Mijn verhaal (Wendy)
Ik wil jullie graag deel laten uitmaken van mijn verhaal. Dat begon toen ik 12 jaar was. Ik zat op turnen en had de nodige dingen thuis al meegemaakt (Niet met mn ouders, die zijn altijd al schatten geweest) Het overkwam me. Ik weet niet meer hoe het is gekomen. Volgens mij doordat die enge man met die baard tijdens een turnwedstrijd zei dat ik een te dikke kont had terwijl ik superslank was. Achteraf gezien maakte hij maar een grapje maar als je kwetsbaar bent… Ik weet nog dat ik die dag in de spiegel keek en dacht ja ik heb echt een te dikke achterwerk. Ik besloot er wat aan te doen. Ik ging meer sporten, aerobikken via video’s thuis, hardlopen, veel fietsen en minder eten. Het eten werd minder en minder en op een gegeven moment kreeg ik een hekel aan het eten. Ik probeerde uit alle macht het eten over te slaan, moest tijdens de maaltijden door veel naar het toilet (ik gaf niet over maar als iedereen klaar was werd mijn bord ook weggehaald) en op een gegeven moment spuugde ik mn eten weer uit na het een beetje gekauwd te hebben uit in een servetje. Niemand merkte iets. Ik woog toen schoon aan de haak 58 kg (en was 1.70 lang) Ik wilde naar de 55 kg toe. Binnen een week of 3 haalde ik dat moment (je gaat eerst spieren opbouwen en daarna val je pas af) en toen was dat moment eigelijk niet zo fantastisch meer. Dus ging ik verder naar de 52 kg. Toen ik dat haalde was ook dat niet meer zo geweldig en ging ik verder naar de 50 kg. Toen ik onder de 50 kg woog was ik zoo blij. Eindelijk die rot 5 weg uit de weegschaal. Zo stelde ik iedere keer weer nieuwe doelen. Niemand had iets door. met gym deed ik niet meer mee want ik was altijd of ongesteld of had last van iets en had altijd een briefje mee. Ik kon namelijk de handtekeningen van mn ouders precies namaken. Dus vrijstel van gym kreeg ik. Tot ik een vaste vriend kreeg, ik was toen 15 jaar. Ik moest met mn moeder naar de huisarts voor de pil. Ik werd gewogen. 42 kg schoon aan de haak. Ik geloof dat ik mn moeder nog nooit zo heb zien schrikken en zien huilen. Ik moest mn shirt uitdoen en alle botten kwamen tevoorschijn. Het fenomeen Anorexia was geboren. Ik was zo trots maar alleen voor mezelf. Voor de buitenwereld wilde ik het nog niet laten zien want ik was nog niet klaar daarvoor. Maar achteraf gezien schaamde ik me er gewoon voor. Ik moest weer gaan eten. Ik kwam bij de maatschappelijk werkster terecht. Maar zodra het woord eten aan te pas kwam verklaarde ik mezelf weer beter. Iedereen geloofde me en zo heb ik het nog een aantal jaren volgehouden. OP mn 17 raakte ik per ongeluk zwanger. Ik wilde het kindje houden maar mn relatie was zes keer niks dus toch maar besloten het weg te laten halen. Dat was een dieptepunt dus weer mn uitweg gezocht in het afvallen (anorexia) Ik woog weer 58 kg en weer stelde ik mezelf die doelen voor. Ik wilde graag weer dun zijn, alleen dan hoorde ik erbij. Toen ik de 18 jaar was gepasseerd heeft mn moeder mij naar de psycholoog gestuurd want ze kreeg door dat het niet al te goed met me ging. Ik en mn vriend waren weer samen en we wilden ook eigenlijk gaan samenwonen. Dus daar waren we druk mee bezig, een huisje te zoeken. Ik ging naar de psych toe eigenlijk meer voor mn moeder. Het deed me weinig en ik ging door met waar ik mee bezig was, met zo min mogelijk eten. We kregen een huisje en ik was onder t zorgerlijk toezicht van mn ouders vandaan. Ik had rust, dacht ik. Ik was toen 19, We gingen trouwen. Ik ging een trouwjurk passen. De kleinste maat die ze hadden was maat 36. Paste precies. Een week later weer passen, moest ingekort worden. Een week later weer passen, moest meer ingekort worden. De trouwjurk is in drie weken (zo lang hadden we voor de bruiloft was) van maat 36 naar maat 32 ingekort. We gingen trouwen en ik moest in therapie van mn ouders en mn man. Ik ging weer. Ik weet nog wel dat mn ouders op een avond kwamen omdat mn mn ze had opgebeld en ze zeiden je gaat eten. Nu. Eet die gehaktbal op. Dat deed ik.. en toen ze wegwaren spuugde ik hem eruit. Heej dat ging makkelijk! Ik ontdekte het spugen en als ik moest eten in bijzijn van mensen ging ik het uitspugen in de wc. Toen ik 