mijn verhaal
hallo
ik heb een jaar vier maanden en 11 dagen geleden een abortus gehad en denk er nog elke dag aan.
ik op die dag presies een jaar met m`n vriend en deed de test bij hem tuis.
toen er twee streepjes kwamen wat ik eigenlijk al verwacht had aangezien ik nooit 5 dagen laat was schrok ik me dood!
mijn vriend ging op bed zitten en zij niets
ik wist me gee raad het streepje was niet heel duidelijk dus moest ik er na 48 uur nog een doen.
maar ik had die avond een verjaardag en kon nergens anders meer aan denken.
toen het allemaal duidelijk was vroeg ik aan mn vriend wat we moesten doen hij zij dat abortus de beste opzie was aan gezien ik 16 was en hij 17 en we beide nog op school zaten.
ik durfde mijn ouders dit niet te vertellen dus ben ik in het geheim naar mn dockter gegaan die zij dat ik het beter kon vertellen maar ik durfde t niet niet omdat ik bang was dat ze boos werden maar meer om hun terleurstelling het ging eindelijk goed en dan moest ik t weer verpesten.
maar ik was bang..
toen ik later bij me zus was merkte ze dat er wat was en toen heb ik het vertelt zij heeft twee kinderen en woont al op dr zelf dus ze zou me niet veraaden maar toen zij ook zij dat ik het beter aan mn ouders kon vertellen heb ik dat gedaan.
mn moeder zij godverdomme en me pa begon te laggen hier was ik dus bang voor..
maar het was denk ik gewoon de schrik wandd vanaf dat moment hebben ze me alleen maar gesteunt maar ze gingen wel op vakantie dus wilde ze dat ik die tijd nam om goed na te denken wat ik wilde.. dat heb ik gedaan
en na twee weken alleen hebben zitten janken. heb ik dus besloten een abortus te nemen.
het leek me het beste maar ik vond het geen pretje was erg bang en voelde me wel ongelukkig over dat ik dit moest doen..
maar wat moest ik dan ? is ook niet echt leuk voor dat kind om geen eigen kamer te hebben en dat opa en oma alles moeten betalen..
dus mijn moeder ging mee naar utrecht en ik was zo senuwachtig had niks mogen eten en moest spugen dat deed dus zeer..
toen het klaar was voelde ik me alles behalfe op gelucht..
moest huilen maar me moeder was nog beneden..
van te voren moest je een echo laten maken ivm hoe oud het is.
de niet zo vriendelijke meneer vroeg of ik t wou zien en toen zag ik t.. de vorm van n tuinboon en waarschijnlijk ook de groote het was 8 weken en eigenlijk nog niets.
dat vertelt iedereen altijd het is nog niets.
maar voor mij was het dat wel.
ik wilde die foto wel hebben maar dat durfde ik niet te vragen..
daar heb ik spijt van..
ik voel me sinds dien wel wat vaker "down" en ongelukkig..
mn ouders vriend en zus kennen het verhaal al dus er echt over praten heeft geen zin..
ik wil ook niet dat ze denken dat ik depresief ben ofzo.
ik ben alleen wat minder vrolijk..
en niet omdat ik spijt heb.. ik weet eigenlijk niet waarom.. is dat raar ?
ik weet wel dat ik toen de goede keuze heb gemaakt voor mij en dat ik later als ik op me zelf woon en n goede baan heb alsog een kindje kan nemen.
van: EliisAbeth (18)
