Gevangen in mijn eigen hoofd

Ik heb boulimia.
Ik voel mij gevangen in mijn eigen hoofd. Ik kan met niemand praten, ik durf niet. De enige persoon die ik momenteel echt nodig heb is mijn moeder. Maar zij kan het niet aan. Wanneer zij ziet dat ik ongelukkig ben, voelt zij zich zo schuldig. Dat wil ik haar niet aandoen, dus speel ik mooi weer.
Mijn vader wil me niet. Ik heb alleen mijn moeder, maar ik heb ook mijn eetprobleem. Het is kiezen tussen haar of het oplossen van dat probleem. Ik kan het haar niet aandoen haar dit te vertellen, ze is nu al in een grote paniek.

Ik ben zo alleen. Maar zo alleen. Ik ben zo opzoek naar contact, verbinding met de wereld, met mensen, maar ik houd alles zo af. Ik kan het niet. Ik maak alles kapot dat me lief is.
Ik kan gewoon niet geloven dat iemand echt van me houdt, omdat ik mezelf haat.

Ik ben zo verdrietig, want ik houd van het leven, van mensen, van alle mooie dingen op aarde. Van nature ben ik een echte levensgenieter. Ik weet dat er zoveel bijzondere wezens, mensen en natuur is, maar ik kan er niet van genieten. Ik ben alleen, maar dat komt door mezelf. Ik laat niemand toe, ik kan dat niet, het is te pijnlijk.

Ik wil genieten van het leven, maar telkens word ik tegengehouden door een stem die zegt: jij, je bent het niet waard, je stelt niks voor, je bent lelijk, dik, motorisch gestoord, dom, onzeker, je stelt werkelijkwaar niets, maar dan ook niets voor.

Dat doet zoveel pijn die stem, ik weet niet wat ik moet doen. Ik durf me niet meer te vertonen, in iedereen die ik aankijk zie ik een weerspiegeling van mijzelf, te pijnlijk. Ik kan dat niet aan, ik trek me terug en ik eet. Ik eet tot ik echt niet meer kan en dan probeer ik het kwijt te raken. Dit geeft me weer zo'n stoot adrenaline of in ieder geval een kick, dat het lijkt alsof ik er weer even tegen aan kan.

Ik weet dat het niet goed is, maar ik voel me zo klein, dat kan ik niet alleen aan. Ik moet dat gevoel weg zien te krijgen, en ik heb momenteel geen alternatief.

van: J.J. (20)