van gelukkig naar de kei harde wereld: anorexia.

ik was altijd een gelukkig meisje! tot me tiende was ik een spontaan vrolijk en positief meisje!, vanbinnen ben ik altijd al erg onzeker en vooral echt een perfectiepersoon (en ik had altijd controlen nodig) geweest;) maar alles ging altijd gewoon heel leuk. ik had echt een top jeugd tot me 10e! maar toen begon het. ik sliep een weekendje bij me oma toen me ouders en me grootte zus een weekend weg gingen. ze moesten ergens heen.
ze hebben dat weekend een ongeluk gekregen! me ouders zijn in een keer overleden en me zus een paar dagen later. de band die ik met me zus had was byzonder! we waren beste vriendinnen ondanks die 10jaar leeftijdsverschil. we vertelden alles aan elkaar. en deden alles met elkaar! met me ouders heb ik altijd echt een goede band gehad. ze waren lief zorgzaam en gewoon hoe echte goede ouders horen te zijn! nouja julie begrijpen dus denk ik wel , dat weekend is mijn leven heelmaal op ze kop gezet! het was verschrikkelijk. op eens was ik alleen had ik niemand meer.
ik ging naar een soort opvanghuis.. en daarna kreeg ik pleegouders. die ouders waren nog heel erg jong.. ik ben daar een jaar geweest tot jeugdzorg aan kwam.. ze zagen hoe het daar ging. ik werd mishandelt door ze! toen ben ik naar een nieuw gezin gegaan, die kwamen uiteindelijk in geld problemen dus hoppa marloes kon weer ergens anders heen.. toen ben ik weer terug naar dat opvanghuis gegaan.. ik was intussen 12 jaar en zat daar tot me 14e.. in die twee jaar ben ik eigenlijk altijd heel erg positief geweest ik bleef naar school gaan had nog steeds erg veel vriendjes enzo. alleen vanbinnen ging ik kapot. want ik deed alsof ik het aan kon , maarja denk even slim na? een kind kan niet zo veel verweken heelmaal alleen. in de tijd bij me eerste pleegouders bouwde ik een eetstoornis op.. zij zijden dat ik dik was! nou ik had al ondergewicht toen door de veranderingen en de stres enzo. ik werd heel erg onzeker. en ging tegen de buitenwereld steeeds meer doen alsof alles goed ging.. in die twee jaar dat ik weer in dat tehuis zat werd die eetprobleem echt een eetstoornis .. ik kreeg dan ook de diagnose anorexia. ik kreeg wel hulp maar zakte eigenlijk steeds dieper weg.. nouja dat zijn gewoon twee moeilijke en zwaare jaren geweest voor mij! toen kreeg ik weer nieuwe pleegouders ik woon daar nu een jaartje.. me anorexia is echt heel erg intussen. ik heb heel erg ondergewicht! ben opgenomen enzo. en ja zit gewoon echt in een enorm moeilijke strijd tegen me eetstoornis. maar ik ga er nu wel tegen aan! omdat ik beter WIL worden. me nieuwe pleegouders zijn top ze zijn lief en echt heel aardig. ik heb ook een klein pleegzusje zij ziet mij echt als zus dat vind ik super fein. verder ben ik nu volop aan het vechten om me verleden te verwerken.. want ik heb nooit normaal om leren gaan met het overlijden van me ouders en me zus. en de mishandeling bij me pleegouders.. de geldsituaties bij me andere pleegouders wat ook heel lastig was.. en gewoon alle veranderingen elke keer. ik probeer dat nu een plaatsje te geven. en zie me toekomst heel positief in! ik ge der komen. !

van: marloes (15)