boulimia verwoest me!
Ik weet dat ik al minstens 3 jaar boulimia heb en het verwoest me..
Het begon allemaal zo lekker onschuldig.
Ik was best een dikkertje op de basisschool.. nja voor mijn gevoel nu nog steeds maar andere zeggen van niet...
Ik woog in groep 8 al 57 en ik hoorde om me heen dat andere veel minder wogen.
Ik schaamde me kapot en zei dus mijn eigen gewicht voor geen goud... Ik had allang mijn gewicht niet bekent gemaakt en had in groep 6 al buien dat ik ineens heel veel ging sporten..
alleen in de 1e klas van de middelbare ging het pas fout..
Ik had geen vrienden in mijn klas en werd ook gepest..
IK werd uitgescholden, geslagen.. Ik kreeg vriendinnen uit andere klassen, alleen die waren niet echt close..
Mijn mentor zei dat ik me afzonderlijk gedroeg. ze had ook gehoord dat ik nooit at in de pauze. Allemaal waar maar wat wilde ze nou eigenlijk doen.. Mijn ouders dachten toch dat alles perfect zou gaan met mij.
Ze stuurde me naar een maatschappelijk werkster op de school. Ik kwam bij een niet zo oude vrouw. Ik vertelde alleen niks tegen haar.. Even later ging ze weg en kwam ik bij een nieuw iemand. Ik heb daar tegen verteld dat ik af en toe gepest werd maar niet zo ernstig.
Mijn mentor daarintegen maakte het allemaal lekker ingewikkeld. ze is naar mijn ouders toegegaan. Lucky me ( op dat moment ) denken mijn ouders altijd dat alles perfect gaat als ik 1 keer zeg er is niks aan de hand.
serieus. af en toe lijkt het alsof mijn ouders niks om me geven.
ook als mijn zus langs komt ( die is 10 jaar ouder ). Mijn moeder heeft nooit tijd voor mij maar altijd voor mijn zus of broers..
nja t'is dankzij hen dat ik ben begonnen met braken. Ik had ruzie met mijn ouders en uit woede had ik overgegeven.. Slaat niet echt ergens op maar ik voelde me zo opgelucht..
nja ik viel wel af.
Aan het einde van dat jaar woog ik 49.
dat gewicht hield met heel veel schommelingen en braken en die dingen. tot einde van het 2e jaar. ik moest van mensen aankomen. Maar ik kwam te veel aan en begin derde jaar woog ik 60. Toen raakte ik weer heel erg in de stress.... probeerde op elke manier af te vallen, maar het werkte niet. ik bleef overgeven en veel eten waardoor ik bleef schommelen.
sinds een paar dagen probeer ik me t everhongeren en het werkt goed tot vandaag, al die dagen voelde ik me rot en ik heb het gevoel dat ik niks meer kan. dit typen is al best moeilijk en ik ga ook zo slapen want ik ben echt te moe.
maar vanavond kreeg ik een eetbui. ik at alles wat ik kon vinden. toen ik het uitbraakte werd ik zo duizelig en zo moe dat ik het echt niet meer kon. ik heb eerst heel lang op de grond gelegen voordat ik naar mijn bed gegaan ben. vraag me niet hoe maar ik hoop dat ik morgen me gewoon goed voel..
een deel van me wilt dit niet. maar ik kan geen hulp zoeken..
als ik stop, heb ik niks meer...
mijn moeder heeft ms. ( sinds 1 week bekent ) en die heeft ook geen tijd voor me en ik kan haar niet meer belasten. en daarbij geloven ze niet eens dat ik een eetstoornis heb.
Ik probeer me zelf er ook van te overtuigen. en ergens geloof ik mezelf ook weer. maar dagen niks eten, heel veel eten en braken.. is dat normaal???
van: irizzz1995 (15)
hee meis, ik snap dat het allemaal heel vervelend is. Veel van je dat je hebt meegemaakt heb ik ook. Toevallig dat mijn moeder ook echt MS heeft. Ook heeft ze veel woede aanvallen daardoor en sloeg en schopte ons.
Daardoor durf ik niet boos te worden, en raakte ik op zulke momenten in een 1 of andere roes ofzo. Een roes waarin ik gedachteloos enorm veel ging eten, ging huilen en ging spugen. Ik heb vaak genoeg dingen meegemaakt, waardoor ik boos had moeten zijn, maar daar zal ik niet op in gaan.
Ik had ergens gelezen op een pro-anna site gelezen dat een dagboek bijhouden de boulimia zou stimuleren. En elke keer als ik in die roes raakte schreef ik al mn frustratie op. Niet dat dit ook maar iets hielp.
Maar toen ik op vakantie was geweest, en er even niet aan had gedacht, ging ik het doorlezen. Ik schrok van mezelf. Ik was echt doodbang van mezelf, hoe ik in die roes was. Alsof ik niet mezelf was en geestelijk niet goed was ofzo. Mijn angst om terug te vallen is groot genoeg geweest om me een halfjaar boulimia vrij te houden. Wat veel en lang betekende voor mij en waar ik altijd heel trots op ben geweest, omdat ik het alleen heb gedaan.
Toch was teruggevallen. Ik was weer zo bang dat het zoals ouds zou worden en heb mijn beste vriendin het verteld. Het was doodeng. Maar zo waard. Ze is samen met mij naar de psycholoog geweest. En dat helpt echt. Hun weten er wel trucjes voor en hulp zoeken is echt nodig. Zoiets kan je niet alleen doen. Dus asjeblieft, stop er zou gauw mogelijk mee, want anders zal het je hele leven gaan achtervolgen. Denk na over waar je mee bezig bent, en hoe scary het eigenlijk is. En als je je dat hebt beseft, zoek dan meteen hulp. Want zodra je weer echt terugvalt, is hulp vragen een stuk moeilijker. Echt heel veel succes en ik hoop echt dat het allemaal goed komt!
blossom (17) | 20 aug 2011, 22:42 uur
dankje voor je reactie,
Ik zou heel graag er vanaf willen,
het probleem is dat ik al hulp heb gehad en me schaam als ik terug ga, omdat ik zei dat er niks aan de hand was en mijn ouders willen me ook niet geloven.
Ik wil wachten tot ik over 2 jaar op kamers zit en bijna 18 ben, maar ben bang dat ik het me dan niet kan veroorloven en het misschien niet eens wil.
2 jaar duurt zowiezo heel lang.
De laatste dagen ben ik ook paar keer flauwgevallen, terwijl ik wel heb gegeten.. Heb wel paar keer per dag gebraakt..
Vandaag had ik me voorgenomen omniet te braken. Tot nu toe gaat het goed, maar ik ben bang dat het vanavond niet lukt.
Maar een poging is altijd beter dan niets lijkt me.
Ik wil dit nog alleen proberen.. lukt het niet, kan ik altijd nog kijken.
irizzz95 (15) | 27 aug 2011, 13:46 uur
