Hoe mijn leven in een klap kapot ging...

Bij mij begon het allemaal toe ik 10 was, ik was toen nog molig, maar trots. Vriendinnen van mij waren slank en daar stond ik dan tussen. Ik werd vaak uitgescholden door mensen die dikkerd tegen me zeiden, maar dat maakte me niks uit. Tot mijn oma het zei. Ze zei tegen me: "Dat kind is echt molig, ze moet minder gaan eten.". En dat was de klap om te gaan afvallen.

Toen ik 10 was wist ik nog niet echt hoe dat moest, maar 1 ding wist ik wel als je wou afvallen moest je zo min mogelijk eten en zo veel mogelijk sporten. Dat ging ik doen.

Ik verzon smoesjes om niet te eten of weinig te eten. Ik ging meer sporten. En met resultaat, na een half jaar was het eindelijk goed. Dacht ik! Ik woog veel minder en molig was ik ook niet meer. Ik was perfect, volgens mezelf. Maar de kinderen op school bleven me uitschelden. Dus ging ik verder. Alleen nu ging ik het verder, ik ging op internet naar de beste dieeten zoeken.

Ik had op het nieuws iets over pro ana gehoord, dat meisjes en jongens daar slank van werden. En toen wist ik het dat ga ik ook doen! Ik melde me aan en kreeg daar veel vriendinnen, meer dan ik op school had. Ik voelde me fijn en veilig op die sites.

Al gauw was ik mijn echte vriendinnen kwijt, omdat ik nooit meer met ze ging spelen, ik ging op die sites en sporten.
Door die sites had ik ook wat anders gevonden: Braken.
Vanaf het moment dat ik het gelezen had ging ik het proberen, proberen tot het me lukte. En eindelijk het lukte! Ik was zo blij! Vanaf dat moment kon ik gewoon eten in de ogen van mijn ouders, en daarna kon het er gewoon weer uit.

Na nog een half jaar begonnen mijn ouders iets door te krijgen van wat ik aan het doen was. Ik verloor iedere week ongeveer 5 kilo. En ik was al zo'n beetje een wandelend skelet! Ze vonden het raar en gingen met me naar de dokter. De dokter zei dat ik Anorexia had. Ik had op dat moment geen idee waar het overging, maar wat ik wel wist was dat ik me niet tegen liet houden door hem.

Hij vertelde dat ik weer moest gaan aankomen, ik moest voortaan 1x per week naar een diëtiste die me zou helpen. Ook moet ik nu nog steeds naar een psycholoog. Maar die diëtiste helpte niet en de psycholoog werkte ook niet. Ik bleef maar afvallen en uiteindelijk belandde ik in het ziekenhuis.

Na dat ik weer thuis was schreef mijn moeder me in voor een kliniek, daar kwam ik al gauw in en werd ik geholpen. Op het begin wilde ik helemaal niet meewerken, maar algauw werd het me duidelijk dat ik anders dood zou gaan. Vanaf dat moment werd ik bang, bang dat dat bij mij zou gaan gebeuren. Dus ik begon meer te eten, maar nog wel met tegen werking.

Uiteindelijk mocht ik weer naar huis en ging het beter met me. Ook al heb ik nog wel tijden dat ik het eten uit wil spugen. Het gaat nu wel veel beter. Ik ben nu genoeg aangekomen en val zo af en toe nog wat af, maar dat kom ik ook weer gauw aan!

Hopelijk gaat het zo bij iedereen, want dat zou heel fijn zijn!
Dus iedereen die in de strijd is tegen Anorexia Nervosa heel veel succes en hopelijk worden jullie beter net zoals mij!

van: Heleen (12)