Na 1 jaar nog elke dag spijt.

Hoi allemaal, Ik ben een meisje van 20 jaar. Ik ben zwanger geraakt terwijl ik gewoon mijn pil slikte. In eind juli vorig jaar heb ik een abortus laten doen . Het is nu bijna een jaar geleden maar ik heb hier elke dag nog spijt van. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was ging ik net 6 maanden met mijn vriend. Mijn eerste reactie ik was blij voelde me gelukkig. Tot ik er na 10 minuten over na begon te denken. Toen sloeg mijn blijve en gelukkige gevoel over in een heel ander gevoel wat zou mijn vriend hiervan vinden mijn ouders hoe gaan die hierop reageren ik wist niet wat ik moest doen. Al snel pakte ik mijn telefoon en de eerste die ik opbelde was mijn vriend. Hij reageerde geschokt maar vrij rustig. We hingen de telefoon op en hadden afgesproken dat hij nadat ik klaar was met werken naar mij toe zou komen. Ik belde daarna toch mijn ouders op het voelde nog steeds dubbel maar moest weten wat mijn ouders ervan vonden. Mijn vader nam de telefoon op en de tranen sprongen in mijn ogen. Ik vertelde het mijn vader zijn reactie op de zwangerschap was echt heel toff ! Hij zij wat jullie ook beslissen wij zullen er altijd zijn om jullie te steun. Dit voelde echt goed. Voor mijzelf had ik stiekem al de keuze gemaakt ik wou het houden ik was ervan overtuigd dat mijn vriend en ik het met ze tween kunnen opvoeden ( we werkten allebei notabenen in een kinderdagverblijf met kinderen). Mijn vriend belde me later terug met het verhaal dat hij het aan zijn ouders hadden verteld. Zijn ouders zagen geen mogelijkheid om het te houden we woonde immers allebei nog thuis maar wel een inkomen.Zijn ouders waren ervan overtuigd dat we een abortus moesten doen,we hadden geen woning we konden elkaar nog maar net en dan nu al zwanger nee dat was allemaal niet volgens het boekje dus voor hun was er maar 1 ding abortus. Mijn vriend had na het gesprek met zijn ouders hierover na gedacht en dacht ook dat abortus de beste oplossing was. Ik stond hier niet achter maar durfde hem het niet te vertellen ik zag ook in dat we elkaar nog maar net konden en geen huisje hadden ik wou heel graag nog terug naar school voor een diploma en ja een kind past daar niet bij.Maar ik bleef eraan denken dat ik gewoon 100% zeker wist dat wij dat kindje een toekomst konden geven. Uiteindelijk heb ik me erbij neergelegt mijn vriend vond zichzelf er niet klaar voor om een kindje op te voeden. En besloot om achter zijn keuze te staan en die van zijn ouders (ik heb nooit meer over mij keuze durven te praten ik kropte mijn gevoel op en en was alleen maar aan het huilen ( natuurlijk niet in zijn bijzijn).. Ik ben samen met mijn vriend en mijn moeder naar de huisarts geweest om een abortus aan te vragen. De huisarts heeft voor mij een afspraak gemaakt bij de GGD om te kijken hoeveel weken ik zwanger was en om er daar nog eens overna te denken of wij dit wel echt wilden. De dag van de GGD. Een paar dagen nadat ik bij de huisarts was geweest hadden we al een afspraak bij de GGD. We gingen zitten in de wachtkamer dit leek echt een eeuwigheid te duren.Toen werden we naar binnen geroepen. We gingen zitten en de mvr van de GGD stelde allemaal vragen aan ons om te kijken of dit echt was wat we wouden.|Uiteindelijk ben ik samen met mijn vriend een behandel kamer binnen gegaan en ging ze kijken hoeveel weken ik was. Het vruchtje was nog heel pril ik was net 2,5 week zwanger ( dit was voor mij echt een opluchting want het zou inhouden dat het nog niet een echt kindje was maar een vruchtje en ik niet onder narcose zou hoeven om een echte abortus te plegen). We hebben hierna nog even erover gepraat ik kreeg pilletjes mee naar huis die ik vaginaal moest inbrengen en 1 pil die ik moet slikken. ik zou een miskraam hiervan krijgen( in mijn hoofd ging nog steeds rond dat ik dit vruchtje een heel mooi kindje zou worden waar ik trots op zou zijn). Het zou ongeveer 3 dagen duren voordat de miskraam was opgewekt en zou dan heel heftig moeten gaan bloeden. Bij mij was dit niet het geval ik kreeg geen miskraam. ik moest daarom naar het ziekenhuis en een gynaecoloog die schreef me nog een 3 van die pilletjes voor hij zei nu moet het wel lukken dit kan nog een week duren. na de week was er nog niks gebeurt geen heftige bloeding wat ze zeiden maar ik had ontzettend last van mijn onderbuik. dus ik belde de gynaecoloog op en vertelde dat er nog niks was gebeurt ik had een vervolg afspraak gemaakt en moest anderhalve week later weer terug komen op de afdeling zelf dan zouden ze weer een echo maken ( dit is inmiddels alweer 5 weken verder, in mijn hoofd ging nog steeds rond dat ik het niet maar ik kon niet meer terug wat nou als die pilletjes dat kindje hebben beschadig dat zou geen goed teken zijn daar zou het kind ook niet