Meisje op lerares - Ze weet het eindelijk!

Hoi allemaal!

Ik ben verliefd op mijn gymdocente. En ze weet het eindelijk!
Ik wil jullie graag vertellen hoe het bij mij is gegaan, misschien hebben jullie er wat aan.

Ik ben nu 13 jaar en ik ben ongeveer 1,5 jaar verliefd op mijn gymdocente. Ik had daar eerst (in de brugklas) erg veel last van. Ik liep door de gangen in de school, bang om haar tegen te komen. Bang, omdat ik in de war zou raken als ik haar zou zien. Bang, om haar tegen te komen, en haar teleur te moeten stellen door niet te groeten, maar juist totaal te negeren. (Dat negeren is trouwens een afrader, want als je de hele tijd denkt 'niet aan haar denken, niet aan haar denken,' aan wie denk je dan? Precies, wel aan haar. Of hem natuurlijk, wat je wilt.)
In de tweede klas had ik haar niet meer voor gym, maar mijn kluisje zat (zit) nog steeds naast haar lokaal. Ik zie haar bijna elke dag. Nu dacht ik daar een beetje ambivalent (= dubbelzijdig) over. Aan de ene kant was het fijn om haar te zien, want het geeft natuurlijk wel een 'kick.' Maar aan de andere kant wilde ik haar niet zien, want dat zou het erger maken.
Nu heb ik het aan relatief veel mensen verteld, pas aan het begin van de tweede klas, toen ik haar begon te missen. (Dat lucht enorm op, een grote aanrader!).
Ik heb het onder andere aan mijn mentrix verteld, die zelf ook op vrouwen valt. Zij vatte het goed op, en vertelde dat de gymlerares er wel goed op zou reageren als ik het zou vertellen.
Ik had een heel plan gemaakt, alle aspecten en details van het onderwerp had ik inbegrepen in mijn verhaal aan haar. Ik was er klaar voor. Ik zei tijdens de biologieles dat ik er even uit wilde. Dat was oké. Ik ging vol zenuwen maar goede moed de lerares zoeken. Ik trof haar bij de gymzalen, pratend met een andere gymlerares. Ik liep vlug het hoekje om, en ging daar uithijgen. Ik hoorde dat er een deur dicht ging, en liep vlug op het geluid af. Ik zag nog net een deur dichtvallen, en rende vlug de trap achter die deur op. Ik ging wachten tot zij klaar was daarboven, en ze kwam me tegemoet lopen. Nog steeds gierden de zenuwen en natuurlijk de kriebels door mijn lijf. Mijn hart ging tekeer zoals het nog nooit gedaan had.
Ik liep naar haar toe, en begon mijn zin: 'Mevrouw...'
Mijn stem stokte, en zij bleef wachten.
Uiteindelijk bleek dat mijn mentrix het haar al had verteld, ook al had ze gezegd dat ik het haar zelf moest vertellen. Ik heb nog een heel fijn gesprek(je) gehad met de gymlerares. Ze reageerde heel kalm, eigenlijk net zoals ze het jaar daarvoor ook deed, toen ze het nog niet wist. Ze heeft me verteld dat het niet kan, onmogelijk en verboden is, maar dat wist ik natuurlijk allang.
Ik vond en vind nog steeds dat ik hier goed aan heb gedaan, om het haar te vertellen. Ik ben opgelucht, ben mijn verhaal kwijt bij de desbetreffende persoon en voel me daar goed bij. Natuurlijk is mijn verliefdheid nog niet over, en kan ik me nog steeds niet concentreren op mijn huiswerk. Maar, ik mag één ding niet vergeten: ik kan weer op een normale manier omgaan met haar, en we glimlachen weer naar elkaar.
Ik hoop dat iedereen die met een soortgelijk probleem dit leest en er wat aan heeft. Post je reactie maar, misschien kan ik je nog tips geven of helpen!

x

van: Ik maak er maar even Suzanne van ;) (13)