de hell brak uit!

ongeveer 2 jaar geleden begon het, ik kreeg anorexia. Ik was al dun, mijn ouders en de rest van de familie ook, maar dat zag ik zelf niet, als ik n de spiegel keek zag ik een onwijs dik meisje. Het begon rustig, ik ging minder en gezonder eten alleen dat werd erger, ik stk mijn vinger in mijn keel. Toen mijn vrienden merkte dat ik steeds dunner, bleker en stiller werd begonnen ze zich zorgen te maken. Mijn beste vriendin is met me gaan praten en toen heb ik haar alles toevertrouwd, ze heeft het aan haar moeder verteld en die is samen met mij naar de dokter gegaan, ze wilden me helpen, en dat ging redelijk, tenminste, in hun ogen, natuurlijk kon mijn vriendin mij niet 24/7 in de gaten houden en als ik een keer alleen was stak ik weer mijn vinger in mijn keel. Niet al te lang ging dat goed en na ee tijdje trof mijn vriendin me buiten westen aan op de grond van mijn slaapkamer. Ze heeft meteen een ambulance gebeld en ben met spoed opgenomen in het ziekenhuis, daar ben ik aan het invuus gelegd en werd er langzaam steeds een beetje eten naar binnengebracht via mijn neus. Dat mocht allemaal niet te snel want dat was gevaarlijk omdat mijn buik gekrompen was vanwegen het weinig eten. Na ongeveer een maand mocht ik meergaan eten, ik lag nog steeds in het ziekenhuis en voelde me onwijs rot vanwegen dat ik GEDWONGEN moest eten! Na 2 maanden mocht ik al iets meer gaan eten. En na 3 maanden gewoon het standaard ziekenhuis eten, zo heb ik nog anderhalve week gewoon in het ziekenhuis gelegen. Toen mocht ik eindelijk naar huis. Waar de hell uitbrak. Ik werd continu gecontroleerd door mijn ouders, mijn vriendin en zelf haar moeder, waardoor ik mij nog rotter begon te voelen. Ze wongen me nog steeds te eten. Hierdoor kreeg ik steeds méér zelfmoord gedachtes en ik was het spuugzat. Op een dag kwam ik thuis en toen zat me ma naast mijn laptop met een zuurpruimen gezicht, shit dacht ik, en jahoor ze had ontdekt dat ik nog steeds op pro-ana zat, ik was woest, kon ze me niet gewoon met rust laten ofso?
Mijn moeder barstte in huilen uit en toen kon ik et niet meer aan, ik ben van huis weg gelopen, ik heb 3 weken bij een vriend van mij gewoond en durfde toen pas weer naar huis, ik had veracht dat mijn moeder super boos zou zjn, maar dat was niet zo, ze was juist blij dat ik weer gezond thuis was, ik moest gelijk op de weegschaal, en toen ze zag dat ik in 3 weken tijd 2 kilo was aangekomen was ze super blij. We hebben een goed gesprek gehad en ze laat me nu met rust, in mij anorexia tijd woog ik ** kilo en ben nu gewoon ** kilo, het kost me wat moeite, maar ik heb het er voor over, ik wil iedereen bedanken die me zo goed hebben geholpen, dank jullie wel

(Hulpmix vermeldt geen lichaamsgewicht van bezoekers)

van: Nina (14)