Dit schrijf ik nu met tranen in mijn ogen

Salaam,
Ik zit al heel lang ergens mee. Mijn vader is erg streng. Hij heeft de hoofddoek altijd al erg belangrijk gevonden daarom heeft hij mij gedwongen om de hoofddoek al op mijn tiende te dragen. En dan bedoel ik ook gedwongen. Ik woon in een dorpje in het zuiden van het land. En er wonen bijna geen andere Marokkanen hier. Als kind was ik altijd erg onzekerheid. Dat is iets waar ik nu nog last van heb. En de hoofddoek heeft daar absoluut aan meegedragen. Ik heb er nooit zoals andere meiden er zelf voor gekozen om ‘m te dragen.

Dit schrijf ik nu met tranen in mijn ogen.
De hoofddoek heb ik dus gedwongen van mijn vader moeten dragen, zelfs thuis! Dan zou je op z’n minst moeten denken dat hij mij daarvoor beloont door extra lief voor mij te zijn. Nou niet dus. Hij behandelt mij als een hond, altijd al. Hij praat nooit tegen mij, negeert mij en noemt me altijd een hond of ezel. Zo behandeld hij mij als sinds mijn kinderjaren. Op zn zachts uitgedrukt haat hij mij. Dit verzin ik niet.

Hierdoor haat ik de hoofddoek. Ik verafschuw hem. Ik heb nooit de kans gekregen om in mijn puberteit ook iets leuks te doen met mijn haar ofzo en dan de hoofddoek uit mijn zelf te dragen. Ik ben juist altijd gepest omdat ik m draag en ik word voordurend gediscrimineerd. Waar ik erg spijt van heb is dat ik heb niet vroeger gewoon afgedaan heb en m dan uit mijzelf ben gaan dragen zoals het hoort. Want voor zover ik weet is er geen dwang in de islam. Ik hou zielsveel van mijn geloof het is het mooiste wat er is, maar de hoofddoek niet. Dat komt dus echt door de manier waarop ik hem heb moeten dragen. Ik wil hem nu heel graag afdoen. Maar ik durf niet. Ik kan hem gewoon niet meer dragen! Gewoon niet meer!

Ik ben alleen bang voor de reacties van anderen. Maar ik wil ook zoo graag een keer voor mezelf kiezen en niet voor mijn vader voor zover het een vader te noemen is.

Bron: marokko.nl

van: Nora (19)