het lijkt of niemand mij begrijpt

ik heb in de eerste anorexia gehad, dat is nu 2 jaar geleden. Iedereen in mijn klas was heel dun en ik werd ook gepest door mensen uit mijn oude klas en een paar jongens uit de nieuwe klas dat ik dik was. Ik begon erop te letten en ik begon na een tijdje zo naar mezelf te kijken dat ik alleen nog maar de negatieve dingen zag en niet meer de positieve dingen aan mezelf. Ik maakte er wel eens grapjes over tegen m'n vriendinnen die wel eens zeiden van:''oh ik heb echt een vetbuik, ik moet echt afvallen.'' Maar ondertussen begon ik steeds minder te eten. Ik gooide me eten weg op school en sloeg vaak het ontbijt over wat best wel makkelijk ging omdat mijn moeder vaak 's ochtends boven ging strijken. Zo kon ik dus makkelijk iets overslaan. Ik sport ook heel veel omdat ik aan 2 sporten doe waarvan 1 topsport is. Op sommige dagen doe ik allebei de sporten en switch ik rond etenstijd en ga ik op de fiets naar de andere plek. Zo kan ik dus ook makkelijk me brood weg gooien of niet opeten. Ik viel best wel aardig af.

Na een tijdje begonnen mijn vriendinnen het te merken dat ik weinig at en begonnen me te dwingen te eten. Hier werd ik helemaal gek van en besloot maar te eten in hun bijzijn. In het begin voelde ik me heel vies. Maar na een tijdje ging het wel weer beter, maar het idee van eten is vies en het maakt je dik bleef. Het gepest ging ook gewoon door.

Nu zit ik in de derde en heb ik weer een terug val, ik ben weer bezig met afvallen en minder eten. Ik heb al best vaak een poging gedaan tot het uitkotsen van mijn eten maar dat is nog niet gelukt. Ik heb het aan een paar vriedinnen verteld, maar ik heb het idee dat ze helemaal niet begrijpen hoe ik me voel en waarom ik nou niet meer wil eten. Bij sommige vriendinnen heb ik zelfs spijt dat ik het heb verteld.
Ze willen me heel graag helpen maar ik ben koppig, er is iets in mijn hoofd wat sterker is dan ikzelf dat zegt dat ik niet mag stoppen. Ik heb er heel erg spijt van gehad dat ik in de eerste ben gestopt. Het idee dat ik gewoon dun was geweest als ik niet was gestopt spookt eigenlijk elke dag door mijn hoofd. Nu gaat het naar mijn idee heel erg langzaam en moeizaam. Dit doet mij erg verdriet. Ik sta soms huilend voor de spiegel omdat ik mezelf lelijk vind en douchen vind ik ook vreselijk.

Ik zeg vaak tegen vriendinnen dat ik liever broodmager ben dan hoe ik nu ben, dat meen ik.
Ik walg van mezelf hoe ik nu ben. Ik zie mezelf niet hoe andere mij zien dat weet ik maar ik ben niet gek. Ik zie vet dus dan zit het er. Mijn uiterste streven van nu (ik weet niet hoe het dan is) is 39 dan zit ik onder de 40. Maar ik heb nog een lange weg te gaan. Mijn doel is dat ik het voor de zomer heb bereikt of ver op weg ben. Maar mijn vriendin die ik het meeste vertel heeft al gechat met de kindertelefoon en als ik verder ga dan 48 gaat ze proffesionele hulp zoeken voor me. Ik moet dus nog echt gaan kijken hoe ik het ga doen. Maar ik ga er komen.

Maar ik raad het mensen echt af om het via deze manier te doen. Het is slecht dat weet ik ook, ik kan alleen niet meer anders. Het zit in mijn hoofd geprogammeert en de kans dat ik echt te ver ga is groot. Deze manier put je uit en verpest eigenlijk je leven. De hele dag ben je bezig met eten en als je voor je gevoel te veel eet raak je in paniek.

Doe het dus niet zo!

van: dikkerd (14)