pff zwaar kut idd dit:| wist die man ook dat je zwanger van hem was?kheb tot alle dagen nog spijt van mijn beslissing want khad nog met mn vriend erovr voordat iemand het wist waren we van plan het te houden hadden zulke goeie gesprekken gehad , en nu was onse beslissing ineens verandert, raar toch (was het uiteindelijk wel onze eige mening).!
ik wens je heel veel sterkte! ook in zware tijden nu bijna was geboren!.
kdenk er ook vet veel aan nu had ik dikke buik gehad alles, en paar maandjes me kindje in me arm gehad, maar deze fout om het weg te halen m aaak ik noooit meer in me leven.
IK hoop dat het beter gvaat met je en als die man het weet dat hij jou wel erg steunt is hard nodig, vooral met wat je nu te horen heb gekregen !ook al ben je niet gelovig ik ook niet echt onthou wel Jij & myn kindje (en van al die andere vrouwen/meisjes ),het kindje kijkt opjullie neer!

meisje met verdriet (17) | 6 aug 2009, 20:27 uur

Dank je wel voor je reactie. Gaat wel weer goed met me, De enige momenten dat ik er mee geconfronteerd wordt zijn als ik andere kinderen zie van rond die leeftijd. Dus kinderen die nu bijna 1 zijn.
Hij weet het, hij heeft me rond de tijd van de abortus erg geholpen. Hoewel hij er makkelijker mee om ging dan ik, want voor hem stond er meer op het spel bij houden dan bij weghalen.
We zien elkaar nog regelmatig als vrienden, en hebben er nooit meer over gesproken. Hij weet niet dat het allemaal zo fout is gegaan. Daar wilde ik hem niet mee lastig vallen. Sterker nog ik heb het maar aan 1 iemand verteld dat mijn kans op kinderen maar 5% is. Omdat ik de reden niet wil vertellen omdat dat simpelweg niet kan, ivm zijn situatie. Ik heb mezelf helemaal weggecijferd voor hem. En moet daar nu zelf de gevolgen van dragen. Beetje eigenschuld verhaal (ivm dat hij bezet was).
Maar ik merk dat naarmate de tijd verstrijkt het makkelijker wordt. Alleen door de lichamelijke pijn die ik had en nog steeds af en toe heb wordt het weer even duidelijk gemaakt wat je gedaan hebt. Die confrontatie blijft moeilijk.

doeterniettoe (28) | 8 aug 2009, 11:58 uur

hallo,

ten eerste leef ik met je mee ik heb al 4 keer een arbortus ondergaan de eerste 2 keren stond ik achter me besluit.
toen ik in 2008 van me nieuwe vriend in verwachting was was ik dol gelukkig, maar hij draaide 180 graden om met 15 weken heb ik het weg laten halen onder dwang van hem ik heb toen veel spijt van gehad en het heeft me hele leven op zijn kop gezet.
met die jongen ga ik niet meer.
nu heb ik een nieuwe vriend en dit jaar was ik weer zwanger maar hij was er niet klaar voor en wou nog geen vader worden dus doormiddel van de arbortuspil heb ik het weer weg laten halen.
weer voor een vent.
wat ik nu merk is dat ik gek wordt het liefst wil ik graag een kind dat is me wens ben bijna 28 jaar ik sta er mee op en neem de gedachte na me bed maar door wat ik heb meegemaakt heb ben ik behoorlijk bang geworden ik durf niet meer in zo,n stoel te zitten want dan krijg ik paniek aanvallen ik kan geen baby,s of kinderwagen of zwangere vrouwen meer zien.
en dan zijn er mensen die je niet begrijpen hoe jij je voelt en dat je aansteldt.
maar mijn gevoel is zo sterk en ik wil het zo graag maar als ik dan kijk of ik voor ivf in aanmerking kom en ik zie wat je voor behandeling je krijgt dan wil ik het al niet meer want dan komt alles weer na boven, het eingste voordeel is dat het kind van jou is en geen 1 vent is die recht heeft op het kind of op jou.
ik ben daar nog druk aan het lezen van hoe en wat.
maar 1 ding weet ik wel dat ik behoorlijk veel spijt heb dat ik me door een jongen heb laten beinvloeden en niet mijn eigen gevoel ben af gegaan.
nu ben ik bezig om niet gek te worden door de arbortusen en door de omgeving om me heen.
dus bij deze je bent niet de eingste al voelt het soms wel.

