Wat nou als jij er nog was
Een jaar geleden is het nu. Maar nog rollen de tranen over mijn wangen als ik weer aan je denk. Als ik denk aan wat ik gedaan heb
Precies een jaar geleden deed ik een test ik vertrouwde bet niet helemaal. En ja daar stond het ZWANGER ik heb me nog nooit zo blij gevoeld maar dat gevoel veranderde snel want ik was net 17 en ik had een vriend die geen kinderen wou en een moeder die elke dag werkte omdat we anders geen geld hadden om te eten. Ik heb het een paar dagen still gehouden maar toen hield ik het niet meer het begon zo te knagen en mensen keken me al raar aan omdat ik dingen weigerde te eten of te drinken., dus ik ging het mijn moeder vertellen. Toen ik haar de test liet zien begon ze te huilen en ook kon mijn tranen niet binnen houden ik was zo bang en blij en had toch ook veel verdriet. Mjn mam zij dat het financieel niet mogelijk was om nog een kind er bij te hebben we wonen al met zn 5en en mam moet al alle dagen werken. En zij zij abortus. Mjn vriend die gewoonweg het niet helemaal door had ofzo vond dat het ook maar weg moest. En ik stond er dus helemaak alleen voor. Ik moest de huisarts bellen en daar een doorverwijsbrief gekregen voor een klieniek in groingen. Dus moest ik daar ook een afspraak maken en dan heb je dus 5 dagen verplicht denktijd. Nou die dagen waren echt een hell. Ik heb me nog nooit zo vreselijk gevoeld alles in mij riep nietdoen!!! En toch ben ik daar heen gegaan. Het was alle allemaal voor bij voor ik het echt doorhad en de mensen daar waren niet erg aardig het moest allemaal snel en het gesprek om te zien of ik het we echt wou was ook niks waard. Ik heb de echo gezien en dat verscheurde mij van binnen. Daar was het mijn lieve kleine mense en nu moest ik het weg doen. Ik voel me een moordenaar. Alledagen denk ik eraan aan hoe stom ik ben geweest en ik had het zowieso anders gedaan als ik het kon terug draaien. Maar numoet ik met de spijt leven en met het verdriet en de haat naar mijzelf. Ik wil mijnlieve kleine kindje terug ik wil zwanger zijn en mama worden. Ik wil niet meer verdrietig of jaloers zijn waneer ik kleine kinderen zie en ik wou dat die drang naar zwangerschap soms eens minder werd.
Als je niet zeker weet of zelf niet wil gewoon niet doen want zijn genoeg plekken waar je tercht kan en waar ze je graag willen helpen en als ik dat van te voren had geweten dan had ik deze fout nooooooit gemaakt want nu heb ik verdriet mijn levenlang en heb ik spijt dat mij opeet van binnen.
Ik wil je terug
van: Butterfly 18 (18)
Het komt toch nog best vaak voor, ondanks ik dacht dat ik de enige was op deze planeet en er alleen voor stond, zo veel meiden hebben spijt van een abortus aldus ik zelf ook. Het is onbeschrijflijk. ik was 15 en te jong. Er zat dus geen andere opties op, aldus dat werd me aangepraat. En achteraf, had ik zelf beter moeten weten er waren nog veel meer andere opties. Iedereen riep dat ze er zijn, dat ze er voor me waren. En nu, nu sta je er zelf alleen voor, met zo ontzettend veel spijt, en schuld gevoel! Houd je hoofd boven water, en denk aan de positieve dingen (raar dat ik dit zeg, want ik riep altijd en nog steeds er is niets positiefs aan) Aldus we tog de beslissing hebben genomen, en hoe spijt we hier ook van hebben we moeten hier mee zien te leven onbeschrijflijk hoe moeilijk. Maar hou je taai
Ik wens je het beste toe.
Anoniem (16) | 5 okt 2011, 19:16 uur
Ben nu 19 en heb toen ik 17 was ook abortus gepleegd. Zonder er over na te denken. Mijn vriend steunde me totaal niet en riep alleen maar heel hard WEGHALEN! Dus ik dacht dat dat de enige optie was.
Heb precies te zelfde gevoelens, je voelt je een moordenaar. En ziet mensen gelukkig met hun kindje en denkt.. dat had ik ook kunnen zijn..
Toch denk ik dat dit zowel voor jou als voor mij de juiste keuze is geweest. En zullen we ooit gelukkig zijn met een kindje die op het juiste moment komt.
Heel veel sterkte!
Lieselotte (19) | 23 okt 2011, 16:56 uur
