Naïf geweest toen ik 19 was...........

Hallo allemaal,

Dit is de eerste keer dat ik een verhaal plaats op internet en vooral over dit onderwerp. Misschien is het wel goed om mijn verhaal ergens kwijt te kunnen.

Ik had 1.5 jaar lang een relatie met een Marokkaanse jongen ( ik ben zelf NLs) Het ging met ups & downs maar we waren samen over het algemeen wel heel gelukkig. Ik was 19 en hij was 22.

We hadden het vaker over kinderen gehad en hoe graag ik wel niet een kindje wou steeds als k dat zei lachte hij het weg of waren we aan het dromen over hoe het zou zijn en hoe we het zouden aanpakken, een lastige droom aangezien zijn ouders streng gelovig zijn en mij nog nooit hadden ontmoet maar goed...
We hadden prachtige plannen en idee-en.

Het begon allemaal als een grap/droom, maar steeds vaker zei ik, ik wil echt een baby. Ik heb het wel zo vaak gezegd dat hij uiteindelijk zei oke we gaan het doen. We gaan dit echt doen !

Zo naïf als ik was, was ik vanaf dat moment gestopt met de pil zonder iemand iets te vertellen. 2 maanden later, dit was rond de zomervakantie, was mijn vriend op vakantie en werd ik niet meer ongesteld... ik had een zwangerschap test gekocht en ja.. ik was zwanger... ik wist niet meer wat ik moest voelen, blijdschap, angst,verdriet? ik heb hem meteen opgebeld en het hem verteld. Na veel te praten waren we blij maar heel bang voor onze ouders, omdat mijn vriend ver weg was op dat moment was ik helemaal alleen met mijn gevoel en angst. Ik had het niemand verteld want ik vertrouwde niemand. Ik voelde me ontzettend alleen.

Op een avond was ik bij mijn vader thuis aan het eten (ik woon al sinds jonge leeftijd op mijn zelf) en ik kon het niet meer aan ik begon te huilen en rende naar boven, mijn vader kwam naar boven en vroeg me wat er was. Papa ik ben zwanger zei ik, en vanaf dat moment stortte mijn wereld in, mijn vader werd WOEDEND echt woest gewoon en zei dat ik het onmiddellijk weg moest laten halen maar ik wilde het houden en kon dat maar niet aan hem uitleggen.
Ik was weggerend van zijn huis en gaan lopen naar mijn huis.

Mijn vader had direct zijn vriendin gebeld en het verteld, die mij vervolgens huilend opbelde hoe erg het allemaal wel niet was een kind van een Marokkaanse jongen..

toen ik thuis was kon ik alleen maar huilen, ik had mijn vriend opgebeld en gezegd dat hij meteen naar Nederland moest komen maar dat ging allemaal niet zo makkelijk.

Ik stond er helemaal alleen voor, mijn vader had gezegd mij niet meer te steunen en mij niet meer te willen zien als ik het zou houden, en verder had ik sowieso niemand.

Ik ben min of meer gedwongen tot een abortus, en ja je hebt altijd een eigen keus maar om eerlijk te zijn als iedereen tegen je is en je laat vallen op zo'n moment voelt het alsof er geen keus meer is. Mijn vriend durfde het niet tegen zijn ouders te vertellen omdat hij bang was om verstoten te worden door zijn familie. Want het is een schande in hun ogen, een Nederlands meisje, niet getrouwd 19 jaar en zwanger! Niemand die tegen ons zei jullie kunnen het en het komt goed, geen steun, van niemand.

Ik had lang gepraat met de vriendin van mijn vader maar dat haalde niks uit.

ik heb 2 weken gewacht tot mijn vriend naar Nederland terug kwam en we zijn samen met de vriendin van mijn naar de abortus kliniek gegaan, we waren daar en we hadden een gesprek we moesten allebei zo erg huilen dat ze ons niet wilde "helpen" omdat wij niet achter deze keuze stonden.

Weer terug naar huis gegaan en daar weer lang gepraat.
Weer werd ons opgedrongen een abortus te laten doen maar dan ergens anders waar ik onder narcose zou gaan.

We zijn uiteindelijk gegaan, en hebben het laten doen.

Ik deed alsof ik er niks bij voelde toen het voorbij was, alsof ik een dagje naar een andere stad ging voor de fun. Ik was in een soort van ontkenning denk ik. Later hoorde ik dat mijn vriend heel veel heeft gehuild toen ik onder narcose was, dit deed mij pijn veel pijn en ik voelde me heel erg schuldig maar het was al gebeurd en kon de tijd niet terug draaien... en dan nog al had het gekund zou het niet anders geweest zijn op dat moment.

We hebben nooit aan iemand het ware verhaal verteld, maar altijd gezegd dat het een "ongelukje" was. Schaamte was en is het enige wat ik voelde en voel.

De meeste meiden worden per ongelijk zwanger, maar ik, ik had er voor gekozen en ik was gewoon te zwak om er echt voor te gaan toen ik eenmaal zwanger was. De schuld die ik voel de pijn die ik voel is niet te omschrijven. Ik ben een moordenaar van mijn eigen kind, die ik opzettelijk heb gemaakt.

Nu ongeveer 2 jaar later denk ik er nog vaak aan en als ik de tijd terug kon draaie had ik het allemaal anders gedaan.
Dan had ik gezegd dat iedereen maar uit mijn leven weg moest blijven die mij niet zou steunen, ik zou kiezen voor MIJ en mijn KIND.

Al ben ik niet echt gelovig, toch hoop ik dat deze grootste fout in mijn leven word vergeven door God, Allah of welke god er dan ook mag zijn ver boven ons.

Bedankt dat ik mijn verhaal kwijt kan..
En ik wens iedereen sterkte met zijn of haar verhaal over dit onderwerp.

van: wortel (20)