angel27 (27) | 20 feb 2010, 21:25 uur

Ook ik ben 14 weken zwanger
Op begin dol gelukkig
Nu kom ik er achter dat mijn vriend erge drugs gebruikt
Kies ik voor allleen staande moeder
Of haal ik het weg
:(

Moslim (19) | 4 jun 2010, 22:21 uur

reactie voor moslim 19:

niet weghalen.
Lees de verhalen boven je, hoeveel spijt hebben deze meiden?

sanae (20) | 6 jun 2010, 13:05 uur

Beste moslim19

Hoeveel spijt sommige meiden ook hebben (en ja ik ook) toch is het voor velen ook een keuze geweest die in het belang van het kind gemaakt is. Ook voor mij geldt dat, hoewel ik het aan de ene kant vreselijk vind vanuit mijn gevoel en geloof, denk ik dat er aan de andere kant een moeilijke toekomst voor mijn kindje is bespaard. Ik ben niet eens meer heel jong en ben een verantwoordelijke vrouw. Maar als ik het kindje had gehouden had ik misschien niet kunnen afstuderen en zelfs als dat wel had gelukt had ik daarna nooit een baan gevonden voor de bevalling. Want je kan nog zo denken alles komt goed, maar zwangere vrouwen zijn niet populair bij werkgevers en alleenstaande ouders ook niet, zeker in deze tijd.

Dus bekijk eerst goed alle dingen die er voor jou toe doen voor nu en de toekomst van jou en je kind. Laat je beslissing van jezelf afhangen en niet van dwang, want dan kost het je nog meer pijn. EN wat anderen ook mogen denken. zolang ze niet zelf voor de keuze hebben gestaan, kunnen ze ook niet oordelen over het juiste van de keuze. Zelf dacht ik ook dat ik het nooit zou doen tot ik voor de keuze stond en belangen af moest wegen.

Beste alle anderen, ik wens jullie sterkte met jullie verdriet en het doet me heel wat om te lezen dat ik niet de enige ben die het moeilijk heeft met het verwerken. Ook omdat ik naast de zwangerschap met een cyste aan mn eierstokken en mogelijke onvruchtbaarheid werd geconfronteerd.
Voor mensen die alles alleen proberen te doen wil ik zeggen dat je het niet iedereen hoeft te vertellen, maar dat het niet verkeerd is om vrienden of meelevende familie om hulp te vragen. Het helpt echt als je soms je verdriet kan uiten.

lily (27) | 8 jun 2010, 19:08 uur

Ik heb ook een abortus gehad, een paar jaar geleden. Nu sta ik weer op het punt om een abortus te doen. Ik overweeg het.

Mijn vriend wil het kind houden maar ik wil het om diverse redenen niet. Ook omdat we er de vorige ook voor gekozen hebben om het niet te doen. Ik heb al een kind en hij heeft twee kinderen.
Als ik heel eerlijk ben heb ik nog steeds moeite met de abortus van de vorige keer. Ook omdat ik het toen met een pil heb gedaan, wat niet helemaal goed is verlopen. Daarna moest ik toch nog twee keer naar het ziekenhuis. Heel naar was dat.

Dit keer wil ik het liefst in een kliniek doen en niet meer in een ziekenhuis. Dat is mij heel slecht bevallen..

