Een Marokkaanse ‘‘moslim’‘ jongen die zijn papa heeft verloren, misbruikt is, Bisexualiteit gevoelens heeft en nu in problemen zit.

Hallo allemaal,

Ik ben Soufian(Soufian is mijn echte naam niet, omdat ik anoniem wil blijven), ik ben 17 jaar op 8 oktober word ik 18, eindelijk! Ik heb heel veel nare, vieze, slechte ervaringen gehad in mijn verleden. Waardoor ik er nu spijt van heb gekregen. Ik zal mijn verhaal vertellen, ookal ben ik slecht in het vertellen van een verhaal, in het kort en sorry voor mijn niet-erg-goed-Nederlands :

Mijn papa is overleden toen ik 9 jaar was. Hij had een hersentumor, longkanker, verlamd aan zijn linker arm en rechter been en had een gescheurde maag. Ik had het die jaar heel moeilijk, miste mijn vader heel erg en ik dacht dat ik niet meer verder kon leven.

Een jaar verder, kwamen mijn tante, oom, neef en nichtje op bezoek. Heel gezellig allemaal, opgegeven moment besloot mijn oom om naar de Utrechtse Bazaar te gaan. Mijn moeder, tante, oom en nichtje gingen richting de Bazaar. Ik bleef achter met mijn neef. Ik was in die tijd 10 jaar geworden en mijn neef was 12 jaar. We zaten tv te kijken en hij begon aan zijn geslachtsdeel te zitten en fluisterde steeds mijn naam ‘‘Soufian, soufian, kijk eens’‘. Ik wist natuurlijk niet wat dat allemaal in hield. Ik begon te lachen. Hij liep naar mij toe met zijn geslachtsdeel in zijn hand en wilde het in mijn mond stoppen en ik deed het ook. Ik mocht hem heel graag en dacht dat als ik doe wat hij zegt dat tie mij nog erg lief en aardig gaat vinden. Oke, hij was klaar… mijn en zijn ouders kwamen thuis, hij deed alsof er niks aan de hand was. Telkens als hun weer op bezoek kwamen deed ik het met mijn neef, omdat ik in die tijd het gewent was en niet wist wat het allemaal in hield. Een jaar verder, gingen we op vakantie, standaard naar Marokko. We hadden veel bruiloften en famillie etentjes. Telkens als we naar bed moesten en we sliepen met alle neven in één kamer, dan kwam er altijd weleens een neef van mij die mij misbruikte. Dat ging elke jaar zo, tot dat ik er gewent mee was, en het lekkerder en lekkerder vond en vond het steeds normaler worden.

Toen ik 15 was, dacht ik bij mezelf wacht eens even, wat ik nu ben en doe is raar, ik moet informatie gaan zoeken toen ben ik informatie gaan zoeken en bleek dat ik Bisexueel ben. Ik heb toen ook nog relatie’s gehad met alleen maar meisjes, omdat ik het niet wil laten merken aan mijn directe omgeving. Ik heb in dat jaar wat lopen rotzooien met jongens en meisjes, ik was niet zo met mijn geloof bezig en dacht elke keer dat het geloof later van pas komt.

Toen ik net 17 was geworden, ben ik verliefd geworden op een jongen voor de eerste keer in mijn leven. Die jongen was zwaar undercover en wilde eigenlijk niets met relatie’s alleen sexrelatie’s, maar ik was echt verliefd. Ik wist dat hij niet verliefd was op mij, maar toch. Ik heb nachten, dagen, uren, maanden zitten denken over hem, ik kon hem helemaal niet uit mijn hoofd halen. Telkens als we hadden afgesproken kwam tie me ophalen van station en gingen we uit eten of wat leuks doen. Daarna had ik hem heel lang niet gesproken, sinds kort hebben we weer contact gelukkig.

In december vorige jaar, kreeg ik het steeds moeilijker met mijn gevoelens en dacht ik moet het aan iemand vertellen, want als ik zo blijf is het geestelijk niet goed voor mij. Dus heb ik het vertelt aan mijn beste vriendin, die ik nu al bijna 6 jaar ken. Ze heeft me geaccepteerd en wilde me helpen. Paar weken later, sprak ik mijn nicht. Ze had me gebelt en vroeg of ik even online(MSN) wilde komen. Ik zat achter MSN en ze begon te zeggen ‘‘Soufian, ik ga je wat vragen, maar dan moet je het eerlijk beantwoorden’‘ Ik schrok er wel van, omdat ik m’n nicht heel lang niet had gesproken en nu wilt ze me wat vragen en ze wilt ook nog eens dat ik eerlijk de vraag beantwoord. Ik zei ‘‘ja is goed hoor vraag maar’‘ Zij ‘‘ik vind het niet erg hoor maar heb via via gehoord dat je bi/homo gevoelens hebt is dat waar?’‘ ik kreeg het benauwd en ik zat achter mijn pc alsof ik naar een enge film zat te kijken. Ik heb gezegd dat het niet waar was en dat ze gek is. Maar ze smeekde steeds dat ik de waarheid moest vertellen. Uiteindelijk na veel gezworen en ontkennen heb ik het bekend gemaakt. Waardoor ze daarna vertelde dat ze mij ook wat wilde vertellen. Ze zei dat ze ook lesbi-gevoelens had en of we samen een keer gingen afspreken om te praten etc.. ik vond het goed en we gingen wat drinken we hadden een gezellige dagje van gemaakt.

