Op tafel, Boulimia

Ik geef toe, ik heb Boulimia of in elk geval een probleem met eten. Ik ben bijna 22 jaar en ik worstel met mijn lijf al vanaf de puberteit(rond me 13e) Het zou niet eerlijk zijn mijn moeder de schuld te geven, ik doe het overgeven, afvallen/aankomen, (te) veel sporten en vreetbuien allemaal zelf, maar dat zij mij niet neemt zoals ik ben of me heeft genomen zoals ik was, ook al was ik 2 kilo te zwaar ofzo, helpt niet. Vanaf dat mijn lichaam in dat van een jonge vrouw veranderde door de puberteit, haatte ik mijzelf. Een jongen waar ik ontzettend verliefd was vond mij dik, ik was als eerste van mijn klas geen breinaald meer. Mijn moeder zag dat ik dik was, en ging commentaar geven als ik een koekje wilde pakken, of zelfs maar een appel als tussendoortje. Toen begon ik met overgeven. Mijn moeder is zelf een dieetgoeroe eerste klas, die als de dood is om aan te komen, en als dat gebeurd strenge sap kuurtjes houdt.(altijd bezig geweest met ballet, in die balletpakjes zie je elk vetrolletje) Sport was ik eerst nooit zo gek van, maar de afgelopen 3 jaar sport ik als een bezetene, voor de kick en om calorieën kwijt te raken Ik geef soms ook nog over en laxeren daarbij, wat ik eerst jaren wekelijks/dagelijks deed.. ik probeer dat nu wel zoveel mogelijk te vermijden met mijn gebit wat zeer achteruit gaat, of te laxeren omdat ik vreselijke buikkrampen krijg, maar het stemmetje blijft roepen dat ik te dik ben, dat niemand van me zal houden als ik zo ben.. Dat ik toen ik jong was seksueel ben misbruikt door een vreemde, heeft denk ik ook niet geholpen, seks is en blijft moeilijk. Ik ben echt ten einde raad, denk bijna elke dag aan de dood, heb mijn studie verpest en moet maar zien wat de toekomst me nu brengt... Heb nauwelijks vrienden meer, geen vriendje-niet eens verliefd, wat ook fijn kan zijn, lekker wegdromen- en zelfs van mijn grootste passie, muziek kan ik niet meer genieten.
Ik wil dood

van: Lis (21)