Angst voor de buitenwereld

Al mijn hele leven vond ik het extreem spannend om naar drukke gebouwen te gaan. Ik dorst niet alleen naar een winkel, of op straat te lopen. School ging ook niet lekker op dat moment. Ik moest wisselen van school omdat mijn rekenwerk enorm slecht was. Ik moest weg, weg van die goed vertrouwde school en een grote stap zetten. De basisschool was dan ook wel heel leuk, ik voelde me fijn in me vel.. Ook al had ik geen vrienden en treiterde ze me altijd. Op de basisschool maakte mij dat niets uit. Dan denk je toch niet echt na, je speelt nog buiten thuis met vrienden en daar deed je het dan voor. Nu ben ik inmiddels 15 en ik word over 2 weken 16. Ik heb mijn middelbare school niet afgemaakt. In klas 1 ging alles lekker maar in klas 2 begon de hel. Ik zocht uit wie ik was, wie ik wou zijn. Ik was niet blij met mijzelf en laat staan dat de rest van de klas tegen mij was. Ik dorst niet tegen mijn ouders te vertellen dat het zo slecht ging en aan mijn cijfers was er niets speciaals te zien. In klas 2 was ik op een punt gekomen dat ik echt niet meer naar school kon, ik werd er geestelijk ziek van en werd bang voor de buitenwereld. Niet verder dan mijn huis of huizen van andere familieleden. Niet verder zei mijn gevoel. Mijn mentor kwam thuis en hield mij over om toch weer te komen. Dat duurde overigens niet lang, want in klas 3 heb ik alleen maar de eerste paar weken tot aan de herfstvakantie op school gezeten. Ik wou niet meer, ik kon het niet meer. Er werd angst opgebouwd door de nare gedachtes die door mijn hoofd stroomden, maar ook nog meer angst voor de buitenwereld. Ik had geen hoop op dat moment, er was elke week ruzie thuis. Totdat mijn droom werkelijkheid werd. Ik geloofde mijn oren niet. 'Je moeder en ik willen graag een hond in huis, en wij weten dat jullie dat al heel lang willen. Daarom zijn wij al een tijdje op zoek naar een hond en wij gaan zaterdag kijken in het asiel' Ik geloofde het echt niet, maar het was werkelijk waar. Mijn droom kwam uit. Nu hebben we Max al een jaar in huis, een leuke labrador van 5 jaar. Ik dorst weer naar buiten, eerst alleen met mijn vader en hond en daarna ging ik eindelijk ook weer alleen. Na een halfjaar thuis te zitten kwam ik op een soort dag opvang terecht. Ik leerde daar weer vertrouwen in mezelf te krijgen, heb daar 4 goede vriendinnen aan over gehouden en alles loopt weer soepeltjes. Ook het feit dat ze mij accepteren wie ik ben doet me enorm goed. Nu ben ik daar weg maar ze zijn echte vrienden, die ik nooit eerder had. Nu ben ik op zoek naar een opleiding en het ziet er naar uit dat ik die ook heb gevonden. Ik moet wel me angst overwinnen en er nu gewoon keihard voor gaan! Maar je ziet ooit komt de zon weer tevoorschijn.

van: Hysteria (15)