Abortus

Hier gaat letterlijk alles mis. Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Het enige is dat ik super emotioneel ben. Geen idee heb wat ik moet voelen of denken.
Niemand toe kan laten en heel veel verdriet heb van alles. Je snapt het allemaal vast niet. We hebben de afgelopen tijd geen contact gehad. Dus veel zal je niet weten.
Het gaat niet zo goed tussen Tim en mij. Tja, waar ligt dat aan? Aan heel veel dingen. Dat ik soort van half bij hem was ingetrokken. 24/7 bij elkaar en dat we in het begin super verliefd waren.We konden alleen maar de mooie dingen van elkaar zien. Tot dat hij mij leerde kennen zoals ik echt was. Best een onzeker meisje, dat alles maar prima vind. Ik heb zoveel dingen opgegeven.

Ik was totaal niet mezelf, nu nog steeds niet. Ik weet niet wat ik wil, kan en ga doen. Ben nu vooral nutteloos. We duwen elkaar erg naar beneden en dat is in een relatie niet goed. Ik weet ook niet wanneer ik mezelf weer vind. En dat ik kan bewijzen dat ik niet zo ben en wil zijn. Ik wil heb niet kwijt, maar ben hem voor een deel al kwijt. We kunnen geen goede gesprekken meer voeren, denken zo anders over dingen en zijn elkaar maar heletijd aan het kwetsen. Het voelt zo kut. Terwijl het allemaal zou bijzonder en leuk kan zijn. Waar is het allemaal gebleven? Krijgen we het ooit nog terug? Gaan we ervoor of krijgt alles maar zijn eigen weg. Ik wil niet zo zijn. Maar op dit moment kan ik niks anders.

Vorige week, heb de aller moeilijkste beslissing in mijn leven moeten maken. Ik was 8 weken zwanger. Ik heb een abortus laten plegen. Of ik er achter sta? Ja, uiteindelijk wel. Ik weet dat het beter is voor Sterre, en dat ik op dit moment niks kan bieden. Doet het pijn? Enorm. Tim en ik konden niet praten over het onderwerp. We dachten allebei heel anders en alles wat we zeiden viel verkeerd. Het heeft echt heel veel energie gekost. Tim wilde Sterre in het begin graag houden, en ik niet. Op een gegeven moment is dat gevoel omgedraait. Tim wilde er niet voor Sterre zijn. Dat kon hij niet en dat was niet wat hij had verwacht.Hij wilde het kind niet opvoeden, ook al zou ik er wel voor kiezen. Ik heb vanaf het begin geweten dat ik niks voor Sterre kon betekenen. Maar ik heb wel over de mogelijkheden nagedacht. De ouders van Tim wilde dat ik een abortus zou laten plegen. Dat was meer een mededeling dan een vraag. Ik heb daar erg veel verdriet van gehad. Het was erg hard om te voelen, dat ik niks aan Tim had als het erop aan zou komen. Nog steeds rollen er tranen over mijn wangen als ik erover nadenk. Dit had ik niet achter hem gezocht. Is het toch wat ik al vanaf het begin heb gedacht, dit is te mooi om waard te zijn. Alles klopt. En is dat goed? Blijkbaar kloppen mijn gedachtens over hem niet.
Tja, niks aan te doen. We hebben uiteindelijk er goed over kunnen praten. Hij kon met zijn ex spreken over de dingen die heb dwars zaten en wat hij het liefs zou willen. In het begin heeft dat er wel ingehakt. Ik kon wel elke keer klagen over zijn ex, maar ergens wist ik ook wel dat het hielp. We konden elkaar er niet in ondersteunen. We voelen en denken hier totaal anders over. We hebben er uiteindelijk voor gekozen om aan het belang van Sterre te handelen. En even onze wensen en gevoel aan de kant te schuiven.

