hoezo verkrachters springen niet uit bosjes.

Misschien beetje rare titel. Maar aangezien tegenwoordig merendeel van de gevallen plaats vind binnen bekenden. En/Of situaties die je niet verwacht.
speelt mijn verhaal zich wel nog af op een cliché manier.

Iedereen kent het verhaal wel, van een meisje fietsend door een bos. een man komt uit de bosjes. verkracht haar en laat haar zo achter....

Nou mijn verhaal lijkt er veel op. Ik moet toegeven dat het me moeilijk valt om hiermee te beginnen, vandaar waarschijnlijk dat ik zo luchtig begin met schrijven.

Het was ongeveer een jaar geleden.
Ik weet nog dat het herfst was. En dat het al vroeg donker werd. Aangezien ik van school naar huis fietste door het bos. Iedereen vertelde me al 15 jaar lang dat ik niet 's avonds (5 uur, maar wel donker) door het bos moest fietsen. Maar zo stom als ik was heb ik dit altijd genegeerd. En dan merk je maar weer. Hoe dom en naïef je kan zijn. Als je zelf denkt dat je alles wel even onder controle hebt.
Ik fietste door het desbetreffende bos en vervloekte mezelf nog zo omdat ik geen licht had. In het bos stonden ook geen lantaarnpalen. Het was pikke donker geen maan niks.
Ik was bang en fietste hard door. In de verte begon ik licht te zien van de eerste lantaarnpalen aan het eind van deze weg. Ik fietste steeds harder aangezien ik zo bang was.
Ik begrijp nog steeds niet dat ik zo blind heb kunnen zijn en het niet doorhad dat er iemand naast me kwam staan en aan me stuur trok.
Mijn stuur draaide weg een mijn fiets gleed onder me vandaan.
Ik viel op de grond en de gedachten stroomden door me hoofd. ik zag het aankomen wat er komen ging. maar bedacht mezelf dat ik moest bluffen.
Ik keek hem aan en zag iemand die er zo onschuldig en verlegen uitzag. Dit echter verdween compleet zodra hij aan me kleding begon te trekken. Ik smeekte hem om het niet te doen. En zodra hij doorging gaf ik hem in een opwelling een stoot in zijn maag.
Hij keek me aan. met woede in zijn ogen, de pijn was erachter ook te zien maar die probeerde hij weg te duwen. Hij greep me bij mijn keel en vertelde me dat ik toch niet zo bijdehand moest zijn. Een paar harde klappen en trappen volgde. Maar met moeite wist in mijn tranen en angst weg te duwen..
Ik deed echt me best.
Ik probeerde hem nog twee x te slaan, hoe dom het ook was. Maar elke x hield hij me tegen en na die tweede keer was hij het zat. Ik lag inmiddels naakt in het bos, ergens in de bosjes. en ik kon mijn tranen ook niet meer binnenhouden.
De tranen stroomden over mijn wangen.

Niet dat de jongen zich daar iets van aantrok. het leek hem juist alleen maar meer op te winden. Ik was zo bang..

Tot het moment dat hij me binnendrong weet ik alles nog helder. vanaf dat moment beginnen er stukken in vlagen weg te vallen. Het enige wat ik nog weet was de pijn. die helse pijn. het leek alsof het nooit meer weg ging. en dat ik mijn bewustzijn verloor..

Dat ik een paar uur later helemaal vies en huilend wakker werd. Naakt, alleen in een donker bos. maakte het er ook niet beter op...

Ik weet het klinkt raar. misschien is het ook daarom dat ik niet er met iemand over durf te praten. Nou inmiddels weet wel iemand het, mijn vriend nu. en me beste vriendin. maar het blijft altijd voelen alsof het gewoon had kunnen voorkomen en alsof ze het niet begrijpen. De gevoelens die het opleveren en die ik zo voel om het ook op te schrijven kan ik gewoon niet onder woorden brengen. ..
vooral de angst niet

van: misssweet (16)