Waar is de tijd gebleven..

16 was ik.. toen ik mijn eerste jointje rookte. De jaren daarvoor had ik dat spul afgezworen maar raakte nieuwschierig. Het gevoel van even weg zijn vond ik geweldig! Wel merkte ik meteen dat ik er ontzettend onzeker van werd als ik met anderen was, maar had mijzelf op mijn hart gedrukt te stoppen als ik het echt begon te merken in mijn dagelijks leven.. van 2 keer in de week werd het al snel iedere dag. Eerst begon het savonds voor het slapen gaan, samen met mijn vriendje rookte we dan 1 jointje als hij uit zijn werk kwam savonds. Dan konden we lekker slapen. Ik had gewoon een fulltime baan en was ondanks alles wat ik had meegemaakt in mijn jeugd een sterke frisse en spontane jonge meid! Ik ging ieder weekend uit, en kon voor geen mogelijkheid stil zitten want ik wilde mijn leven op een goede manier leiden, en wilde eruit halen wat erin zat. Dat was toen.. Heel langzaam is het erin geslopen, het eerste jaar had ik nergens last van.. ik vergat soms kleine dingetjes en was een beetje wazig en afwezig maar voor de rest was ik nog steeds dat leuke meisje.. Ik ging samenwonen, en dat betekend: je eigen ding doen! Wiet was er ALTIJD, en begon er al snel aan het begin van de avond van te snoepen.. Je kent dat wel: lekker relaxed languit met een lekker jointje. Als je dat eens in de week doet is dat niet zo n ramp, maar ook daaraan merkte ik dat ik het moeilijk vond om maat te houden..maar ik zag nog steeds de ernst niet in, en blowde lekker verder..met het excuus dat ik op ieder moment kon stoppen als ik wou. Als ik nu terugkijk, en mezelf afvraag waarom ik dat zo lekker vond: kom ik uiteindelijk tot de conclusie dat ik wel degelijk dacht dat het de oplossing was voor al mijn problemen, en dat ik dacht eindelijk mijn rust gevonden te hebben.. maar alsnog is die conclusie nog vrij wazig, omdat ik wist dat het niet oke was en het toch deed..ik heb de gevolgen toen niet kunnen overzien. Uiteraard gebeurde het blowen steeds vaker, omdat als ik nuchter was, mijn problemen steeds harder terugkwamen. Ik werkte destijds in een videotheek, en begon pas om half1 en draaide mijn hand er niet voor om, om sochtends als ik wakker werd al een joint te draaien.. ik wilde gewoon slapen, slapen slapen en doen wat ik moest doen. De realiteit werd mij teveel, en dat wazige leventje wat ik leidde nam die pijn en verdriet weg.. tenminste dat dacht ik… Ik raakte steeds depresiever, en langzaam isoleerde ik mezelf.. ik had niet zoveel vrienden meer als vroeger en liet vaak van me afweten omdat ik liever wilde blowen..en als ik eenmaal stoned was wilde ik niet meer comminuceren. Ook de zin in het leven verdween.. De kracht die ik voorheen ervaarde werden langzaam maar zeker bij mij vandaan gehaald, en op het laatst blowde ik het liefst de hele dag door.. Als ik wakker werd.. Als ik uit mijn werk kwam.. Als ik thuis was.. Mijn huis was een vuilstort, ik had geen zin om alles schoon te houden.. ik wist niet hoe ik ermee om moest gaan omdat ik gewoon niet meer na kon denken. Als ik bij mijn moeder en broer was..