Ik weet niet meer wat te doen.
Hallo allemaal ik moet even mijn verhaal kwijt.
Vorig schooljaar dan zag ik het leven niet meer zitten. Mijn ouders en mijn tante komen niet meer goed overeen en ik voelde me elke keer slecht in mijn vel. Ik had nood om er met iemand erover te praten en heb dat dan ook gedaan. Ik ben dan naar een leraar van me gegaan. Normaal doe ik dat nooit maar ik wist niet wat ik anders zou doen en hij leek me anders dan alle anderen. Hij hielp me er terug bovenop en ik begon me beter te voelen. Maar ik had wel 1 probleem ik geraakte gehecht aan hem. Ik wist dat dat niet goed zou komen en had dan geprobeerd om afstand te nemen maar dat lukte me niet. In de vakantie heb ik het dan ook zwaar gehad ik moest steeds aan hem denken. Toen het terug school was zat ik terug met die gedachten waarmee ik naar hem was gegaan. Ik wou erover praten maar hij zei dat ik afstand moet nemen van hem. Ik vond het moeilijk ik probeerde op alle mogelijke manieren om hem te vertellen wat er met me was. Maar hij wou het niet horen. Dan had ik een brief geschreven en een paar dagen later kwam er een mvr mij halen en zei ze dat ik hem met rust moest laten en dat ik hem stalk. Dat kwam hard aan ik wist niet dat hij dat niet leuk vond anders was ik direct gestopt. Ze vroeg ook of ik verliefd op hem was maar dat ben ik helemaal niet. Hij was gewoon iemand die ik vertrouwde. Ik was er echt kapot van en het ging weken niet goed met me mijn moeder heeft dat gezien en had dan een afspraak gemaakt met hem. Ik kwam dan te weten van haar dat hij mij van iets niet geloofde en tegen mij had hij gezegd dat hij me wel geloofde. Ik zei het dan tegen hem dat hij had gelogen tegen me en ik wou het verder uitleggen maar daar kreeg ik de kans niet toe. De volgende dag kwam hij naar me toe en riep bijna tegen me. Ik heb er de hele dag mee in mijn hoofd gezeten ‘s avonds had ik dan een mailtje gestuurd waarin ik alles uitlegde maar weer kreeg ik geen antwoord terug. ik wou dan op school gaan vragen of hij mijn mailtje had gekregen en hij riep weer tegen me. Vanaf dan heb ik niks meer durven zeggen en hem niet meer durven aankijken. Nu is het ook zo dat we woensdag avond gewoonlijk dezelfde bus nemen. Dan komt hij naast me zitten en begint hij te praten tegen me terug zoals toen hij me hielp. Ik mis hem nog steeds en ik durf bijna niets meer zeggen nu dat hij al 2x tegen me geroepen had. Ik ben daardoor beginnen met roken daarvoor trok ik een paar keer aan een sigaret van een vriendin ofzo maar nu rook ik zelf sigaretten mijn ouders weten er niets van. Ik weet dat het ongezond is en het lukt me om er een paar dagen vanaf te blijven maar na een tijd snak ik er terug naar. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Kan er mij aub iemand helpen?
DarkGirl (14) | 7 nov 2009, 13:26 uur