Ik twijfel zoals jullie ook merken..

zucht

twijfelaar (36) | 12 aug 2010, 23:35 uur

Ik heb nu 2 jaar geleden een abortus laten plegen.. en ondanks ik niet meer met die jongen ga en nu verloofd ben met m'n huidige vriend heb ik er nog steeds erge moeite mee.
Ik denk alleen maar aan baby's en zwanger worden..
Ik wil zo graag een kleintje!! En plotseling is iedereen om mij heen zwanger.
Ik heb het laten weg halen omdat ik nog een opleiding deed (op mijn dag van diplomeren was ik uit gerekend).
Ik had geen spaargeld en woonde nog bij mijn ouders en wilde hun niet met mijn ''probleem'' opzadelen.
Maar ondanks ik ''maar'' 12-13 weken was hield ik wel van m'n ''spruitje''.
Ik hoop dat de pijn ooit nog over gaat en ik binnen nu en 2 jaar wel moeder kan worden.
Wel ben ik echt bang dat ik onvruchtbaar geworden ben , ook al is de kans minimaal (ik heb een curratage gehad).
Meiden heel veel sterkte met alles , ik weet hoe zeer het doet!

zustertje (21) | 24 sep 2010, 19:18 uur

jeetje wat een verhaal.
ik heb een half jaar geleden arbortus gedaan en heb er ook erg veel spijt van het voelt nog steeds niet goed.
natuurlijk is het zo dat het voor kindje beter is en daarom is dit ook mijn besluit geweest.
woensdag kwam ik op school en vertelde een meisje uit mijn klas dood leuk dat ze 4,5 maand zwanger is en dat het een jongetje word het gaat al 1,5 week alleen maar daar over en het liefst ren ik weg uit de klas ik kan er niet mee omgaan.
ze is even oud als mij ze heeft dit samen besloten met haar vriend ik wil blij voor haar zijn maar ik vind het erg moeilijk om er constant mee geconfronteerd te worden.

ik heb idd veel op internet gezocht over verhalen maar kan ook weinig vinden helaas.
ik zie nu dat er meer zijn met spijt en ik niet alleen.
het is goed om andere verhalen te lezen.
heel veel sterkte allemaal.

abcdefg (20) | 24 nov 2010, 23:59 uur

Ik ben ook 13 weken zwanger, net mn eerste echo gedaan en moet binnen 5dagen beslissen. Mijn vriend en zijn ouders willen het niet en hij wil er ook niet voor zorgen. Ik weet dat weghalen het beste is omdat ik nog op school zit en omdat ik geen geld heb en nog bij mn ouders woon. Toch heb ik het gevoel dat ik verplicht ben het te houden, vooral na de echo.
Wat moet ik nou doen? Het blijft een kind zeg ik altijd! Plz help me :(

prs (18) | 16 jan 2011, 00:24 uur

meid, je bent heus niet de enige waar de jongen het bij laat afweten!
in jou situatie zou ik zeker geen abortus laten plegen, kindje komt wel groot. gewoon goede oplossingen proberen te vinden voor jou en voor de baby. maak duidelijke afspraken met je ouders en school. het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar er moet een oplossing voor zijn, ik ken veel meiden die zo hun kindje hebben gekregen en bij hun is t ook allemaal gewoon goed gekomen!

MmM (20) | 18 jan 2011, 15:58 uur

Hoi Hoi
Nou ik heb maar 1 raad! DOE HET NIET!!!
Het blijft je je hele leven achtervolgen....
Er is geen dag dat ik niet aan mijn abortus terug denk,en aan het kindje wat nu net 1 jaar zou zijn geweest.
Mijn dochterje is word volgende maand 2 en het is een echt wondertje...maar elke dag als ik naar haar kijk,denk ik je had nu anders ook een broertje of zusje kunnen hebben.
Ik heb mijn abortus gepleegd 2 maanden na de bevalling van ons eerste kindje...
Twijfelde heeel erg maar kon ht voor mijn gevoel op dat moment niet aan.
Nu ben ik inmiddels al een jaar bezig om een kindje te krijgen.
En na 3 miskramen is me verteld dat ik in de overgang ben
Ik heb het gevoel dat het mijn eigen schuld is!
Het voelt als een straf
Ik heb zoń spijt!
En wil er dan ook iedereen voor behoeden

