Uitgehuwd toen ik 13 jaar oud was

Beste mensen mijn mijn Nederlands is niet perfect maar ik probeer heel duidelijk uitleggen.

Op mijn 13 de werd ik uitgehuwd door mijn vader en oom aan mijn 25 jarige neef nu ben ik 20 en hij is bijna 33 jaar oud. Mijn leven met hem was echt moeilijk ik moest elke ochtend om 6 uur naar mijn schoonouders gaan voor schoonmaken koken strijken afwas doen. Als ik terug van school was weer hetzelfde.

Ik genot niet van mijn eigen leven man was altijd bezig met zijn eigen vrienden we gingen nooit samen wat doen zelf slapen deden wij apart ik ging elke avond smoesjes verzinnen omdat ik voelde me alsof ik verkracht werd. Dus zo ging mijn leven vanaf 13 de tot 18 de.

Twee jaar geleden was mijn beste vriendin jarig ze had haar verjaardag heel groot gevierd er waren meer dan 200 mensen. ik ging allen omdat mijn man had nooit tijd voor mij dus dit keer ook niet.

Ik kwam op het feest een jongen tegen van 22 hij was erg lief
aardig ik zag alles in hem, hij keek naar me en kwam telkens
dichter toen ging wij kennismaken met elkaar over paar uur voelde ik dat het echt klikte tussen ons twee maar de prop leem was dat hij niet wist dat ik een man had, ik deed ook alsof ik vrijgezel ben. Na de feest gingen we elkaar bellen wij besteden heel veel tijd met elkaar aan de telefoon gingen ook vaak uit.

Over 6 maanden had ik eindelijk de waarheid verteld het was de moeilijkste tijd voor hem om te horen dat ik de vrouw van iemand ben, hij was boos hij wou mij nooit meer zien en spreken ik wist dat ik gout zat en heb hem niet meer gebeld ik voelde me schuldig en ook erg verliefd op hem ik kin niet eten slapen leren koken ik was zo aan het huilen. Over paar dagen heeft hij mij gebeld zij vraag was waarom ik zo heb gedaan? Dus gelogen toen had ik alles 1 voor 1 verteld ik gaf toe dat hij niet zonder mij kan leven en dat als ik gescheiden ben gaat hij met mij trouwen.

Na die tijd had ik heel diep nagedacht en ik wist dat het niet zo makkelijk is maar toch ging ik vechten voor mijn leven mensen gingen mij bedreigen vooral mijn eigen vader mensen om mijn heen lieten ons niet met rust, maar ik ging toch vechten voor mijn leven. Met heel veel moeite was ik gescheiden.

Mijn ouder families iedereen was tegen ons behalve 1 tante. Ik en mijn vriend gingen weglopen naar een andere land wel in Europa 2 weken waren we weg toen opeens dachten we dat we niet hele leven willen stiekem leven besloten we toch terug komen.

Toen ik terug was leefde ik met mijn ouders de volgende, ik mocht niks doen van mijn vader niet met vrienden om gaan niet winkelen niet achter pc zitten niet opmaken niet werken alles war er fout gaat krijg ik de schuld, hij scheld mij uit hij zegt dat ik een hoer ben en dat ik moet spijt krijgen van alles wat ik gedaan heb. Ik weet niet wat ik gedaan heb zij hebben mijn hele jeugd verpest ik heb al mijn vrienden kwijt ik mag mijn vriend niet zien zo heb ik dus 9 maanden volgehouden. Maar nu is het genoeg mijn vriend en ik willen weg naar een andere land ik ga mijn leven van 0 beginnen. Ik wil met hem leven of dood gaan.

Denken jullie dat ik recht heb om zo te leven zoals nu?? Ik word eens niet gevraagd of het goed gaat met mij.

Denken jullie dat ik fout was om verliefd te worden??

Denken jullie dat het een goede beslissing is om weg te gaan??

Samara (20) | 17 mei 2011, 00:23 uur