30 juni ben ik Sterre kwijt geraakt. Als een vrouw zwanger is, moet dat de mooiste tijd van haar leven zijn. Genieten van alle speciale momenten maar vooral toeleven naar het feit dat er over 9 maanden iets wordt geboren dat van jullie samen is. Jammer genoeg is dit de aller moeilijkste tijd. Tim en ik zijn samen naar de kliniek geweest, en we hebben dit samen laten doen. Toen we weer naar huis gingen, stonden we even stil, en kreeg ik hetzelfde gevoel weer terug als in het begin. We konden alle stress en verdriet achter ons laten. En aan ons zelf werken, maar vooral aan onze relatie. Een soort nieuwe start, waar we elkaar veel meer ruimte en tijd zouden geven.

Alsof alles al niet moeilijk, pijnlijk en lastig genoeg was. Had ik daarnaast ook veel pijn. Zo veel dat we zondag naar de huisartspost zijn gegaan. Pijnlijk maar waar, ze kwamen bij Bronovo erachter doordat ik allerlei rare klachten had en extra echo's dat mijn baarmoeder niet goed schoon was. Er zat nog allemaal weefsel wat niet was verwijderd, en daardoor had ik meer pijn en verloor ik meer bloed. De kliniek had zijn werk niet goed gedaan. Het voelde echt als een straf. Ik wist het allemaal niet meer. Waarom kan ik dit niet gewoon achter me laten en doen alsof er niks aan de hand is. Dat heb de afgelopen tijd wel gedaan. Jammer genoeg werd ik weer met bijde benen op de grond gezet, want er was wel wat aan de hand. Ik was zo boos op mijn lichaam, op de kliniek en op mezelf. Waarom vroeg ik me heletijd af. Moet dit nou echt? Waar heb ik dit aan verdient? Geen idee!! Toen ik zondag naar de huisartspost ging, wilde Tim niet mee. Hij was bij zijn ouders en had tijd voor zichzelf nodig. Ik vond het erg kut, maar ergens kon ik het ook wel begrijpen.
Woensdag moest ik terug komen voor controle. Nog steeds zat er van alles in, en moest het operatief worden verwijderd. De kans op een miskramen en het niet zwanger raken wordt hierdoor wel vergroot. Het moest verwijderd worden. Dus dat risico moest ik maar nemen. Ik wilde dat het snel over zou zijn en dat ik het allemaal kon vergeten. Tim reageerde best mat. Ik vond dat hij hier moest zijn, en dat was hij ook. Maar voor mij en niet voor ons. Zo voelde het. We zijn elkaar kwijt, inderdaad.
Vrijdag ben ik geopereerd en hebben ze alles wat er nog in mijn baarmoeder zat verwijderd. Tot nu toe, heb ik erg het idee dat mijn gevoel nog steeds is verlamd. Ik weet niet wat ik voel, moet denken of wil.

Ik ben Sterre kwijt geraakt, daar heb ik bewust voor gekozen. Maar alles wat er om heen gebeurt is zo kut. Ik weet het allemaal niet meer, en zit er zo zwaar doorheen. Hoe kan ik ooit mijn relatie redden, als ik dit niet op een rijtje kan zetten voor mezelf. Ik kan gewoon de pijn/ verdriet niet toe laten. Het is zo niet goed waar ik mee bezig ben. Ik doe alsof er helemaal niks is gebeurd, ga gewoon uit, doe met iedereen drankjes en sta geen enkel moment stil bij het feit. Hoe slecht is dat? Heel slecht. Ik ga maandag bellen met een psycholoog. Ik wil dit op een goede manier verwerken, anders blijf dit me achter volgen. Het moet op een goede manier worden afgesloten. En ik moet het toe laten. Op dit moment laat ik niemand toe. Ik kan Tim niet meer op dezelfde manier aanraken of aankijken. Is het echt over? Dit wil ik niet, en dat laat ik ook niet gebeuren. Wat moet ik nou en wat kan ik aan?

JANE (19) | 10 jul 2011, 18:47 uur