Pip (38) | 20 jan 2011, 12:56 uur

ik ben 12 en me moeder is 28 ze heeft tegen mij vertelt dat ze geen seconde dacht aan het laten weghalen van mij en me vader is 29 (echte)

denis (12) | 14 feb 2011, 22:42 uur

Ik dacht laat ik weer eens kijken of er meiden zijn die gereageerd hebben. En hoe het met ze gaat.
Wat een hoop reacties!!
Ik heb nog steeds af en toe verdriet van wat ik gedaan heb. Zeker nu ik al een tijd een relatie heb en kinderen krijgen echt niet makkelijk gaat. Als de abortus goed verlopen was had ik waarschijnlijk minder spijt gehad, maar dat is een wat als situatie. Meiden denk goed na. Voors en tegens afstrepen. Maar bedenk een kind groeit vanzelf en echte moederliefde maakt een hoop goed voor een kind. Geld is niet alles. Sterkte!

doeterniettoe (30) | 4 apr 2011, 23:35 uur

hoi doeterniettoe. Heb jij al wel eens gekeken op de site www.abortusverweking.nl Heb daar van een vrienidin van mij goede verhalen over gehhord. Wens je verder veel sterkte toe.

japie (32) | 5 apr 2011, 15:47 uur

Ik moet morgen naar de kliniek voor een abortus maar ik twijfel nog steeds super hard...
Ik probeer te denken aan de toekomst van de baby, ik ben nog maar 17 en ik zou niet weten hoe ik het zou kunnen onderhouden...
Ik ben zo bang voor morgen

Blablabla (17) | 22 mei 2011, 23:53 uur

hoi iedereen,

ik kwam er 2 weken geleden achter dat ik zwanger was al 5 weken bleek uit de echo. ik heb gekozen voor de abortuspil aangezien iknog niet klaar ben voor een kindje en de vader gewoon een relatie blijkt te hebben en samenwoont...
ik heb vorige week vrijdag een pilin de kliniek gekregen en zondagochtend moest ik er zelf 4 vaginaal inbrengen de krampen begonnen al na een kwartiertje nu bijna een week later bloed ik nog ontzettend hevig en heb ik erge buikkrampen..
heeft iemand hier ervaring met de abortuspi? en weet of dat normaal is want ik lees alleen maar dat vrouwen zich de volgende ochtend weer goed voellen... ondanks dat ik hier zelf voor heb gekozen heb ik last van huilbuien en voel ik me ontzettend schuldig dat ik me kindje weg heb laten halen door mijn eigen schuld..

vienna (18) | 13 aug 2011, 00:40 uur

Hallo allemaal,

Wij leiden allemaal ons eigen leven, ieder kan voor zich zelf bepalen of zij een abortus plegen. Het leven is ingewikkeld en we moeten denken dat je een kind zo veel mogelijk op de juiste manier moet opvoeden. Kinderen vragen veel aandacht je weet nooit van te voren wat voor soort kind je krijgt.
Tuurlijk krijgen de meeste vrouwen spijt want ten eerste wordt je ongewenst zwanger, ten tweede kan je een kind verzorgen in jou situatie.
Ik ga ervan uit dat wij alleen ooit een gezin willen, maar het is wat ik al hiervoor zei ieder leidt zijn eigen leven. Wat jou tevreden maak is voor een ander niet genoeg om ervan te leven. Sommige vrouwen krijgen kinderen en kunnen niet voor ze zorgen of worden ongelukkig...
Ieder zijn eigen keuze wat jou gelukkig maakt hoef een ander niet gelukkig te maken.

