onzeker

Hallo, mijn naam is Loes sinds ik me kan herinneren ben ik al heel onzeker over mezelf dat werd erger toen mijn ouders gingen scheiden en tergelijkertijd ik naar de brugklas ging.. ik at heel veel en soms waren het dagen dat ik niets wilde eten ik had zakken snoep op mijn kamer verstopt. waar een heel gezin mee kon doen at ik in één dag op. maar hoe moet een meisje van 12 jaar nou weten of ze een eetstoornis heeft? rond mijn 15e kwam op site’s terecht waar ik niet op hoorde te zitten zocht naar afslank tips en begon te braken en te laxeren.. ook kende ik van heel veel producten alle calloriën uit mijn hoofd daar schrik ik soms nog weleens van. ik viel erg veel af was heel erg zichtbaar maar niemand had iets in de gaten ik was op dat moment heel erg bezig met het verbergen ervan , zo erg dat mijn sociale leven er onderdoor ging . rond mijn 16e wilde ik minder gaan braken, hield dit een half jaartje vol kwam aan maar eigenlijk zag ik er toen wat gezonder uit , kon weer stralen en was minder lichtgeraakt en was een stuk gelukkiger en rustiger in mijn hoofd. Totdat een meisje waar ik vaak mee praatte en afvalwedstrijden deed me ineens aanmelde op hyves, en we begonnen weer te praten ze zat inmiddels in behandeling maar stiekem bezocht ze nog steeds site’s en wilde nog steeds afvallen. ben toen weer de verkeerde kant op gegaan niemand weet dit . ik heb super lieve vrienden, ga naar school speel gitaar , maar van mijn geheim weten ze niets . ik ben het vanplan om het te gaan vertellen aan mijn moeder, ookal weet ze het denk ik allemaal al maar wil het gewoon niet onder ogen zien . vind het gewoon zo zonde van mijn leven om het door dit gedoe te laten verpesten en ben van plan er tegen te gaan vechten nu ik het nog wil want ik weet zeker dat als ik het niet snel ga vertellen ik van gedachten verander.

van: Lo (18)