Mijn Sterretje aan de hemel, die ik vreselijk mis.

Ik heb net een aantal verhalen gelezen, en meiden, ik weet wat jullie doormaken!

Bij mij begon het allemaal zo ongeveer begin oktober.
Ik ben 19 jaar oud nu en woonde samen met mijn vriend. We hadden alles goed voor elkaar (super leuk huisje, ik studeerde, hij werkte). Toen ben ik niet ongesteld geworden, meteen wist ik dat ik zwanger was! ik voelde me toch al een aantal weken erg misselijk, ook zere borsten en ik was erg emotioneel. Toen ik tegen mijn vriend zei dat ik dit dacht geloofde hij me niet. Ik heb hem toen een test voor me laten halen en die gaf inderdaad meteen aan dat mijn gevoel goed zat: ik was Zwanger!
Gelukkig was mijn vriend heel begrijpend, en zei hij dat hij achter me zou staan, welke keuze ik ook zou maken. Na hierover nagedacht te hebben heb ik toen besloten voor abortus, ik dacht dat ik hier nog niet klaar voor was en bovendien was ik net begonnen aan een zware studie.
Die week daarop had een afspraak bij de huisarts, mijn vriend kon toen helaas niet mee, hij moest werken..
Die zelfde avond moest ik het mijn ouders vertellen.. ik kon namelijk de dag erop terecht in amsterdam voor de Abortuspil. hij wilde niet met me mee gaan, ik heb hem op mijn knieen gesmeekt.... naar amsterdam is hij ook niet meegeweest.... en toen ik de pillen in moest nemen (die een miskraam bij je opwekken) heeft hij de hele dag niet 1 x gebeld... dat deed me erg veel pijn..

na de abortus kon ik mezelf niet meer recht aankijken in de spiegel. ik zie mezelf als een moordenaar.. ik ben me heel erg bewust van wat ik heb gedaan... ik heb iets waarvan ik hou het leven ontnomen. Waarvan ik zielsveel hou, ook al ken ik het kindje niet. Het voelt als verbonden. ik eet nu slecht, slaap slecht.. (tja het is nu ook 3.35 a.m.) en denk er nog elke dag aan. Soms hoor ik stemmen over me praten, heel luid, heel duidelijk, maar dan is er niemand. ik droom er ook over.

1 ding weet ik wel: als ik terug in de tijd kon gaan zou ik nu nog zwanger zijn van het mooiste wonder dat er is: mijn kindje, die nu een sterretje aan de hemel is. en ik hoop dat mijn allerliefste mij vergeeft dat ik hem de kans heb ontnomen, en dat als er iets is na de dood, dat ik het kindje mag ontmoeten en dat ik elke dag uitzie naar die dag, dat ik weer samen ben met wat ik kwijt ben.

Ik zal mijn kindje nooit vergeten! ik denk elke dag aan hem/haar, en dat zal ik ook blijven doen. Ik heb een ontwerp voor een tattoo die mij heel erg raakt. Het zijn moeder en kind met de handen in elkaar en de vorm tussen hen maakt een hartje... ik heb vanavond besloten dat ik deze ga laten plaatsen (op een plek die niet iedereen hoeft te zien), zodat ik in de toekomst er ook nog elke dag even aan terug denk, en kan leren van deze fout.

† 20-10-11 †

lief kindje,

rust zacht, het spijt me

kus van mama.

van: Alonesincethen (19)