Ik ben een dame van 27 en ik heb een schat van een kind hij is 5 nu. Ik heb twee abortus laten doen. De eerste was ik 18 veelste jong ik kwam pas kijken. Op mijn 21ste kreeg ik mijn jongen. Op mijn 25ste heb ik mijn tweede abortus gedaan had er enorm spijt van maar kwa financieel kon ik het kind niet veel bieden en ik zou mezelf en mijn partner belemmeren. Toen ik mijn eerste kind kreeg heb ik veel schulden opgelopen waardoor ik voor de tweede keer een abortus heb laten doen.

Virgin (20) | 15 aug 2011, 22:04 uur

Abortus is gewoon moord. Je kunt allerlei verhalen verzinnen waarin het ongunstig is om zwanger te zijn, daarnaast kun je ook nog eens een keer onzin bedenken als "het is ook voor het kindje zijn / haar eigen bestwil / het beste" etc. etc.
Maar hoe je de situatie ook bekijkt, uiteindelijk komt het er op neer dat je iemands z'n leven afpakt / niet gunt.
Het is dan ook meer dan terecht dat je er een schuldgevoel aan over houd.
Je kan het ook anders bekijken, je bent weggekomen met moord. Dat dan weer wel.

Abortus is nooit de oplossing, zodra je zwanger bent neem je beslissingen voor twee mensen, je bent niet meer alleen.

Denk ook eens aan het volgende: "Als mijn moeder haar kindje had laten aborteren had ik zelf ook niet geleefd".

Mensen zouden eens moeten begrijpen hoe kostbaar het leven is.

Annelies P. (19) | 3 sep 2011, 17:17 uur

Allereerst iedereen heel veel sterkte met alles! Houd moed, hoe moeilijk ook, er komen altijd weer betere dagen!

Een abortus is geen moord, het is een klompje cellen dat je weghaalt, er zit nog geen zenuwstelsel in, geen gedachten en gevoel (ligt er wel aan hoe lang je al zwanger bent, maar tot een aantal weken kun je niet van moord spreken). Als het moord zou zijn, zou je er wel voor in de gevangenis komen!
Dat het kan voelen als moord is iets anders, je haalt een potentieel kindje weg, potentieel omdat het er nog niet is. Laat je niet gekmaken door woorden over moord!
Jij kunt niet voor een ander bepalen dat zij een zwangerschap vol moet brengen, dat is aan de vrouw zelf. Jij kunt niet in haar hoofd kijken en haar situatie, want ga jij haar straks helpen als het kindje er eenmaal is?
Dat je zelf nooit abortus zult plegen moet jij weten, maar voor een ander kun je het leven niet bepalen.
Heel erg maar er zijn ook veel kinderen die in zeer slechte situaties geboren worden, die zie je ook zat, van die kinderen met vaders die alcoholist zijn en dat ze geslagen worden, er is geen geld etc. En dan hebben ze al 3 kinderen die ze niet goed opvoeden (allemaal psychische kwalen, adhd, etc.) en dan zijn ze oeps weer zwanger... Dat snap ik dus niet! Die mensen doen maar gewoon!
Terwijl zo iemand als ik (huis, vriend met goede baan, stabiele relatie, al 8 jaar samen etc.) altijd ongi ben geweest en nu zijn we er eindelijk klaar voor... heb ik al 5 maanden geen eisprong. Dankjewel! Idd dan ineens is iedereen om je heen zwanger, de buurvrouw is hoogzwanger, mn zusje zwanger. Het gros van mn vriendinnen heeft al 2 kinderen (ben bijna 29).
Jaren geleden heb ik een abortus laten doen... eigenlijk onder psychologische druk van familie en vriend. Niemand zou me steunen. Mn vriend zou zn studie opgeven, als ik dat kind wou houden, terwijl hij juist zo'n lange weg heeft gehad om eindelijk zo ver te komen etc. Maar mn gevoel dat ik zwanger was, was het mooiste gevoel ooit! Heel moeilijk! Ben er zeker 2 jaar echt kapot van geweest emotioneel. Ik had alleen zoiets van, wie ben ik om de toekomst van mn vriend en anderen te bepalen omdat ik zonodig een kind moet? Zelf had ik er niet alleen voor kunnen zorgen, 1e jaar studie, geen geld. Ik had de hulp van anderen nodig, alleen niemand wilde helpen. Niemand wilde kijken wat de mogelijkheden waren, ik was de enige.. Dat maakte me wel kwaad.
Later ben ik wel meiden tijdens de studie tegengekomen met een kindje, het kan wel, maar vaak hebben ze dan toch hulp/steun van familie/vrienden.
Ik ken ook een meisje die een kindje kreeg en opvoed zonder hulp van anderen, sindsdien is ze psychisch in de knup, komt al jaren niets meer van terecht. Ze dacht ach een kindje dat doe ik wel even... Valt dat even tegen. Het kan wel, maar je moet stevig in je schoenen staan en een stabiele persoonlijkheid zijn (en dat weet je vantevoren allemaal niet hoe je dan bent).
Maar als mn ouders en vriend positief waren geweest hadden we nu een kleine (ik was niet te jong ofzo, ik was 24). Het is dus heel dubbel, mijn gevoel wilde het dolgraag maar mn verstand zei dat het beter was van niet. Ook omdat het met mijn ouders niet goed ging (en gaat) door ziekte en mn schoonfamilie daar ging het ook niet goed mee, ze hebben allemaal financiele problemen, dus ja... echt steun had ik niet kunnen krijgen, zij hebben onze hulp juist altijd nodig...

