mijn verhaal

in 2006 heb ik anorexia gehad. ik wou niks meer eten, en voelde me dik. ik at zo min mogelijk. ik ontbeet niet en ik gooide op school mijn eten weg. uiteindelijk kreeg ik een hele heftige depressie, en heb ik hulp gekregen en veel steun. ik ben er toen bovenop gekomen. maar nu heb ik denk ik weer een terug val. alles wat ik eet moet er weer uit. ik wil alleen nog maar gezond eten en elke dag zo lang mogelijk sporten. ik ben al heel wat kilo’s afgevallen en elke keer als ik voor de wc zit heb ik spijt. maar zodra ik niet over ga geven na het eten zie ik mezelf bijna letterlijk dikker worden. er is niemand die dit van mij weet, en dit speelt ook al een poosje. er zijn mensen die naar me toe komen en tegen me zeggen dat ik dunner ben geworden, maar dat ontken ik dan. eerder at ik altijd gewone porties met eten. en nu vind ik 2 aardappels en een schepje groente eigenlijk al te veel. mijn moeder zegt hier ook wel wat van maar ik zeg gewoon dat ik geen honger heb. ik kan urenlang voor de spiegel staan en hoe langer ik kijk, hoe meer ik er af wil hebben. ik schaam me door voor mijn lichaam. ondanks dat ik al mijn ribben kan tellen en mijn bekken duidelijk zichtbaar is, er zijn bepaalde plekken waar het vet niet weg wil. ik ben al een paar weken van plan dit aan mijn moeder te vertellen, of in ieder geval aan een vriendin. maar het geeft me zo’n gevoel van macht. macht over mijn eigen lichaam. ik ben ook heel stil geworden. als we eten eet ik zo langzaam mogelijk zodat als de rest klaar is ik dan ook “klaar” ben. ik schrijf op hoe veel ik eet en hoeveel ik daar ongeveer van uitkots. en ik voel me verschrikkelijk als ik naar mijn idee te veel eten binnen heb gekregen. maar ik weet wel dat ik dit niet lang meer voor me kan houden. en wil houden. ik ben gewoon bang.

van: anoniem (17)