Paar maanden later, kreeg ik het nog moeilijker. Thuis was ik er wel maar heel erg afwezig, had vaak ruzie’s met mijn broertjes en mijn moeder. Ik heb pogingen gedaan om weg van huis te rennen maar durfde steeds niet. Mijn gevoelens gingen sterker worden, ik had geen ‘‘vrienden’‘ om er over te praten of iets dergelijks, alleen dat beste vriendin van mij, maar aan haar heb ik niet zo veel. Ik had besloten om met mijn getrouwde zus te praten over dit en heb het haar vertelt. Ze begon te huilen in eerste instantie en wilde mij gelukkig helpen en steunen. Ik heb haar vertelt dat ze het niet aan mijn moeder moest vertellen maar zij wilde dat ik het zelf moest gaan vertellen, ik weigerde het ik wilde niet dat mijn moeder het gaat weten. Ik was bang dat ik grote ruzie kreeg etc..

paar weken daarna, vertelde mijn zus mij dat mijn moeder al een voor gevoel had over mij dat ik zulke gevoelens had en dat ze het eigenlijk niet erg vond dat ik het ben maar dat ik het zelf haar moet vertellen. Ik geloofde haar en dacht bij mij zelf, ik ga het gewoon vertellen maar durfde steeds niet. Paar maanden voorbij, ging het met mij zo moeilijk al dat gebeurtenissen wat ik in het verleden heb mee gemaakt dat mijn neven me hadden misbruikt en het overlijden van mijn vader kwamen weer terug, heb elke avond zitten huilen. Ik ging slapend huilen. Ik droomde veel en het werd voor mij allemaal te veel. Ik leefde in een soort van een vogel die vast zit in een kooi.

Eergisteren, zaterdag, had ik afgesproken om 23:00 met dat jongen waar ik verliefd op was en ben. Heb tegen mijn moeder gezegd dat ik naar me werk moest om te gaan helpen. Ik ging naar buiten met een k*t gevoel, ik vond het moeilijk om tegen mijn moeder te liegen. Ik kwam pas 02:30 pas thuis, me moeder belde me steeds waar ik bleef, maar ik wilde niet openemen. Gisterochtend, zondag, zat ik te douche en begon te denken dat ik het me moeder moet gaan vertellen. Want ik ga dit jaar weer naar Marokko en wil niet dat ik weer met mijn neven sex gemeenschap ga krijgen en wil een oplossing hebben voor dit allemaal, ik wil het stop zetten en als een normaal jongen gaan leven. Toen ik uit de douche stapte, heb ik besloten om toch het te gaan zeggen tegen me moeder…

Ze was in de keuken de ontbijt klaar te maken, ik liep naar mijn moeder. Ik heb nog nooit mijn moeders hand gekust of iets derglijks. Ik begon te huilen en kuste haar hand. Ze vroeg wat er aan de hand was, ik zei dat ik met haar wilde praten. Me moeder hield mijn handen vast en begon zelf ook mee te huilen. Ik had het haar vertelde met stotterende woorden, tranen in mijn ogen en trillende lichaam. Ik heb ook gezegd dat ik misbruikt ben door bijna al mijn neven, ze zei dat ik namen moest noemen maar ik wilde niet. Ze zei dat ik het moest zeggen, toen had ik al die namen genoemd. Ze zei dat als ik 18 word dat ik een vrouw moet zoeken en er mee moet gaan trouwen. Ik begon te schreeuwen dat ze gek was en dat ik dat natuurlijk nooit kan en ga doen. Ik vroeg aan haar of ze me wel accepteerd, ze zei ‘‘ja ik accepteer jou als mijn zoon maar niet als je deze gevoelens nog blijft houden dan ben jij mijn zoon niet meer, op deze wereld niet en ook niet in het hiernamens’‘ ze zei dat ik Allah(swt) moet aanbidden vergeffenis vragen. Ze heeft er wel gelijk in, maar ik wil niet Allah(swt) aanbidden voor lichtere lasten. Ik wil Allah(swt) aanbidden om te laten zien dat ik van hem hou. Je moet het zo zien net alsof een Moslim meisje die geen hoofddoek draagt en toch de hoofddoek wilt dragen op de juist manier maar daar er nog niet klaar voor is.

Mijn moeder die wilt niet dat iedereen het gaat weten over mij, omdat ze dat schaamte vind, dat is ‘‘normaal’‘ in de Marokkaanse cultuur, soort van taboe is het. Ik heb zo iets van, schijt aan ben moe om mijn de verbergen wie ik nou precies ben, wil voor mijn waarden en normen vechten en niet als een slaaf word gebruikt en alles moet doen wat mensen zeggen. Mijn moeder doet nu ook beetje afstandelijk, ze praat weinig met mij en vertelt mij weinig dingen, eerst vertelde ze mij veel dingen en was ik een luisterende oor van haar.

Ik ben nu van plan om naar een Hulpverlening te gaan of Maatschappelijk werker(ster) te gaan. Ik wil ook weg van huis, wil op mijn zelf wonen ver van mijn familie vandaan. Ik kan zo niet verder leven. Wil vrijheid hebben.

Wie kan mij helpen aan een Hulpverlening of Maatschappelijk werker(ster)?

Groetjes!
Soufian

van: Soufian (17)