gelukkiger van worden. mijn vriend begon het steeds meer door te krijgen dat ik er door heen zat het deed mij echt veel pijn hoe kan het zo zijn dat na 2 x de abortus pil gedaan te hebben ik nog geen miskraam heb gekregen ik wist gewoon dat het zo moest zijn ik was niet voor niks zwanger geworden het moest zo zijn. Bij de gynaecoloog. We zaten in de wachtkamer van de gynaecoloog. We werden binnen geroepen en op dat moment ging mijn hart te keer wat kunnen we nu verwachten nog zwanger niet zwanger ik wist het niet maar iets in mij zei dat het nog niet voorbij was. Er werd weer een echo gemaakt en dit keer bleek ook weer dat ik nog zwanger was volgens de gynaecoloog zag het er nog gezond uit ook net of er niks mee was gebeurt. Dit was moeilijk om te horen want er was dus tochg nog een mogelijkheid om het te houden ( het moest zo zijn bleef ik denken) Mijn vriend vond het erg moeilijk maar hij bleef aan het logische denken we hebben niks,ik wilde terug naar school en hij was er niet klaar voor. Dus vanuit dit heb ik me toch weer bedacht dat het beter was om het niet te houden dus hebben wij een afspraak gemaakt om onder narcose een abortus te laten doen en daarna meteen een spiraaltje aan te laten brengen zodat ik niet nog een x door me pil heen zwanger zou kunnen wordem ( ik zou het zelf niet meer aankunnen om voor een 2de x een kindje weg te laten halen ).. De dag van de abortus.. Ik had om 10 uur een afspraak in het ziekehuis op de dagbehandeling. Mijn vriend en moeder gingen mee en brachten me weg. ik moest een pyama aan trekken en moest me wegen en me bloeddruk werd gemeten en moest toen weer terug naar me bed. Ik kreeg 2 paracetamol om rustig te worden en die moesten ervoor zorgen dat ik niet te veel pijn had na de operatie. Mijn moeder en mijn vriend mochten niet bij me blijven en op me wachten dus die moesten naar huis. Toen lag ik daar helemaal alleen ik wou eigenlijk weg rennen uit het ziekenhuis ik voelde me zo rot en tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet waarom ik dat niet gedaan heb. na een uurtje daar gelegen te hebben werd ik opgehaald om naar de operatie kamer te gaan daar werd een infuus geprikt en moest ik nog 10 minuten waxhten voordat ik erin mocht dit moment was echt verschrikkelijk. Op de operatie kamer kwam de gynaecoloog naar me toe en stelde zich voor en zei wat er ging gebeuren. ik kan me herinderen dat er iemand naast me stond en die zei als je tot 10 teld dan val je rustig in slaap. de 10 heb ik niet eens gehaald. Ik werd wakker op de uitslaapkamer en ik voelde me ontzettend beroerd ik vloeide ontzettend en voelde me vies,misselijk en hoofdpijn. wat had ik nu toch gedaan. Op dit moment besefde ik de pijn nog niet dit omdat er nog allemaal pijnstilling in me lichaam zat.. Ik werd tyerug gebracht naar mijn kamer en moest zeker nog een uur wachten voor ik werd opgehaald. dit was het ergste moment het besef dat er niks meer in je buik zit, je een fout heb gemaakt en niet alleen geestelijk maar ook lichamelijk zoveel pijn hebt. Op dat moment wou ik alleen maar naar me vriend toe ik moest iemand hebben die me kon steunen ik kon niet liggen op rechtopzitten mijn buik deed pijn. mijn hoofd was een grote warboel ik kon alleen maar hopen dat snel dat uurtje voorbij was. Toen mocht ik me vriend opbellen om te zeggen dat hij me mocht ophalen mijn moeder kwam ook mee ik was hier zo blij om.Ik moest lopen naar de auto dit lukte bijna niet het was alsof je ongesteld was maar met zo een buikpijn dat rechtop staan of zitten en liggen pijn deed. Eenmaal thuis, Toen ik thuis was aangekomen kon ik alleen maar op bed liggen.mijn vriend is de heledag en nacht bij me geweest en heeft mij hierin door dik en dun gesteund. Ik heb het uiteindelijk met hem nog over gehad en toen wel mijn gevoel verteld. over het feit dat ik het toch wou houden. Dit was lastig voor hem maar ook voor mij. Hij heeft mij het afgelopen jaar door een hele moeilijke periode heen geholpen er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk.Ik was erg bang dat ik in de toekomst geen kinderen meer kon krijgen door de abortus. Maar gelukkig is dit niet waar heb ik mij door meerdere mensen laten vertellen. We wonen inmiddels al een half jaartje samen en gaan volgend jaar trouwen. Mijn moeder gevoelens blijven steeds opspelen als het aan mij ligt \ou ik graag weer zwanger willen zijn maar de spiraal doet goed zijn werk. we hebben besloten om 1 maand voor het trouwen deze eruit te laten halen en dan toch gaan proberen of we opnieuw zwanger kunnen worden. Om je verhaal te verwerken is het goed om op te schrijven ik kon dit niet eerder omdat het mij te veel pijn deed. Nu een jaar later gaat dit al weer wat makkelijker en sluit het voor mij een moeilijk hoofdstuk af in mijn leven.

van: Linnel (20)