22 jaar was raakte ik door de pil heen zwanger van onze zoon. Ik kwam in mn zwangerschap wel 45 kg aan, ik woog 55 op de dag dat ik ontdekte dat ik zwanger was. OP de laatste dag van mn zwangerschap woog ik precies 100 kg. Ik heb staan janken op de weegschaal! Mn zwangerschap verliep totaal niet vlekkeloos en had op het einde zware zwangerschaps vergiftiging omdat mn nieren het allemaal niet helemaal aankonden. Het was kiezen, de baby halen of ik igng kassieweile (dood) Dus kozen ze voor het eerste. Na de geboorte van mn zoon wist ik niet hoe snel ik mn oude kleding weer aan kon trekken.. dacht ik. Ik had maat 34-36 voor ik zwanger was. Ze gingen niet eens tot aan mn heupen! Ik bleek maat 52 te hebben!! Ik walgde van mezelf en ben toen flink aan de laxeer middelen gegaan en alles wat ik at en dronk spuugde ik er weer uit. En dat ging goed want ik zat inmiddels na een jaar op maat 38-40. Ik wilde nog wel verder gaan maar kreeg een ongeluk. Ik kon dus niet meer want ik had zelfs hulp nodig om naar t toilet te gaan dus spugen kon ik niet meer. Ik wilde ook toen mn zoon 2 jaar was nog een kindje. Dat heeft 4,5 jaar geduurd, want ik kon op een of andere manier maar niet zwanger raken. Later bleek dat ik mn lichaam zo erg verpest had dat ik bijna geen eisprong meer had. Ik heb dus het geluk gehad dat we de moed en hoop niet opgaven en toch uiteindelijk zwanger raakte van ons prachtige dochterje van nu 3,8 jaar oud. Nu, 21 jaar later, na het begin van mn anorexia heb ik dat ik voor de rest van mn leven maagpatient ben. Ik kan geen vette, gekruide of zware dingen verdragen. Chocola is een ramp voor mn maag, die trekt dan samen. Ik heb verschillende bloedingen gehad en heb vershillende maagonderzoeken gehad. Echt geen pretje! Mn darmen zijn voor de rest van mn leven lui en verstoord (spastisch). Ik verdraag geen vette voedsel en dranken en zwaar verteerbaar voedsel. Ik moet de rest van mn leven lekkere dingen vermijden, wil ik geen giga pijn in mn buik krijgen. Mn cyclus is verstoord, ik word of elke maand ongesteld en dan wel 3 weken lang, of ik word totaal niet ongesteld en ik heb ontiegelijke pijn tijdens mn menstruatie. Maar ik heb mn menstruatie nog want in mn diepste periode is deze een maand of 6 weggebleven. Alles wat ik nu doe om af te vallen, ik weeg nu zo’n 90 kg en heb maat 48 lukt me niet (gezonde manieren). Ookal ben ik nog zo ziek alles wat mn lichaam binnen krijgt aan voedsel wordt als reserve opgeslagen omdat het zo’n flinke opdonder heeft gehad. Volgens de artsen zal het door mn eetproblemen erg moeilijk worden voor mij om af te vallen, voor mn lichaam dan. Nog steeds kamp ik met de strijd tegen en met voedsel. Anorexia (en boulimia) is iets wat je kan overwinnen maar wat nooit meer uit je hoofd en lichaam gaat. Je kan er mee leren leven. Als ik meisjes en of vrouwen hoor die zoo mooi zijn (dik of dun) dat ze zo tevreden over zichzelf zijn, moedig ik dat alleen maar aan. Schoonheid zit niet van buiten maar van binnen. Laatst las ik een artikel in een maandblad van een hollandse jongen die een relatie had met een fotomodel. Iedereen benijdde hem en dacht dat hij “de perfecte relatie met de perfecte vrouw” had. Want zij was zo mega dun en zo mooi (als ze opgemaakt was las ik erachter in haakjes) Later na een jaar of wat heeft hij zn relatie beeindigd om verder te gaan met een ietwat mollige dame die zn leven verrijkte. Mensen begrepen dat niet, waarom beeindigde hij een relatie met een beeldschone vrouw voor een “dikkere” vrouw die het liefst in slonsige kleding liep. Zijn nieuwe vriendin was heerlijk vrolijk, had geen te groot zelfbeeld van perfectie, wilde niet perze overal stralen en haar uiterlijk deed ze wel wat aan maar deerde haar niet al te veel. Het was lekker relaxed en gewoon normaal zoals het hoort te zijn. Dan zie je maar weer dat schoonheid van binnen zit en niet van buiten. Je kan nog zo mooi zijn, je innerlijk kan verrot zijn en daar moeten mensen mee leven. Schoonheid zit van binnen. Lieve mensen, ondhoudt dat en wees gewoon jezelf in welk lichaam je ook zit. Dik dun lang kort donker licht of hoe dan ook, wees blij met het leven wat je gegeven is.
van: Wendy (33)