(zij roken namelijk ook) Op vrijdagavond..Op zaterdagavond.. op mijn vrije dagen bleef ik soms de hele dag ik bed liggen.. en was alleen maar bezig met de situatie van mijn moeder en broer. Mijn broer en ik hebben een ontzettend nare jeugd gehad, Mijn moeder was alcoholistisch en mijn vader was uit beeld. Veel financiele problemen. Mijn broer is nu 28 en zeer zwaar depresief, mijn moeder drinkt niet meer maar is herstellende van kanker en dat is nog maar een fractie van het verhaal. Om een lang verhaal kort te maken: ik voelde dat ik door het blowen de kracht niet meer had om dat onder ogen te zien, en dat word met de dag moeilijker.. Ik blow nu bijna 4 jaar, alleen maar. Ik voel me net een zombie..een jankende zombie. Wil niemand mij helpen? Waarom ziet niemand mij? Het spul wat mij eerst zo relaxed maakte voelt nu als de hamerslag in mijn leven. Ik durf niks meer.. ben opvliegerig.. depresief. Heb al een aantal keer geprobeert in therapie te gaan voor de dingen die mij nog zo dwars zitten..maar het lijkt wel een gebed zonder eind.. en ben nu op een punt waarvan het lijkt dat niks meer wil werken.. ik heb momenteel geen werk.. ik zit thuis, en ik voel me overspannen, en zijn zoveel nare dingen gebeurt, en door het blowen worden die dingen alleen maar erger en kan het niet meer overzien. ieder ding wat er gebeurt voelt vreselijk. Ik probeer nu rustig aan te doen..en blow alleen nog maar savonds..alsof het niet genoeg is. Ik wil het ook niet meer! Ik ben het zo zat! Als ik in de spiegel kijk huil ik.. omdat ik zo verandert ben en voel me alleen nog maar een zielig hoopje mens terwijl ik het altijd zo goed wist! Ik zou het gaan maken…ik zou het wel even doen..!! Mijn verslaving heeft die ambitie weg gehaald, Tenminste, het is er nog wel… maar ik voel me te zwak, depri en te wazig daar iets mee te doen.. ik kan er alleen nog maar van dromen, en zie mijn leven en mijn toekomst inzakken… en ik sta er gewoon bij te kijken.. ik wil dit niet. Maar hoevaak ik ook geprobeert heb te stoppen, ik ben zo bang voor de confrontatie, zo bang om te zien wie ik nou eigenlijk ben geworden. Ik heb geen werk nu.. en voel me depresief.. Ik moet aan het werk, want ik moet geld verdienen.. maar ik ben lui en onenthiousiast, echt lachen kan ik niet meer.. en elk ding wat ik moet ondernemen lijkt als een hoge berg waar je tegenaan staat te kijken. Ik kan dit niet alleen maar weet zelfs niet meer waar ik aan moet kloppen voor hulp.. misschien durf ik het niet, maar het word gevaarlijk voor me.. Door de depressie eet ik niet meer… niet omdat ik mezelf te dik vind.. maar ik walg van mijn persoonlijkheid, ik haat het meisje dat ik geworden ben, en ik heb mezelf in de steek gelaten. Ik krijg gewoon niks weg.. en eet pas als ik heb geblowd. Ik ben in die 3 jaar 10 kilo afgevallen dat klinkt weinig maar ik val niet zomaar af, en het word alleen maar erger. Vaak voel ik me ziek, beroerd, en niks waard…en die verwaarlozing word alleen maar erger.. Ook ben ik verslaafd geraakt aan pijnstillers, echte saridon. Ik weet niet waarom, maar ik slik ze gewoon..in de hoop dat ik me beter voel en natuurlijk maakt dat je alleen maar zieker..ik ben mezelf helemaal kwijt. Er is ook niemand die weet dat het zo erg is, omdat het ze toch niet boeit..maar ik ben zo blij dat ik hier mijn verhaal kwijt kan. Want het leek allemaal zo onschuldig..maar dat was het niet. Was ik nog maar 3 jaar terug… ik had mezelf een pets voor mijn kop moeten geven en had lekker moeten gaan stappen..! Ergens wist ik het van te voren en toch deed ik het. Was er maar iemand die mij dat destijds verbood.. Ik hoop dat als er meisjes of jongens zijn die ook in dat beginstadium zitten, nu alles nog leuk is…Ga niet door! Doe het niet, of hou het met mate! Het is maar wiet… maar diezelfde wiet heeft mijn leven vreselijk verandert! Groetjes D

van: Dani (19)