Zoveel spijt heb ik nog nooit gehad.

Hallo allemaal, ik ben een meisje van 16 jaar en heb nog niet zo lang geleden een abortus gepleegd. Ik kan er in mijn omgeving niet over praten omdat ze niet snappen dat het mij pijn doet. Ze zeggen dat het mijn eigen keuze was. Dat was natuurlijk ook zo, maar het rauwproces waar je doorheen moet is vreselijk. Nu achteraf gezien had ik het nooit willen doen. Daar is het nu te laat voor. Dagelijks huil ik nog om mijn kindje die ik heb laten 'vermoorden'. Ik was vroeger zelf altijd tegen abortus. Ik vond dat als je zo stoer was om seks te hebben dat je dan ook zo stoer moest zijn om zelf voor je kindje te zorgen. Maar nu het mijzelf is overkomen kijk ik er heel anders naar. Ik ben erachter dat je ook zwanger kan raken als je aan de pil bent. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, zat ik in mijn 8e week. Er laat inderdaad. Ik heb deze periode de pil doorgeslikt en geen stopweek gehad. Omdat ik last van 'zwangerschapkwaaltjes' kreeg heb ik toch een test gekocht. Ik moest er goed over na denken, iets te lang. Op het moment dat ik een afspraak wilde gaan maken was ik 11 weken zwanger. Ik kon die week niet meer terecht en moest het dus die week daarna. Dan was ik 2 weken zwanger en kreeg ik een andere behandeling. Dan moest het kindje doorgeknipt worden en dan verwijderd worden uit mijn baarmoeder. Ik had hier niet echt bij stil gestaan. Ik wilde dit kindje heel graag opvoeden maar ik kon het niet. Niet qua geld enz. Je wilt toch dat je een kind gelukkig word? Ik wist dat ik het mijn kindje heel moeilijk zou maken als ik ervoor zou kiezen om het wel te houden. Ik heb de afspraak laten staan en ben er die week daarna heen gegaan samen met mijn vriend. Ik kreeg eerst een echo. Zo konden zij zien hoe groot het was en waar het lag in mijn baarmoeder. Ik had van te voren gevaagd of ik mee mocht kijken en dat mocht. Op het moment dat recht mijn baarmoeder in keek naar mijn eigen kindje hield ik het niet meer. Ik ben in tranen uitgebarsten. Ik ben terug gegaan naar mijn vriend en zei dat ik weg wilde hier. Dat ik het niet kon. Mijn vriend pakte me beet en zei dat ik dat niet moest doen. Dat ik moest blijven zitten en rustig moest nadenken. Dit was de beste beslissing volgens hem. Ik ben blijven zitten en heb een tijd later mijn gesprek gehad. Na nog 2 uur wachten mocht ik mee lopen naar boven. Boven kreeg ik een kamer waar ik moest omkleden en in bed kon gaan liggen om te wachten. Ik lag alleen. Me vriend mocht niet mee naar boven, maar moest beneden wachten. Ik had me omgekleed en lag met mijn handen op mijn buikje in bed. Voor mijn gevoel duurde het allemaal een eeuwigheid, maar ongeveer na een half uur of 3 kwartier kwamen ze mij ophalen. Ik was aan de beurt. Ik liep mee met de vrouw naar een speciale ruimte. Ik moest mijn slipje uitdoen en gaan liggen om een bed met mijn benen de lucht ik. De vrouw die mijn zwangerschap af ging breken maakte nog een echo om weer te kijken waar het kindje lag. Ik moest onder narcose omdat het anders teveel pijn zou doen. Ik gaf mijn arm aan de man die het spul in mijn arm zou spuiten. Ik had tranen in mijn ogen. De vrouw was helemaal niet rustgevend. Ze deed gewoon haar werk. Voor haar was het normaal. Ik kreeg het vloeistof in mijn arm en net een paar seconde voordat ik moest gaan aftellen kreeg ik zo'n harde trap in mijn buik. Ik wist het zeker, dat was mijn kindje. Die voelde dit ook aan. Ik moest huilen en tellen tegelijkertijd. Ik dacht alleen maar dat ik niet wilde slapen en weg wilde. Ik wilde opstaan en weglopen maar ik kon niks meer. Ik viel in slaap...Je werd naar je kamer gebracht door hen en moest daar nog een half uur blijven liggen om de narcose uit te laten werken. Ik werd wakker gebeld door een goeie vriendin van mij. Ze vroeg hoe het was gegaan. Ik zei dat ik vreselijke buikpijn had en mezelf haatte. Weer begon in te huilen. Ik stond op, want ik wilde een asperine gaan halen. Hoe dat ging, dat weet ik niet. Maar ik weet wel dat het niet geod ging. Ik viel tegen alle muren en kon niet op me benen staan. De zusters riepen dat ik terug naar bed moest gaan omdat de narcose nog niet uitgewerkt was en ze liepen met me mee... Na rustig wakker worden en iets eten en drinken mocht ik omkleden en weer naar beneden. Ik ben naar beneden toegelopen en zag me vriend meteen in de gang. Hij stond me op te wachten. Ik ben naar het toegerent heb hem een knuffel gegeven en stopte even niet meer met huilen.

lllis (16) | 13 apr 2011, 13:50 uur