Verkracht, maar nog steeds niet overheen naar 3 jaar.
ik weet het nog goed december 2004 18:00 , ik was net 14 geworden. Ik reed met me fiets vanuit ( nu ondertussen mijn ex vriend) Naar huis, het was al donker aan worden, Midden in het centrum.. Ik schrok me dood toen ik opeens een man om het hoekje zag komen die mij achter bij mij bagedrager vastpakte, daar stond ik dan helemaal alleen tegen over een grote man, Die mij bedreige dat ik mee moest komen, zo niet dan zou hij die mes die hij op mijn keel hield er door heen halen. ik kon niks meer, ik stond stijf van angst. Toen er opeens 2 andere mannen uit het bosje kwamen gesprongen waarvan 1 mijn fietspakte en de andere 2 mij mee sleurde naar de plek waar het allemaal gebeurd is. Ik probeerde met alle kracht die ik nog had mijn telefoon te pakken, maar dat was geen goed idee. Ze hadden me in de gaten en gooie mijn telefoon ergens daar in dat gebiedje. Toen ze me tegen de grond gegooit hadden, hield de ene mijn tegen, en de andere 2 gingen hun gang. Ik was bang, ik lag daar en niemand die mijn hoorde. Niemand die het in de gaten had. Zo hebben ze hun gang kunnen gaan met hun vinger. ik met al mijn kracht die ik overhad nog heb kunnen vechten. Ben ik nog vrij gekomen. Waarbij hun nog zeide, als je dit verder verteld kom je ons vast nog tegen. Ik ben regelrecht naar mijn tante gefietst die toevallig dicht bij het centrum woont. En meteen verteld wat er gebeurd was, Zei heeft mijn neef gevragen of hij mee wouw lopen, en die is de rest met mij mee gelopen tot aan huis waar ik veder ook alles heb verteld. Mijn papa heeft meteen de politie gebeld. en zo doende heb ik aangifte kunnen doen. Het is moeilijk geweest, en niet alleen die dag. Het is veder gegaan, ben ze nog 2x tegen gekomen en ze hebben me nog 2x achterna gezeten. Ik heb 3 jaar lang hulp gehad, zelfs in een vrouwen opvang gezeten omdat mijn moeder en mijn vader geen macht meer over mijn hadden. Ik deed toch wat ik zelf wilde keek nergens naar om. Elke nacht een nachtmerrie, Soms wakker worden met dikke krassen op me gezicht, Hyperventileren, in elkaar zakken als een pudding en niet meer omhoog komen. Heb nu ondertussen al weer een jaar een relatie. hij snapt mij, hij weet nee is nee…. maar toch heb ik nog steeds heel veel moeite om mijn eigen te zijn, ik schaam me in sommige opzichten, en durf niet altijd mijn verhalen kwijt, omdat ik bang ben dat hij of wie dan ook me toch niet geloofd. Er zit een lach op me gezicht maar van binnen ben ik helemaal kapot aan het gaan. Geen diploma, geen school, geen werk. 3 jongens die mijn hele leven kapot hebben gemaakt. R. 18’
van: Smurfje (18)