Maar mocht ik nu geen kinderen meer kunnen krijgen (grote angst, afkloppen), dan zal ik er wel de rest van mijn leven spijt van hebben, het zou moeilijk zijn om daar mee te leren leven. Maar goed, ik blijf voorlopig goede hoop houden. De dokter wil pas onderzoek doen na 6 maanden geen eisprong... Toch ben ik een btje bang, wat als er idd iets fout is gegaan tijdens abortus? (afkloppen)

Sara (28) | 29 sep 2011, 15:54 uur

Ik heb op *** 2010 abortus laten doen. wat een helse pijn zowel mentaal als lichamelijk.
Mijn vader wou dat ik het weg zou laten halen en mijn moeder praatte mee.
Mijn moeder is die dag mee gegaan. en wat een spijt dat ik haar niet mee naar de behandelkamer heb laten komen...
dan had zij kunnen zien hoe het er aan toe ging.
in de rust kamer kwam mijn moeder en knielde huilend voor mij neer waardoor er bij mij iets knapte en ik haar vroeg: waar jank jij nou om? Ik ben degene met de pijn die het voor de rest van de leven bij zich mag dragen.
Zegt zei : ik had het liever zien komen dan gaan. Je zus en ik waren aan het kijken voor een baby kamer voor als het zover was.

Mijn vader keek niet op of om naar me toen ik 3 week mijn kamer niet uit ben geweest. Hij blijft vol houden dat het "maar" een klompje cel was.

Het was op dat moment al wel mijn baby met een kloppend hart!!
en de namen had ik al!

Levi Zoë (22) | 4 okt 2011, 20:50 uur

Bij twijfel NOOIT voor een abortus kiezen!!!
Ook al wordt het niet altijd makkelijk, oplossingen zijn er altijd en genoeg mensen die willen helpen en bijspringen.

