maar aan het tekenen

the loney bear

(ps: sorry voor de spellings fouten)

van: the loney bear (14)