Spijt.

Ik ben een meisje van achttien jaar. Ik heb ongeveer twee a drie maanden geleden abortus gedaan. En heb het er nog steeds elke dag heel moeilijk mee.

Ik zie mezelf nog steeds zitten, aan de keukentafel samen met een vriendin, allebei met een zwangerschapstest. We deden eigenlijk zomaar een zwangerschapstest, ik had zelfs niet eens het idee dat ik zwanger kon zijn. Okee, ik had onveilig seks gehad maar dat had ik met mijn ex vriend ook en slikte de pil toen ook niet en was nooit zwanger geworden. Vol spanning zaten we daar. Bij mijn vriendin verscheen al snel duidelijk maar 1 dik streepje. Bij mij uiteindelijk ook. Maar niet veel later kwam daarnaast, heel licht, een tweede streepje. Ik liet het mijn vriendin zien, en zij zag het ook! In de gebruiksaanwijzing stond dat als de uitslag niet duidelijk te zien was, je na 48 uur een nieuwe test moest doen. Dat heb ik gedaan en toen waren er duidelijk twee streepjes te zien. Ik was zo blij! ik was zwanger! een nieuw leventje groeide in mij en dat voelde geweldig. Alleen kon ik niet lang blij zijn, mijn vriendin mocht weten dat ik er zo gelukkig mee was maar de rest van de buitenwereld absoluut niet. wat zouden ze wel niet van me denken, ik had niet eens een vaste relatie. Ik had eigenlijk helemaal geen relatie! En het grootste probleem, van wie was het? Normaal gesproken ben ik niet het type meisje dat verschillende seks partners heeft maar deze keer had ik toevallig ook seks gehad met mijn ex vriendje. Toen ik bij de dokter kwam werd duidelijk dat ik gevrucht was op 1 augustus, het was dus van mijn ex. Het voelde als een verjaardagscadeautje, ik ben namelijk op 2 augustus jarig! En nu moest ik het mijn vader nog vertellen. Ik heb ik mijn verleden al genoeg verkeerde keuzes gemaakt waardoor mijn vader keer op keer teleurgesteld in mij raakte. Toen ik vertelde dat ik zwanger was, gebeurde hetzelfde. Hij vond dat ik niet voor een kindje kon zorgen en vond abortus de beste oplossing. aan de ene kant wilde ik dit zo graag, maar aan de andere kant wilde ik mijn vader niet teleurstellen. Ik besloot een afspraak te maken met een stichting die speciaal gericht is op tienermoeders. Ik wilde weten wat de mogelijkheden waren. Volgens de mevrouw met wie ik een afpraak had, moest alles in mijn situatie goed komen. Ik zou eerder recht hebben op een huis, een soort voorang en ik zou geld en zelfs een hele inrichting van mijn huis vergoed kunnen krijgen via allerlei stichtingen. Mijn keuze was gemaakt, ik zou het houden. Maar ik dacht steeds meer aan wat mijn vader vertelde, alles wat ik niet meer zou kunnen doen met een kindje, was ik bereid nu al alles op te geven? Ik mocht mijn vader deze keer niet teleurstellen! In een gesprek met hem vertelde ik hem dat ik toch ging voor een abortus. Hij leek wel blij. En eigenlijk was hij dat ook, hij pakte gelijk een fles wijn erbij en wilde erop proosten. Ik snapte al die ophef niet. waarom proosten? ik ga binnekort als het ware een nieuw leventje vermoorden en jij wilt dat vieren? Nog geen twee weken later was ik opweg met mijn vader naar de abortuskliniek. Ik was inmiddels al een week kots en kots misselijk en lag eigenlijk de hele dag in de wc te kotsen. Je kon dus duidelijk merken dat ik zwanger was. Eenmaal aangekomen in de kliniek moest er natuurlijk een echo gemaakt worden. Dat vond ik het moeilijkste moment. Ik wilde perse kijken, ik MOEST het gewoon zien! Toen ik het eenmaal had gezien, kwam er een lach op mijn gezicht. Ik voelde me helemaal compleet, maar het zou niet voor lang meer duren. Ik had gekozen voor een behandelijk onder narcose, zodat ik er niks van zou merken. Ongeveer twee uur later liep ik de kliniek uit. Ik had eigenlijk nergens last van, ik was zelfs niet meer misselijk! Bij thuiskomst ben ik mijn bed gaan liggen en in slaap gevallen. De dagen erna had ik af en toe lichte steken in mijn onderbuik. Maar na ongeveer vier dagen begon de pijn. Het leek alsof mijn baarmoeder eruit kwam, ik ging dood van de pijn. Maar besef bij wat ik eigenlijk had gedaan, had ik toen nog niet, dat kwam pas later. Alles om me heen ging ineens over baby’s, iedereen was ineens zwanger, overal zag ik kleine kinderen. Ik werd gek! toen pas besefte ik wat ik had kunnen hebben. een klein, mooi wondertje. Ik heb er nog dagelijks spijt van en zal het zeker nooit vergeten. Hoeveel kinderen ik later ook mag krijgen, ik zal dit ongeboren kindje nooit vergeten! Het ergste van allemaal is, dat mijn zus vorige week liet weten zwanger te zijn van haar eerste kindje ondanks dat ze weet van mijn abortus. Het doet pijn om te weten dat zij wel haar kindje gaat krijgen en dat mijn kindje nooit mog komen.

Ik wil een tip geven aan iedereen die overweegt abortus te doen, neem er wat langer de tijd voor en luister alleen naar jezelf. Het is jouw keuze, jouw lichaam en jouw kindje. Niemand heeft daar iets over te zeggen! Beter iets langer gewacht en je eigen, juiste keuze gemaakt dan gelijk besloten en later spijt hebben zonder terug te kunnen!

I’ll never forget you!

van: ANONIEM! (18)