Sofie (48) | 25 nov 2011, 16:03 uur

ik ben 24 jaar mijn vriend is 27 en we zijn al bijna 7 jaar samen waarvan we 4 jaar samen wonen. nu ben ik nooit pietje precies geweest met de pil en dat is altijd goed gegaan, tot nu dan. ik ben nu 8 weken zwanger en toen ik er achter kwam vond ik het geweldig. mijn grootste droom is moeder worden, maar nu gebeurt het niet volgens planning. mijn vriend reageerde geschokt maar draaide uiteindelijk wel een beetje bij. mijn schoonmoeder is dol gelukkig want ze wil al heel lang graag oma worden. mijn ouders vinden het ook leuk ze willen ons helpen en mijn moeder heeft al een truitje gebrijt. maar mijn schoonvader en zijn vrouw zijn het er niet mee eens. want doordat mijn vriend werkloos was en ook omdat zijn vader heeft geholpen om zijn rijbewijs te halen hebben we nu een schuld bij hun. die we netjes aan het terug betalen zijn. maar nu kwamen ze dus deze week even langs om mij ervan te overtuigen dat ik het maar weg moet laten halen. volgens hun is het nu nog niks en ze zeggen dat met een simpele pil je het zo kwijt bent. nu ben ik altijd tegen abortus geweest en ik geloof ook dat er al vanaf het begin echt iemand zit. ik heb door hun er zelfs 1 nachtje over na gedacht, maar ik kan dit niet! het probleem is nu alleen dat mijn vriend zijn vader aan het napraten is, "ja ik wil nog zoveel leuke dingen met jou doen" en "het stelt toch nog niks voor". dit alles brengt zo'n domper op mijn zwangerschap en ook zoveel stres dat ik hoop dat het geen schade aan mijn kindje brengt. ik hoop dat mijn vriend nog bijdraait want hij laat wel heel erg merken dat hij heel veel van mij houdt en dat hij me niet kwijt wil maar ik doe dit nog liever allemaal alleen dan dat ik het weg laat halen.

nadine (24) | 27 dec 2011, 21:24 uur

Wat is dit toch een moeilijk onderwerp. Ik kom er niet uit, ik was gelukkig getrouwd en heb 2 kinderen. We zijn zwanger van de derde wat hij niet wil. Hij heeft het geprobeerd maar wil en kan het niet. Maar ik ben inmiddels al 15 weken ver. In mijn verleden heb ik al een keer een abortus gehad en misschien was het toen de juiste beslissing, emotioneel kan ik er nog steeds niet mee leven. Nu heb ik het gevoel dat ik moet kiezen tussen ons kind of ons huwelijk, een onmogelijke keus.

Er spelen natuurlijk meer dingen een rol, maar ik moest het even kwijt. ik wens iedereen veel sterkte met de verwerking of beslissing. En zoek hulp als je er niet uitkomt. Wij gaan naar een relatietherapeut, voor de verwerking van mijn abortus ben ik naar een psycholoog geweest.

Succes allemaal

F (38) | 11 jan 2012, 11:35 uur

Ik heb ook abortus gedaan op mijn 24e, ik had twijfels, maar ik wist niet wat ik moest doen. Mijn vriend wilde het weg hebben, omdat wij er niet klaar voor waren en onze familie zou het niet begrijpen en accepteren. Beiden zijn we moslims en in de islamitische gemeenschap je moet eerst getrouwd zijn en dan een kind krijgen en niet anders om. Hij zei dat het kindje zou slecht worden gezien, iedereen zou het kindje pesten in de familie. Op dat moment dacht ik dat hij gelijk heeft, de reden die hij gaf waren goed genoeg. Wat mij het meeste raakte was dat hij vond mij een slechte moeder. Het gevoel van zwangerschap was zo mooi, zo geweldig ik kan het gewoon niet beschrijven. Maar ja iedere dag heb ik er spijt van mijn keuze, was maar een iemand die had gezegd doe het niet, was maar een iemand.......
Mijn liefste baby het spijt mij iedere dag van wat ik heb gedaan, vergeef mij voor mijn egoïstische keuze

domme meid (26) | 23 jan 2012, 20:55 uur

Nog nooit NOOIT heeft een vrouw spijt gekregen van haar beslissing het kind te houden..nooit!

