Radeloos
Hey.
Ik heb al een gedurende tijd een pracht van een vriendin die me al een tijdje geleden vertelde dat ze lijdt aan een mix van Anorexia en boulimia dit gedurende een jaar.
Nadat ze me het vertelde nam ik dit goed en sterk op maar later stortte ik in, omdat ik niet wist hoe er op te reageren, wat er mee aan te vangen, en hoe dit op te lossen. Ik zie ze doodgraag en merk ook dat dit onderwerp stilaan taboe is geworden.
Hulpeloos zocht ik verder naar contacten, boeken, sites, antwoorden die mij konden verder helpen. Ondertussen heb ik al enkele antwoorden gekregen maar dit blokt me dagelijks tegen. Ik besef dat dit verschrikkelijk hard moet zijn voor haar, iets te eisen van jezelf wat niemand wilt of kan begrijpen.
Ze begrijpt me ook, en stelde zich ook recent open om er toch nog eens over te praten met me. Ik vind het al een heuse stap dat ze kon toegeven dat het een vorm van een obsessie geworden is en dat ze hier ook struikelt met zichzelf, ze zei me dat ze in de knoop ligt met zichzelf.
Geen sprake van professionele hulp vertelde ze me.
Het is soms hard te beseffen dat jouw eigen toekomstbeeld belemmert kan worden door de angst dat ze haar eigen lichaam kapotmaakt, haar menstruatie, en haar ietswat zelfvertrouwen dat ze nog bezit.
Ik ben een complimentair ingesteld iemand, en meen ook alles wat ik zeg. Ik vind ze werkelijk een beeld van een meisje, en ben niet de enige. Haar modellendroom waarvan ik eerder voorstander was zakt bij mij dieper in het problemengootje.
Hoe krijg ik dit toch opgelost buiten het geduld dat ik zeker bezit? Hoe krijg ik die sterke obsessie ondermijnd die mij dreigt te ondermijnen? Enige raad is me steeds welkom.. Dankje.
Pieter (19) | 9 dec 2011, 00:34 uur
hey Pieter,
ik zal me even voorstellen. Ik ben Noëlle, en ik ben 17 jaar. Vanaf mijn 13e heb ik anorexia. Dit is nu gelukkig bijna over.
Het aller ergste van deze ziekte is dat de mensen die eraan lijden geen hulp willen. Hierdoor kunnen vrienden en familie alleen maar toekijken hoe zij dieper in haar "dal"zakt. Mijn advies is om haar te steunen, maar niet alleen maar door te gaan over haar eetstoornis. Dit lijdde bij mij namelijk ook tot een grote ergenis. Hoe mensen maar door bleven gaan dat je hulp moet zoeken. Het moment dat je hulp gaat zoeken komt vaak pas als je echt van de ziekte af wil. Maar ook ik wilde het des tijds helemaal niet kwijt. Zolang je er zelf niet voor gaat, kun je de ziekte niet kwijt raken. Laat haar zien hoe leuk het leven is. Dat het het niet waard is om haar hele leven voor de ziekte op te geven. Geef haar complimentjes. Als het iets beter gaat moet je absoluut niet zeggen dat ze weer wat minder dun wordt! hoe goed je dit ook bedoeld, ze zal het verkeerd opvatten en opnieuw beginnen. Zeg ook niet dingen als je ziet er goed uit. Ik vatte dat vaak meteen op als "je wordt weer dikker". Zeg bijvoorbeeld dat haar haar leuk zit ofzo.
Als het moment daar is, of je ziet dat ze echt te dun wordt en vreest voor haar leven, begin dan over hulp zoeken. Neem een bepaald moment om het erover te hebben, en niet dag in dag uit. Er komt vast een moment dat het tot haar door dringt waar ze precies mee bezig is.
Ik ben hulp gaan zoeken op mijn 15e. ik had toen een BMI van 12. Ik was aan het logeren bij mijn beste vriendin. Dit was het moment dat mijn vriendin vond dat het echt niet langer meer ging. Pas toen is zij erover begonnen. Hiervoor heeft ze er eigelijk nauwelijks woorden aan vuil gemaakt. Ergens vond ik dat wel onprettig, doordat ik dacht dat ze niet om me gaf. Maar juist die ene avond kwamen haar woorden zo hard aan. Ze zei me dat ze bang was dat ik er echt aan dood zou gaan en dat ze niet meer zonder me kon. Hierna ben ik hulp gaan zoeken.
Je kunt dus proberen het op de zelfde manier aan te pakken als mijn vriendin. Bij mij heeft het geholpen.
Noëlle (16) | 8 jan 2012, 21:51 uur
