van het een op het ander.

Ik ben geboren met maar 1hand, verder kern gezond.
Vroeger had ik geen last van discriminatie. Nu is dat anders.
Het begon in groep8, ik mocht niet mee op kamp van de leraren, omdat ze nie zeker zouden zijn dat ik aan alle activiteiten kon meedoen. en buiten werd ik volop gediscrimineerd, het was een hell.

Ik ging na het eerste middelbaar, op een aangepaste school, want door het pesten etc. was ik heel gesloten geworden. Ik kon HAVO gaan doen op een regulier, maar omdat op die aangepaste school alleen VMBO werd gegeven, ging dit niet door en kwam ik op VMBO terecht.

Het eerste jaar daar, kreeg ik last van mijn spieren. Mijn hele rechterkant van mijn lichaam, trok zich samen, voornamelijk als het koud was. Het was verschrikkelijk. Op mijn 'stomp' had ik redumentaire bolletjes zitten, die diende als vingers. Ze werden blauw en paars en sommige zelfs zwart erbij. Ik heb meteen opgenomen, en nog geen week erna, werd ik geopereerd, ze waren helemaal aan het wegrotten. Nadat deze zijn geamputeerd, had ik minder last van mn stomp.

In het tweede jaar, kreeg ik een hele serie ziekenhuis onderzoeken en weer namen ze me met spoed op, ik had een fikse ontsteking in mn stomp, niemand wist waar het vandaan kwam of hoe het kon komen. Ik had te weinig witte bloedcellen en overdreven veel rode. Ik kreeg 6dagen lang antibiotica toegediend via infuus. 4x per dag, en het duurde ong. 10minuten. Het was een hell, ziekenhuis in &ziekenhuis uit. Uiteindelijk hadden we een NIO toets, ik haalde vmbo op kader niveau. Ik was zo erg achteruit gegaan omdat ik zoveel miste en niet lekker in mn vel zat en dergelijke dingen dat ik van havo al na vmbo moest en toen van theoretische leerweg naa kader, het was verschrikkelijk. Maar toch besloot ik om ervoor te vechten. En ik deed het, ik kwam uiteindelijk weer op TL uit. Ik keek weer uit na de toekomst, ik had er weer zin in.

Het derde jaar, kwamen ze erachter dat ik fibromyalgie heb. En veel te korte spieren in mn rechterbeen. Veel pijn &heel veel moe dus. Ik werd depressief. Er zat daar een psycholoog maar die man vertelde me dat ik zwaar depressief was en dat het onnodig was bllablabla. Ik kwam terug bij een therapeut terecht, zijn naam was Stijn en hij was 20jaar, iemand die een puber gemakkelijk begrijpt dus. Ik kreeg dat jaar 4 sessies met hem en toen besloten we om samen door te gaan. Hij praatte met me en hij begreep me. Gaf me goed advies en luisterde. Ik had eerst moeite met praten, vooral over gevoelens etc. hij openende me zeg maar, met hem kon ik over alles praten. Ondanks die therapie ging het weer slecht. ik kwam via via in aanraking met jointjes en rookte heel veel.

In het vierde jaar, kwam een vriend van mij erachter. Hij kwam naar mn school en lichtte Stijn in. Ik wist van niks, dus ik rookte gewoon door ook op school. Stijn kwam erachter, we hebben alles besproken. De jongen waar ik drugs van kreeg, gaf me niks meer omdat hij bang was dat ik verslaafd zou raken, dus voor mijn eigen bestwil. Stijn en ik praatte bijna elke dag. Maar altijd stond het geplant. Ik wou eigenlijk niet meer, ik had geen zin meer, de pijn was verschrikkelijk, ik wist niet meer wat k moest voelen. Ik accepteerde mn handicap niet, de jointjes, thuis problemen, ik had het gehad. Stijn hielp me overal doorheen. het kwam zo ver dat als hij zag dat er iets was, hij me riep en we gingen praten. Hij bleef zolang bij me zitten totdat ik zei wat er was en het weer ging. hij sleepte me door alles heen. Ik kon naa hem toe gaan wanneer ik wou.

Nu ik examen heb gedaan, op vmbo-tl niveau en k geslaagd ben, is mn toekomst onzeker. Ik sta aangemeld op verschillende scholen maar nog niks vernomen.

Ik ben gehandicapt, iedereen kijkt anders tegen je aan.

All i want to say is,
blijf jezelf. accepteer wie je bent en blijf gewoon jezelf no matter what.

Nu nog zit ik vaak diep in de put en ondanks ik op die school weg ben, is Stijn er voor me. Als k hem nodig heb, we mailen veel en spreken af. Ik zie hem niet meer als een therapeut maar een hele goede vriend die ik heel erg vertrouw. Ik kan bij hem alles kwijt.

Maar eigenlijk zijn we niet gehandicapt, we zijn beperkt.
Mensen noemen ons ; De Gehandicapten. maar wij zijn Mensen met een beperking. Dat is wat stijn me leerde, en het hielp.
Accepteer wie je bent en wat je hebt.
Je bent zoals je bent.

van: ashleee (16)