Mijn verhaal

Ik moet gewoon mijn verhaal kwijt. Ik heb 2 jaar lang een relatie gehad met een jongen. In het begin was het allemaal leuk. Hij was lief, zorgzaam, aardig, behulpzaam naja, alles wat je eigenlijk zoekt in iemand. Ik denk dat het na een half jaartje allemaal begonnen is. We hadden al eerder sex met elkaar gehad maar nu begon de ellende pas. Als hij zei dat hij zin had, en ik zei eerlijk van niet. Was hij teleurgesteld en boos. Daar begon het allemaal mee, steeds werd het erger tot hij op een gegeven moment zei dat ik me dr maar bij moest neerleggen en naja… uiteindelijk was het voor mij niet meer dan gevoelloos en ‘met de benen open en door rammen’ om het zo maar even plat te zeggen. Ook als ik huilend op bed lag van de pijn ging het maar door. Op een dag (3 weken voor het einde van mijn relatie met deze jongen) was hij ontzettend tegen zijn zusje uitgevallen en haar in haar gezicht geslagen (hij heeft bruine band karate en doet aan kickboksen). Zijn zwager en oudere zus hebben hem hun huis uit gezet (waar we die avond zouden eten) en gezegt dat ik absoluut niet achter hem aan mocht gaan. Ik heb die avond ook bij hen geslapen. Eigenlijk is dit het begin geweest van het einde. Ik was aangenomen voor een opleiding aan de andere kant van het land en ging dus ook op kamers. Hij is daar uiteindelijk 2 keer geweest. Een van mijn ‘nieuwe’ vrienden daar heeft mij erop gewezen dat het niet goed ging met mij. Hij vroeg wat er aan de hand was en toen kwam het hele verhaal eruit. Hij heeft er op aangedrongen dat ik absoluut deze destructive realtie moest beeigingen. Dit heeft mij ontzettend veel moeite gekost omdat hij mij emotioneel chanteerde, mij controlleerde en ik toegaf aan hem uit angst voor een knal voor mn hoofd. Behalve dat hij mij gedwongen heeft, heeft hij mijn zelfbeeld gigantisch omlaag gehaald door te zeggen dat ik niks waard ben en niks kan. Het is een tijdje zo erg slecht gegaan dat ik een eetstornis ontwikkeld heb omdat hij gezegt had dat ik moest afvallen en ik heb dingen gedaan waar ik absoluut niet trots op ben (zelfpijniging). Gelukkig ben ik daar vanaf, dus dat is al een hele verbetering. Wel ben ik nogsteeds bang voor hem (ik zou het echt niet vreemd vinden als hij opeens voor de deur zou staan) en ik kan niet goed tegen intimiteit met andere jongens. Ik ben heel blij dat ik ben gestopt maar ik merk zelf ook nog steeds na bijna 3 kwart jaar dat het nogsteeds niet veel beter gaat met me. Hij heeft me nog een half jaar spijt/excuusmailtjes gestuurd en echt alles gedaan om mij terug te winnen. Dat heeft zoveel kracht en energie gekost dat ik te moe ben om terug te vechten. Ik wil verder met mijn leven maar het lukt nog niet echt. Ik weet dat dit alles tijd kost om te verwerken, en echt, er zijn mensen die ergere dingen hebben mee gemaakt dan ik maar ik kan nog niet verder en dat frustreerd me

klein meisje (18) | 16 mrt 2009, 02:03 uur