Hee hee,
Wat heftigg zeg!
Het is iedegeval knap dat ze je het verteld heeft. Natuurlijk is het een bom op een heldere hemel! Ze kan het beste naar iemand toe gaan een vertrouwens persoon of een pysichiater en daar een tijdje haar verhaal kwijt. Laat haar ook het van zich afschrijven. Ik denk dat je hier niet heel blij mee zal zijn. Maar op een moment ga je met elkaar naar bed en ik denk dat het het beste is als zij het zelf aangeeft want na wat er gebeurt is na die verkrachting is zij natuurlijk een stuk banger en denkt dat alle jongens dit doen... Maar misschien hou je wel heel veel van haar en hebt het het beste met haar voor dat ze het toch nog een beetje moeilijk heeft want niet alle jongens zijn zoals jou. Ik vind het echt super van je dat je dr steunt! Je zal vast een hele lieve vriend zijn zo te lezen.
Wens je meissie maar heeel veel sterkte.

Groetjes, uit Amsterdam

Amsterdamster (13) | 7 dec 2011, 18:06 uur

Heftig zeg,
Ik weet niet wat je moet doen..

BoeiendTrouwensIkHeetAlexis (100) | 21 feb 2012, 18:34 uur

doe leuke dingen met haar ga naar de bios praat er niet veel over want dan kom de emotie naar boven je moet ervoor zorgen dat jullie het uit jullie hoofd krijgen

dani0770 (19) | 27 feb 2012, 11:42 uur

He..
Volgens mij heb je nog wat reacties nodig..
Je hebt best lang geleden geschreven, maar misschien kijk je nog.
Ik hoop dat jullie nog bij elkaar zijn.
In mijn verhaal ben ik de vriendin en het slachtoffer van een brute verkrachting.
Ik weet dat het heel erg moeilijk kan zijn voor de partner van het slachtoffer. Mijn vriend had het er ongelovelijk moelijk mee.
Dat hadden we samen. Wat mij heeft geholpen is dat hij er ALTIJD was. Nooit was ik niet welkom, nooit verloor hij zijn geduld, en altijd vertelde hij mij dat ik er wel mocht zijn. Dat ik mooi ben, dat het nooit meer hoeft te gebeuren. Je hoeft niet altijd iets speciaals te doen of te zeggen. Ze moet zich veilig voelen bij jou. Dat was voor mij in ieder geval het belangrijkste. Een plek waar ik even kon uitademen en niet bang hoefde te zijn. Dwing haar niet het tegen wie dan ook te zeggen. Geef haar de tijd. Geef haar vertrouwen. Als jij verder kijkt dan haar trauma, en van het meisje kan houden wat daarachter zit en daar mee omgaat, dan kan zij zichzelf misschien ook beter terug vinden. Het kost tijd, veel tijd. De boosheid die je ervaart is normaal, gezond. Ik heb een broer, vader, mijn vriend en 3 hele goede vrienden die het weten en stuk voor stuk kookten ze. Het lost alleen niets op.
Dit is mijn ervaring, en voor iedereen is die anders. Dit zijn de dingen die mij geholpen hebben. Misschien werkt het niet voor je vriendin. De ene dag wilde ik dat iemand luisterde, de volgende wilde ik dat iemand tegen me praatte. De derde dag wilde ik niet eens mn bed uit komen. Dat allemaal liet ik nooit merken, en vaak wilde ik dat de mensen om mij heen het gewoon wisten maar dat ik niet uit hoefde te spreken wat ik wilde. Zo werkt het natuurlijk niet. Wat is wil zeggen is dat het heel erg moeilijk is en heel veel sterkte.
Voor mij is het al vier jaar later nu. Het blijft bij mij, altijd. Ik heb nogsteeds mijn nachtmerries, mijn angstaanvallen, mijn triggers en gewoon dagen die niet willen. Maar mijn vriend en ik zijn gelukkig, we wonen samen en hebben een kat. Als jullie dit samen kunnen, kan je nog een heleboel meer ;).
Heel veel sterkte en groetjes

ABC (20) | 11 apr 2012, 19:06 uur

Ik weet niet of je dit nog leest maar geef haar ruimte om gevoelens te uiten als zij er aan toe is. Ik denk dat professionele hulp niet gek zou zijn voor haar om dit goed achter haar te kunnen laten. Ik weet waar ik over praat alleen heb ik jaren gewacht met hulp zoeken. Geef haar een schouder als ze verdrietig is en steun haar bij het verwerken. En natuurlijk is daarnaast plezier belangrijk. Mijn vriend heeft me enorm gesteund en het heeft ons alleen maar sterker gemaakt maar nu waren wij al 5 jaar bij elkaar voordat ik wat heb durven vertellen... Ben zelf jarenlang misbruikt door een bekende waar tot toen niemand iets van wist. Heb er heel veel jaren mee rondgelopen voordat ik het kon vertelen. Ik kan wel zeggen, echt het enige wat je verder helpt is praten. Zoiets is heel heftig. Wens jullie heel veel sterkte beiden.

Nicky (33) | 19 mei 2012, 21:14 uur