Spijt? Of toch niet?
26 augustis 2010 heb ik mijn eerste abrotus gepleeld. Ik was 20 jaar en ik had geen vaste relatie. De jongen waarmee ik sex had gehad was een vakantie scharreltje. Ik leerde hem kennen via een kennis en hij was 2 maanden op vakantie hier in Nederland. Het klikte meteen. we vonden elkaar leuk en trokken met elkaar op. De eerste keer dat we seks hadden was een vluggertje. We lagen samen op bed, waren opgewonden en besloten maar even snel wat te doen. Zonder condoom, wat al erg stom was, maar ik was ook niet aan de anticonceptie. Maar ik ging wel de volgende dag direct de morningafter pil halen. Wat op zich erg betrouwbaar hoort te zijn. Ik maakte me verder eigenlijk geen zorgen. De weken erna hadden we nog 2 of 3 keer seks gehad. Wel veilig. Maar toen was het natuurlijk al te laat.
Ik herninner me dat ik een dag opstond en me opeens erg ziek voelde. Ik had geen zin om te eten, ik was de hele tijd moe en voelde me gewoon niet lekker. Dat ging ongeveer een week zo door. Tot ik besloot naar de huisarts te gaan. Ik dacht aan een virus ofzo, maar vertelde haar wel dat ik onveilig seks had en misschien zwanger kon zijn. Ze wou dat ik even wachtte tot mijn laatste menstruatie. Maar mijn gevoel zij meer, ik ging naar een drogist en haalde een test. En ja hoor, die was positief. Ik vertelde het mijn moeder gelijk en we begonnen allebei te huilen. Ik zei ik wil geen kind. Ik zit nog op school, die jongen woont in het buitenland en ik heb geen relatie met hem. Ik vind dat ik genoeg in staat ben om voor een kind te zorgen, ik zou de steun van mijn moeder en familie hebben, maar ik wou het niet. Ik wou nog genieten van mijn jonge jaren, genoeg vriendjes zullen nog op pad komen en ik wil liever een kind samen met de vader opvoeden. Ik was dus vastberaden. Ik ging weer naar de huisarts, vertelde dat ik de zwangerschap af wou breken en kreg informatie over een abortuskliniek. Ik ging nog lezen op het interenet en maakte een afspraak. Ik was eerst van plan om een abortuspil te nemen. Die pillen zouden de zwangerschap afbreken en het zou op een miskraam lijken. Ik ging samen met mijn nicht naar de kliniek. Maar eenmaal daar besloot ik tijdens het gesprek toch niet ervoor te kiezen. Ik zou dan veel meer pijn krijgen en veel bloeden. Dat wou ik niet. Dus maakte ik een andere afspraak voor een abortus via zuigcurretage onder narcose. Dat werd een week later. Toen ben ik samen met mijn moeder gegaan. Ik wou dat het zo snel mogelijk over was en dat ik van die misselijkheid, vermoeidheid en afwezige eetlust. Ik at helemaal niks en viel in totaal 5 kilo af in een paar weken. De dag zelf ging heel snel. Ik kwam aan en moest in de wachtkamer wachten, ik ging naar boven voor de laatste gesprek en daarna naar beneden voor de 'ingreep'. Ik moest mij omkleden. En ging toen liggen, ik werd onder narcose gebracht en voor ik het wist werd ik alweer wakker gemaakt. Het was klaar, ik had buikpijn en kreeg een kruikje. Maar na een half uur moesy ik weer opstaan om naar huis te gaan. Eenmaal thuis ging ik slapen. Ik werd daarna wakker en moest overgeven van de antibiotica die ik kreeg tegen infecties. Ik voelde mij dus niet optimaal. Na een week was ik weer de oude, ik begon weer normaal te eten en had nergens last van. Ik had alleen nog last van bloedingn een aantal dagen maar dat was normaal.
Om heel eerlijk te zijn heb ik geen spijt, ik denk er ook haast nooit meer over na. Maar deze laatste week vrag ik me af hoe het was om een kind te hebben. Toen ik de abortus liet plegen was ik 7 weken. Ik zou dus ergens in april/mei mijn kind krijgen. Ik ben gewoon benieuwd, mijn moeder vertelde laatst dat ze liever had dat ik het kindje had gehouden. Op dit moment is een kennis van 17 zwanger en haar moeder wilt niet dat ze het weghaalt. Dus zij krijgt een kindje. Ik heb ook een aantal kennissen die jong moeder zijn geworden. Dus het kon best. Maar toen der tijd wist ik het gewoon zeker. Ik wou het echt niet. Aan de ene kant ben ik blij dat ik het zo heb gedaan. Ik wil gewoon rustig mijn school afmaken en iemand vinden waarmee ik samen een relatie op kan bouwen en een kind mee kan krijgen. Alles gebeurt voor een reden en iedereen krijgt een tweede kans. Voor alle meiden die een abortus hebben gepleegd, het komt goed. Ooit krijg je weer een kindje en daar sta je er 100 % achter. Wie een abortus overweegt. Denk er goed over na. De voor en nadelen. En het belangrijkste is wat zijn de consequenties van je keuzes. Maar: bij twijfel, doe het niet want zoiets kan je niet ongedaan maken.
van: Anonymous (20)
