15 and pregnant

Ik keek vroeger wel is naar 16 and pregnant.. Wie kon dit nou over komen? Dat het uberhoud in mij omgeving zou gebeuren was een raar idee. In mijn buurt waar ik vandaan kom gebeurden zulke dingen niet. Ik ken niemand die het is over komen die dicht bij me staat. Ik dacht dat dit mij nooit zal over komen...

Maar ik dacht fout, Ik was 15 en raakte zwanger van me vriend (19) waar ik nog geen maand mee was. Ondanks we nog niet zo lang hadden, wist ik wie hij was.. Ik kende hem van binnen en buiten hij was mijn zielsverwant, en met hem zou ik trouwen. Dit was echt liefde.

Ik zat in de biologie les, en we hadden het over de cycles. Ik weet niet meer precies of het over de cycles ging, maar er is altijd een dag na dat je ongesteld bent geweest, dat je het vruchtsbaar bent. Ik was al lang niet meer ongesteld geweest na mijn gedachte. Ik hield namelijk het nooit bij ik zat niet aan de pil en dit was dus altijd verschillend. Ik gaf het nog een week, (ik had het er al met me vriendin over gehad dat ik me een beetje zorgde maken) Maar stiekem hield ik nog steeds in me achter hoofd dat dit mij niet kon gebeuren. maar we gingen al een test halen hoe eerder hoe beter dachten we. Ik de test gedaan, maar het was niet duidelijk niet duidelijk genoeg je zag een - met een heeel licht verticaal streepje er tussen. En aangezien op de gebruiksaanwijzing stond dat het niet kon voor dat je eigenlijk ongesteld had moeten worden, zouden we nog maar even afwachten.

de 2e poging, ik keek, en werd wazig alles zakte weg, ik begon te trillen en gaf geen kick. Ik was zwanger.. Maar het had ook een foutje kunnen zijn misschien klopte dat ding wel helemaal niet? Wie zegt nou dat zon ding klopt? Ik geloofde het niet. Ik ben samen met me vriendin naar me dokter gegaan om een af spraak te maken.. Ik had het met me vriend besproken.. En die baalde en zijn reactie was weglaten halen, me school.......... me ouders.........


Op de verjaardag van me oma,
had ik een afspraak met de dokter. Hai, vind je het niet spannend om in je eentje te komen? Je bent al oud genoeg je ouders hoeven niet meer mee he of vind je het wel spannend? Wat moest ik zeggen, de dokter wist niet waar het over ging. En ik ging als de doods ik zei heel kill ik vind het spannend.. wat was mijn probleem vroeg de dokter? mijn probleem was dat ik 15 was.

Ik was het echt, ik moest plassen in een potje en de dokter bevestigde dat ik echt een vruchtje in me buik had.. En dat ik zwanger was. Ik moest dit tegen me ouders vertellen hij gaf me 1 dag de tijd om mij dit tegen mijn ouders te laten vertellen.

Hij vertelde me dat er geen optie was, dan een abortus. Ik was te jong. Had het niets kunnen bieden. En ik bleef maar zeggen dat ik het al me liefde zal geven. En tegen mijn ouders ook.. Ze zouden achter me staan ( me moeder dan ) Wat me beslissing ook was, maar het beste was om het weg te halen. het was het beste voor mezelf en voor het kindje. Of was dit het beste voor hun???? En ik zou moeten werken, me school niet afmaken en ik zou alles moeten op geven voor het kindje, ze zeiden wel dat ze er voor me waren als ik het zou houden maar ze probeerde me over te halen in de liefste woorden. Ze maakte me duidelijk dat het het allerbeste was.

Maar wat als ik me leven er voor op zou willen geven? me school? Alleen me kindje en ik? Dan waren ze stil, en liep er een traan naar beneden.

Ik heb nog nooit zoiets moeilijks mee gemaakt als een kindje in me buik te hebben. De beslissing die is moeilijk. En ik heb deze beslissing gemaakt zonder overal van bewust te zijn. Nooit gedacht dat dit mijn stomste, en grootste fout is van me heel me leven.

Iedere dag word ik er aan herrinerd, iedere dag laat ik hier nog een traan om vallen. Ik heb nog nooit zoveel spijt gehad.

Iedereen gaat door met het leven,
terwijl iedereen er voor me zal zijn?
maar waar is iedereen dan? Want iedereen laat mij nu met mijn schuld gevoel, en verdriet en eenzaamheid achter zitten en ik voel me radeloos.

Het ging een tijdje goed met me, maar ik heb zo'n achteruit val gehad, ik heb echt nergens zin in, blijf het liefst heel de dag op bed liggen.. Maar slapen liever niet, want ik heb gewoon nacht merrie's er over. Dat ik het kindje heb afgegeven. Ik kan niet meer slapen.

En niemand begrijpt me. Naar me ouders durf ik niet toe te stapen en naar me (ex) vriend. Ook niet, ik kan er niet over praten met hem. Ik kan het wel maar ik kan het zelf niet, ik weet dat hij er voor mij zal zijn, en ik ben er ook altijd voor hem. Maar ik kan over niets praten met niemand. En misschien klinkt dat raar, maar ik durf het op een of andere manier met niemand.

Ik ben blij dat ik het tegen me ouders heb verteld. Ondanks me vader me niet meer aan keek. Maar ik had niet met dit geheim me graf in kunnen gaan en er in me eentje voor me zijn.

Op school, hebben ze het over zwanger zijn.. iedere dag, het valt me gewoon op deze meiden ken ik nog maar net sinds dit school jaar, en niemand in me omgeving weet van mijn grote geheim behalve me beste vriendin me vriend, en me ouders.

Alles doet me er aan herinneren, en ik ben bang dat ik nooit over dit verdriet heen zal komen. Ik ben soms zelfs bang dat ik depresief aan het worden ben.

Ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld als in deze tijd, terwijl er zat mensen om me heen zijn. Maar ik heb het idee dat niemand me begrijpt.

Persoonlijk vind ik dat ik te weinig info en te weinig mogelijk heden heb bekeken die er nog meer waren, ik was er overtuigd van dat dit inderdaad het beste zal zijn. Maar dit is absoluut niet het beste, en ik wens iedere dag nog dat ik het trug kan draaien, ik huil iedere dag.

En me enigste troost die ik heb is dat het misschien nog wel minder word.

anoniem (15) | 5 okt 2011, 19:06 uur