mijn strijd met boulimia
Het begon allemaal toen ik naar de brugklas (2007) ging. In het begin vond ik het leuk en spannend. Vooral spannend, maar omdat mijn beste vriendin meeging dacht ik dat het ons wel zou lukken! Toen na de herfstvakantie vond ik mezelf wat te zwaar. Een vriendin had een keer een opmerking gemaakt over mijn gewicht en ik was daar niet blij mee. Ik mocht van mezelf toen in de pauzes niet meer eten als ik met de bus of auto naar school was. Als ik op de fiets was, mocht het wel maar dan minder dan normaal. Ik fietste drie kwartier dus ik dacht dat ik het dan wel zou verbranden. Toen tegen de kerstvakantie aan, veranderde mijn vriendin. Van het rustige meisje dat ze altijd was, werd ze nu een druk persoon. Ik voelde me me totaal niet meer bij haar op mijn gemak en zonderde me af. Ik vond mezelf in de kerstvakantie ook veel en veel te zwaar, en ik besloot te gaan lijnen. Eerst snoepte ik niet meer. Dat hield ik een tijdje vol maar het ging me veel te langzaam. Dus ik begon met hoofdmaaltijden te rommelen en ik at alleen nog maar avondeten. Ik gaf ook vaak over. Na een paar maanden besefte ik dat ik heel erg verkeerd bezig was. Ik werd niet meer ongesteld en had het alleen nog maar koud en was steeds moe en zwak. Ik ging weer normaal eten. Nouja normaal, het moest allemaal gaan zoals ik het wilde. Ik werd gek als we niet op bepaalde tijden aten of als ik iets anders te eten kreeg dan ik wilde. Ik gaf als ik teveel at, nog steeds over. Vooral ‘s avonds had ik een enorme drang naar eten en ik at mezelf dan ook vaak helemaal klem. Ik gooide het er vervolgens toch weer uit. Mijn zelfbeeld veranderde niet, maar hoe graag en hoevaak ik ook nog probeerde te lijnen: ik kon het niet meer. Telkens ging ik daarna ontzettend veel eten om mezelf nog schuldiger te voelen. De eetbuien waren een deel van mijn leven geworden. In de zomervakantie voelde ik me zo zwak en rot dat ik hulp vroeg aan mijn ouders. We besloten er eerst zelf proberen uit te komen, maar toen ze erachter kwamen dat ik nog steeds veel braakte namen ze me mee naar de huisarts. Die verwees ons door naar een specialistisch centrum voor eetstoornissen. Ik kreeg daar individuelen therapie. Maar in plaats van beter, werd het alleen nog maar slechter. Ik begon laxeerpillen te gebruiken om na een eetbui te compenseren na het braken. Het ging slechter en slechter en ik wilde dood. Ik kraste in mezelf en probeerde zelfmoord te plegen. Bij het centrum hebben ze in Januari dit jaar besloten dat ik ergens anders hulp ga krijgen. Ze kunnen me niet meer helpen daar. Ik hoop dat het gaat werken, want een leven met eetbuien, overgeven en laxeren is geen leven. Ik wens het dan ook niemand toe.
van: waterleliegirl (14)
