Het spijt me ongeboren wondertje

Mijn naam is Louisa en ik ben 19 jaar oud.
Gisteren heb ik de moeilijkste keus van mijn leven gemaakt, ik heb een abortus ondergaan. Ik heb een tijd een relatie gehad met een jongen die nu vast zit, onze relatie is ook beeindigd omdat ik niet verder wil met een crimineel. Een aantal weken nadat de relatie verbroken was kwam ik erachter dat ik zwanger was. Ik woon niet meer bij mijn moeder en woon eigenlijk in een kleine studio die al te klein voor mij alleen is. Ik deed de test samen met mijn moeder en zij was er al meteen heel duidelijk over, je moet een abortus ondergaan je wilt dit niet! Maar ik wou nog geen beslissing maken. Ik maakte een afspraak voor een echo en kwam er achter dat ik ongeveer 7 weken zwanger was. Ik had heel erg veel last van zwangerschapskwaaltjes ben zelfs doorgestuurd naar het ziekenhuis omdat ik zo ontzettend veel moest braken. Ik werd gek van de misselijkheid elke dag. Ik droomde s'nachts over hoe mijn kindje eruit zou zijn, hoe ik het zou noemen maar vooral hoe ik in godsnaam alles geregeld ging krijgen. Als alleenstaande moeder van 19,20 jaar zonder opleiding zonder een vast inkomen en geen geschikte woonruimte. Ik kreeg al snel te horen dat urgentie voor woonruimte bijna onmogelijk was. Mijn enige kans op woonruimte zou dus zijn als ik ontzettend veel geluk had. Ook werken zou moeilijk worden aangezien ik vanaf de 6e week al ontzettend ziek en misselijk was. Ik hoorde dat er wel mogelijkheden waren ik kon in een instelling gaan wonen voor jonge moeders maar dat betekend dus dat zij eigenlijk de baas zijn over mij en mijn kind. Met al deze zorgen heb ik toch besloten om een abortus te ondergaan, en ik kan vertellen dat ik hier waarschijnlijk nooit meer overheen kom. Ik kreeg wel heel erg goede begeleiding van de zusters en dokter daar, en gelukkig hield mijn moeder continu mijn hand vast. Gisteren probeerde ik er verder zo min mogelijk aan te denken maar vandaag sloeg het opeens als een bom in.. ik voel me anders, het voelt of er iets mist ik denk dat ik toch een band had opgebouwd met mijn kind. Nu voelt het alsof ik iets heel ergs heb gedaan alsof ik niet de juiste keus heb gemaakt. Ik kon toch een nieuwe woning zoeken en toch mijn kind op de wereld zetten. Ik zou heus wel hulp hebben gehad ik woon tenslotte in nederland. Nu heb ik de echo's naast een kaarsje staan omdat ik echt hoop dat mijn kindje me vergeeft.
Ook heb ik het mee naar huis gekregen, het lijkt niet veel op een kind door de curretage maar zo kan ik het begraven en een plekje geven. Kom ik hier ooit overheen? Ik ben bang dat als ik ooit nog zwanger raak ik er niet gelukkig mee ben omdat ik deze zwangerschap heb afgebroken. Mijn moeder probeert me gerust te stellen door te vertellen dat de ziel van mijn kind wel een ander lichaampje vind. Dat hoop ik echt.

Er gaan zoveel vragen en schuldgevoelens door mijn hoofd, ik hoop dat het ooit beter word.

van: Loulou (19)