Abortus

Hallo,

Ik ben ondertussen 20 jaar, maar ik was 17 jaar toen ik onverwachts zwanger werd.
Ik kreeg opeens last van misselijkheid, pijn in de borsten en moest super vaak plassen! Ik snapte er niks van en naar een paar dagen overwoog ik toch een zwangerschap test, gelijk kwamen de 2 streepjes te voor schijn. Ik wist niet wat te doen en stond te trillen op me benen! Mijn toen malige vriend zat aan de andere kant van de wereld en kon mij op dat moment ook niet steunen. In die korte tijd dat we met elkaar gingen hadden we het al wel gehad over kinderen en hij beloofde me toen dat die er voor me zou zijn als ik ooit een keer zwanger zou worden. Ik heb hem dezelfde dag nog gebeld en had een hele andere reactie verwacht dan dat ik toen die tijd heb gekregen. Hij zei niet gelijk dat ik het moest weg halen, maar draaide er meer om heen en bedoelde eigenlijk dat ik zo snel mogelijk een afspraak moest maken, ik was totaal in paniek en wist niet hoe ik dit moest oplossen. Ik heb het alleen aan een nicht en een vriendin van mij verteld en verder wist niemand er niks van, ik was doods bang voor mijn moeder ik dacht dat ze me zou vermoorden als ik haar op 17 jarige leeftijd zou vertellen dat ik zwanger ben. Ondertussen werd het contact met mijn ex vriend ook minder en kon niet geloven dat mensen zo drastisch konden veranderen. Ik heb het toen via de telefoon uit gemaakt omdat ik niet kon begrijpen dat na dat hij had gezegd dat hij er altijd voor me zou zijn, nooit aan mij heeft gedacht, maar alleen aan zich zelf.

De dag van de abortus, ik ben samen met een vriendin van mij naar een abortus kliniek gegaan en daar werd netjes uitgelegd wat er zou gaan gebeuren. Ik voelde me die dag zo klote en wou het zo graag houden, maar na de reactie van mijn ex en mijn leeftijd, dacht ik dat dit de beste keuze was. Mijn moeder wist nog steeds van niks en was nog altijd doods bang om het haar te vertellen. Op een gegeven moment moest ik mijn kleren uit trekken en op bed gaan liggen, er kwamen zoveel emoties bij me los en kon niet stoppen met huilen ik wou dit kindje zo graag, maar het was echt het verkeerde moment. Ik lag daar in die stoel en had zoveel verdriet tot de dag van vandaag snap ik niet waarom die zusters niet tegen me hebben gezegd meisje denk er nog een weekje over na, maar ze zeiden alleen maar dit is het beste bla bla bla! Ik heb er zoveel verdriet van gehad, ik ben een tijdje depressief geweest en kwam nergens meer. ik huilde iedere dag en kon me zelf wel voor me kop slaan dat ik het niet heb gehouden. Na de abortus toen ik thuis kwam heb ik me moeder alles verteld en ze reageerde eigenlijk vrij rustig ze vond het heel erg dat ik haar niks durfde te vertellen en was erg teleurgesteld in mij, dat ik niet als eerste naar haar ben gekomen, ze zei dat we er dan over hadden kunnen praten en ze het echt wel had geacepteerd als ik het wou houden.

Ik denk er nog iedere dag aan en een paar vriendinnen van mij zijn zwanger en ik ben zo jaloers! ik ben ondertussen super gelukkig met mijn nieuwe vriend, we zijn verloofd en willen heel graag samen kinderen. we zouden ze het liefst vandaag nog zwanger zijn, maar denken nu ook aan de toekomst, we willen graag een goede basis hebben voor dat we er aan beginnen dus een vaste baan, leuke huisje etc.

Ik zeg alleen voor de meisjes die nu zwanger zijn en nadenken over een abortus, denk super goed na en als je ergens heel ver het niet wil doe het dan ook niet, hoe slecht je er ook aan toe bent. waar een wil is een weg.

van: Sharie (20)