Echter duizenden vrouwen lopen rond met knagende schuldgevoelens en daarbij komende depressies vanwege spijt na abortus.

Meiden, in wat voor situatie je ook zit - studie, geen geld, geen partner - je zult NOOIT spijt krijgen als je je kind houdt. Nooit. Het bestaat niet. Echter, als je het weg laat halen zul je daar de rest van je leven last van houden... heel heftig, of knagend van binnen terwijl niemand het weet.

Kies voor het leven. Kies de weg van liefde. Ook als dat offers betekent. Ga voor je kind. Word een leeuwin voor je kind!

Voor de meiden die abortus hebben laten doen en kampen met spijt en schuldgevoelens: bij Jezus is de genezing van je emoties te vinden die je zoekt. Hiervoor is Hij gestorven..zodat jij zou leven zonder veroordeling! Vraag het Hem..en je zult ontdekken dat Hij leeft...je kent, tot je spreekt! Jezus houd van je. Lees het boek Johannes in de Bijbel (om maar ergens te beginnen); en je zult versteld staan....

Hope (27) | 15 feb 2012, 22:01 uur

Ik heb begin 2012 bewust een abortus laten uitvoeren. Ben 27 jaar, heb een fantastische man, hond, goede job, eigen huis en 2 kinderen.
Voor ons 1'ste kindje een jaar moeten proberen. Was niet leuk. We dachten, willen we een 2de, moeten we op tijd stoppen met de pil. Bleek na 1 keer vrijen dat ik al zwanger was!! Even schrikken maar oh zo blij. Ik ben een perfectionist dus kan je wel weten dat ik na mijn zwangerschappen het een periode heel moeilijk heb gehad me aan het nieuwe ritme aan te passen. Na de 2de geboorte zeker. Want van 1 naar 2 is echt wel zwaar. Van de pil had ik vaak veel stemmingswisselingen dus besloten we een condoom te gebruiken en ging mijn man zich laten steriliseren. Onverwachts 6maanden na de geboorte van ons 2 de kindje een nieuwe zwangerschap!!. Oh jee! Na veel uren - nachten praten, huilen hebben we samen beslist het te laten wegnemen. We hebben 2 gezonde kinderen, hadden het goed zo. Komt daar een 2de bij moest ik gedwongen stoppen met werken, huis verbouwen, man meer gaan werken, grotere auto, enz. Onze ouders zijn nog jong en werken. We ondervonden nu al dat 2 kinderen brengen al lastiger was dan 1'tje. Om daar dan nog een 3de aan toe te voegen zou voor hen ook zwaar zijn. Oke misschien egoistisch om aan onzelf te denken en niet aan dat nieuwe leven maar wat heeft een nieuw mooi wezentje met een mama dat ongelukkig is omdat ze het allemaal niet aan kan? Met als gevolg misschien een slecht huwelijk, slechte mama voor de andere kindjes? Ik denk er ook nog vaak aan. Ik zou me een onmens vinden zou het niet zo zijn. De dag van vandaag is het allemaal niet goedkoop en eenvoudig om een zorgeloos leventje te lijden. Ik ben heel blij dat ik mijn 2 kinderen alles kan geven... Iedereen gelukkig. Ik was pas 5 weken zwanger dus nog heel pril. Daar ben ik wel blij mee. Het vruchtje was heel klein. Onze ouders weten dit niet. We wilden dat dit onze beslissing was en het heeft ons ook dichter naar elkaar toegebracht. We houden zielsveel van ons gezin hoe het nu is. Ben blij dit nu eens van mij te kunnen afschrijven en hoop hiermee andere te kunnen helpen. Veel liefs ps: mijn man is ondertussen gesteriliseerd.

Bewuste mama van 2 kids (27) | 14 apr 2012, 23:58 uur