Onbegrepen..

Ik verander elke jaar van school, op nog geen een school heb ik me thuis gevoelt in de klas. Ik zit nu in het 4de sociaal technische wetenschap. Ik vraag me af wat ik verkeerd doe, ik heb goede cijfers en zit op leeftijd. Maar toch me klasgenootjes mogen me niet zo graag. Ofwel ben ik de onderwerp waarover ze onder elkaar praten of ben ik de gene met wie ze grapjes uithalen. Tijdens de pauzes zit ik alleen. Maar als we een taak hebben of iets dat ingeleverd moet worden dan ben ik wel altijd degene die ze mailtjes sturen of bellen. Thuis durf ik er niets over te zeggen, ik wil niet zwak lijken tegenover mijn zusje. Ik moet toch een grote sterke voorbeeld voor haar zijn. M’n broer is niet me beste vriend daar kan ik niets aan kwijt. Mijn ouders zijn altijd bezig met hun werk. En als ik het op school ga vertellen aan Centrum voor Leerlingen Begleiding (CLB), gaan ze contact opnemen met me ouders. Vaak kruip ik ‘s avonds me bed in met tranen en sta ik de volgende morgend met tegenzin op. Het gevoel knaagt aan je hart dat je onbegrepen blijft door al die jaren al dat je op school zit.

van: A_noniempje (15)