Mijn strijd met mezelf

Ik was iemand die altijd fors was. Ik ben 178cm maar toen ik 16 was woog ik al bijna 80 kilo. Veel mensen vonden me oké, maar soms kreeg ik ook opmerkingen dat ik moest afvallen en of ik weer aangekomen was. Ik ben iemand die erg kwetsbaar is dus begon zelf langzamerhand in te zien dat ik moest afvallen. Ik ben toen begonnen met dieten, maar het lukte niet echt. Na Sonja Bakker, Weight care en fitness woog ik binnen een halfjaar 53 kg. Ik nam 600 calorieen maximaal per dag naar binnen en moest van mezelf elke dag minimaal 1500 calorieen verbranden. Dit ging elke dag door. Ik kreeg van mensen om me heen opmerkingen dat ik er goed uitzag, dit gaf me moed om door te gaan. Later kwamen de opmerkingen dat ik heel mager was geworden en vragen of ik ziek was. Zelf zag ik niet dat ik afgevallen was; mijn hele zelfbeeld was verstoord. Thuis ging het niet lekker, had een slechte band met mijn moeder. Met eten probeerde ik controle over mezelf te krijgen. Alles draaide om eten. Ik wist niet dat ik anorexia had, tot ik op een dag naar de huisarts ging. Ik kreeg namelijk last van mijn hart en was heel vaak duizelig. Ze zag ook dat ik veel magerder was ten opzichte van vroeger. Ze vertelde me dat ik anorexia kon hebben, maar ik geloofde het niet. Nadat ik me heb verdiept begon ik, hoe pijn het ook was, te geloven dat ik anorexia had.. Niemand mocht weten dat ik weinig at. Verjaardagen, feestjes, etentjes probeerde ik zoveel mogelijk te vermijden. Vriendinnen sprak ik niet meer en familie ook steeds minder. Ook maakte ik een verlate rauwverwerking van mijn vader mee. Ik stopte met school om elke dag te kunnen sporten en meer controle over mezelf te krijgen. Dit liep helemaal mis. Mensturatie is gestopt. Mijn concentratievermogen liep zoveel achteruit dat mensen tegen me spraken , maar ik niet reageerde. Ik raakte depressief en wilde alleen nog maar in een donkere kamer slapen. Ik wilde geen mensen om me heen en kon niks meer eten. Ik kreeg huilbuien tijdens het eten en begon helemaal te trillen. Ik dwong mezelf tot eten en als ik het eenmaal op at kreeg ik een schuldgevoel, waardoor ik in mijn armen begon te krassen. Ondanks dat ik naar een psycholoog ging, kreeg ik naast gesprekken geen hulp. Uiteindelijk ben ik 2 weken opgenomen geweest in de GGZ. Ik ben hier een aantal kilo's aangekomen. Hierna kreeg ik weer problemen thuis met mijn moeder, waardoor ik steeds meer mijn vader ging missen. Ik dacht waarom dit mij was overkomen en waarom ik geen vader had. Door het piekeren ging het weer de slechte kant op. Uiteindelijk begon ik ook eetbuien te krijgen, waardoor ik na een aantal maanden weer 64 woog. Kort hierna kreeg ik weer stress met mijn moeder, waardoor mijn gewicht weer naar beneden ging. Op het moment dat ik 54 kg woog liep de ruzie thuis zo hoog op dat ik aangehouden ben. Heb een week gevangen gezeten. Heb allerlei psychologische onderzoeken gehad en het blijkt dat ik een persoonlijkheidsstoornis heb. Uiteindelijk ben ik thuis weg gegaan en woon nu op mezelf. Met moeder spreek ik niet meer en de rest van de familie ook niet echt. Ik kreeg een vriend, het eten ging weer goed en woog al snel weer 68 kg. Na een jaar keerde mijn menstruatie ook terug!! Ik was zo blij.. Al snel besloot ik met mijn vriend samen te wonen. We waren bezig met ons huis en alles was klaar. We woonden er nog geen maand en me vriend werd opgepakt. Hoelang hij vast moet zitten is nog niet bekend. Nu merk ik, dat het eten op vaste tijdstippen weer terugkomt. Ook mag ik van mezelf weer dingen niet eten. Onlangs ben ik op de weegschaal geweest en weeg ik nu 65 kg. Hoe erg het ook klint; aan de ene kant ben ik blij dat ik Anorexia heb, maar aan de andere kant wil ik er zo graag van af.. Ik ben bang... Ik vraag me af of ik er ooit van af ga komen......

van: Bianca (20)